وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا ﴿۱﴾

سوگند به اسبان دونده‌اى كه نفس‌نفس مى‌زنند،

فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا ﴿۲﴾

سوگند به اسبانى كه به سُم از سنگ آتش مى‌جهانند،

فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا ﴿۳﴾

و سوگند به اسبانى كه بامدادان هجوم آورند،

فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا ﴿۴﴾

و در آنجا غبار برانگيزند،

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ﴿۵﴾

و در آنجا همه را در ميان گيرند،

إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ﴿۶﴾

كه: آدمى پروردگار خود را سپاس نمى‌گويد،

وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِكَ لَشَهِيدٌ ﴿۷﴾

و او خود بر اين گواه است،

وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ﴿۸﴾

او مال را فراوان دوست دارد.

أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ ﴿۹﴾

آيا نمى‌داند كه چون آنچه در گورهاست زنده گردد،

وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ ﴿۱۰﴾

و آنچه در دلها نهان است آشكار شود،

إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبِيرٌ ﴿۱۱﴾

پروردگارشان در آن روز از حالشان آگاه است؟