الْقَارِعَةُ ﴿۱﴾

قارعه.

مَا الْقَارِعَةُ ﴿۲﴾

چيست قارعه؟

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ ﴿۳﴾

و تو چه دانى كه قارعه چيست؟

يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ ﴿۴﴾

روزى است كه مردم چون پروانگان پراكنده باشند،

وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ ﴿۵﴾

و كوه‌ها چون پشم‌زده شده.

فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ ﴿۶﴾

اما هر كه كفّه ترازويش سنگين باشد،

فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ ﴿۷﴾

در يك زندگى پسنديده است.

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ ﴿۸﴾

و اما هر كه كفه ترازويش سبك باشد،

فَأُمُّهُ هَاوِيَةٌ ﴿۹﴾

جايگاهش در هاويه است.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا هِيَهْ ﴿۱۰﴾

و تو چه دانى كه هاويه چيست؟

نَارٌ حَامِيَةٌ ﴿۱۱﴾

آتشى است در نهايت گرمى.