إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ﴿۱﴾

آنگاه كه زمين لرزانده شود به سخت‌ترين لرزه‌هايش،

وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ﴿۲﴾

و زمين بارهاى سنگينش را بيرون ريزد،

وَقَالَ الْإِنْسَانُ مَا لَهَا ﴿۳﴾

و آدمى بگويد كه زمين را چه رسيده است؟

يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ﴿۴﴾

در اين روز زمين خبرهاى خويش را حكايت مى‌كند:

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا ﴿۵﴾

از آنچه پروردگارت به او وحى كرده است.

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ ﴿۶﴾

در آن روز مردم پراكنده از قبرها بيرون مى‌آيند تا اعمالشان را به آنها بنمايانند.

فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ ﴿۷﴾

پس هر كس به وزن ذره‌اى نيكى كرده باشد آن را مى‌بيند.

وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ ﴿۸﴾

و هر كس به وزن ذره‌اى بدى كرده باشد آن را مى‌بيند.