ایران با تنی زخمی و با داغی ابدی از فقدان نیکوترین فرزندانش این جنگ را به انتها رساند. آنان تن به تن برای اقتدار و استقلال وطن ذبح شدند اما حالا خلیج، از هر زمانی فارستر است.
به گزارش جماران، صادق فرامرزی در صفحه شخصی خود نوشت:
چند وقت پیش در لابلای یک یادداشت دیگری نوشتم «اگر پنج سال قبل پای یک فیلم سینمایی مینشستم که نشان میداد از سوی آمریکا به ایران حمله نظامی میشود و در ساعت صفر جنگ رهبری و تمام فرماندهان اصلی نظامی کشور یک جا ترور میشوند، به همه مراکز و تاسیسات نظامی ایران تا حد کلانتری محلات حمله میشد و کشور در کمتر از ۲۴ساعت به مرحله اداره زیرزمینی امور میرسد، در حدی که احتمالا یک بخشدار هم در ساختمان بخشداری نتوان پیدا کرد؛ اما ایران تنها ۲ساعت بعد از شروع چنین جنگی به ۷پایتخت در منطقه حمله گسترده موشکی میکرد، تنگه هرمز را مسدود میکرد و تا ۱۰۰روز بزرگترین ارتش جهان نه توان آن را پیدا میکرد که این تنگه را باز کند و نه قدرت آفندی و موشکی ایران را از کار بیاندازد و در این فضای اداره زیرزمینی کشور که کلانتریها هم تخلیه شدهاند حتی یک شهر کوچک مرزی سقوط نکند و دست آخر ایران زمان آتشبس را تعیین کند و...» قطعا همان اواسط فیلم، سالن سینما را ترک میکردم و میگفتم این فیلم بیش از حد پروپاگاندایی و اگزجره است و درصدی به شعور مخاطبانش احترام نگذاشته است.
اما خب چه میشود گفت؟ ما این فیلم غیرقابل باور را در این صد و چند روز زندگی کردیم. در یک نبردی که بسیار از هجوم اسکندر مقدونی و چنگیز مغول و ارتش متفقین هم بزرگتر بود ما تاریخیترین مقاومت میهنی را از خودمان نشان دادیم.
حجاب معاصرت چندان اجازه نمیدهد که بفهمیم تمام اینها یعنی چه، اما خب بعدها هرکه در کتاب تاریخ به این جنگ و داستان دفاع ما میرسد با حیرت و غرور و افتخار، آن را میخواند. گوارای وجود آیندگان باد افتخار به این تاریخ و نقطه پایانی که بر قرنها اضطراب برای بقا ایران و حفظ تمامیت سرزمینیاش گذاشتیم.
یکصد و چند روز پیش اهریمنان زمانه از پایان جنگ در چند روز الا چند هفته گفتند. اهدافشان هم مشخص کردند:
نابودی توان موشکی ایران
نابودی قدرت دریایی ایران
نابودی و خارج کردن مواد غنیسازیشدن ایران
تغییر نظام سیاسی ایران
مالکیت بر جزایر جنوبی و منابع نفتی ایران و به پیوست تمام اینها: تسلیم بی قید و شرط
ما تا ساعت آخر این جنگ موشکهایمان به هر تعداد و با هر هدفی که انتخاب خودمان بود شلیک شد.
ما تا ساعت آخر جنگ تعیین کردیم که کدام کشتی از تنگه عبور کند و کدام پشت دروازه بماند.
ما سرنوشت اورانیومها را حتی از شروط پایان جنگ خارج کردیم.
و آن دو مورد آخر هم که ارزش پاسخگویی ندارد و لفظش هم به دهان نجس دشمنان بزرگ بود.
ایران با تنی زخمی و با داغی ابدی از فقدان نیکوترین فرزندانش این جنگ را به انتها رساند. آنان تن به تن برای اقتدار و استقلال وطن ذبح شدند اما حالا خلیج، از هر زمانی فارستر است. تهدید ایران علیه دشمنانش از هر زمانی معتبرتر است، ایمان به توان دفاعیمان از هر زمانی بالاتر است. و ایران برای ما وارثان این ایام سخت از هر زمانی ایرانتر و عزیزتر است.
