تا امتیازات و شروط دهگانه خود را نقد دریافت نکردیم، میدان را ترک نکنیم. باید اثبات کنیم با کسی که ضرب الاجل برای ملت ایران تعیین کرده دیگر نباید از دو واژه «اجل» و «ضرب» حرفی بزند. چون آن دو واژه در حدود اختیارات و توانایی قدرت ملی ایرانیان است.
۱_دشمن متجاوز در آخرین ساعات چهلمین روز تجاوز به خاک ایران که رجز خوانده بود، تمدن ایران را طوری نابود میکنم که ۱۰۰ سال برای بازسازی آن زمان ببرد، به یک باره دستها را بالا برد و تسلیم شروط ابتدایی ملت ایران برای پایان جنگ شد.
۲_ترامپ جنگ را برای تجزیه ایران و براندازی نظام جمهوری اسلامی کلید زد. این کلید در قفل تاریخ گیر کرد. او نه تنها به اهداف خود نرسید بلکه تمامی گرههایی که پیشینیان او برای جلوگیری از پیشرفت ایران زده بودند را باز کرد.
۳_ترامپ با پذیرش پیشنهادات ایران عملا متجاوز بودن آمریکا را در این جنگ پذیرفت. پذیرش این امر مهم به لحاظ حقوقی تبعاتی دارد که کمترین آن پرداخت غرامت، برچیده شدن بساط تحریمها، پایان دادن به بازی آژانس و گربه رقصانی غرب در مورد پیشرفتهای هستهای ایران و از همه مهمتر خروج ارتش تروریستی آمریکا از منطقه غرب آسیا است.
پذیرش شروط ایران به منزله زمین گذاشتن سپر و شمشیر توسط ترامپ و تسلیم شدن بدون قید و شرط است. ناظران جهان در اولین واکنش خود همگی به پیروزی قطعی و تاریخی ایران اعتراف کردند.
۴_با آتشبس و تسلیم دشمن یک رونمایی از آثار و نتایج جنگ در کشورهای پیرامونی ما و نیز سرزمینهای اشغالی صورت خواهد گرفت و معلوم میکند چرا دشمن تسلیم شده است!
نیروهای مسلح ما یک ویرانهای از آنچه صهیونیستها طی ۸۰ سال گذشته در فلسطین اشغالی درست کرده بودند را باقی گذاشتهاند. وقتی سانسور برداشته شود معلوم میشود خرابیها و ویرانیهای تل آویو و حیفا اگر بیشتر از غزه نباشد، کمتر نیست.
۵_پذیرش شروط ایران از سوی ترامپ معلوم کرد چیزی که ما در مذاکرات ۴۰ ساله خود با طرف آمریکایی روی میز گفتوگوها به دست نیاوردیم، در میدان نبرد نظامی با کمترین هزینه به دست آوردیم.
۶_هوشیاری و بیداری حکم میکند به تسلیم ترامپ به دیده تردید نگاه کنیم. همچنان انگشت نیرویهای مسلح ما روی شلیک موشکها و پهپادها به صورت آماده باش دائمی حفظ شود. از آن بالاتر حضور ملت در میادین و خیابانها تداوم یابد. چون عملا کاری جز توقف تهاجم صورت نگرفته است. تسلیم ترامپ یک مشت «حرف» است که نیاز به «عمل» دارد.
حمله دشمن به لاوان و نقض صریح آتشبس نشان داد هیچ اعتمادی به دشمن نیست. لذا پاسخ نیروهای مسلح در موج صدم وعده صادق ۴، در تهاجم به ۲۵ هدف راهبردی دشمن نشان داد ملت ایران در تنبیه متجاوز حتی پس از پذیرش آتش بس تردید ندارد.
۷_تجربه مذاکرات ۴۰ سال گذشته با آمریکاییها به ما میگوید؛ از ورود به مذاکرات و گفتوگوهای «تو در تو» پرهیز کنیم. از گرفتن امتیاز «نسیه» و پرداخت امتیاز «نقد» دوری کنیم! اگر دیدیم طرف دارد بازی در میآورد با اقدام «پیشدستانه»، تجاوز را تا سر حد تسلیم قطعی دشمن دفع کنیم. نباید به دشمن فرصت داد از آتشبس دو هفتهای یک جنگ روانی و شناختی را تدارک ببیند و نیز به نوسازی و بهسازی نیروهای خود بپردازد.
تا امتیازات و شروط دهگانه خود را نقد دریافت نکردیم، میدان را ترک نکنیم. باید اثبات کنیم با کسی که ضرب الاجل برای ملت ایران تعیین کرده دیگر نباید از دو واژه «اجل» و «ضرب» حرفی بزند. چون آن دو واژه در حدود اختیارات و توانایی قدرت ملی ایرانیان است.
۸_تنگه هرمز را سخت بچسبیم و آن را رها نکنیم. ارزش آن به اندازه حفظ تنگه احد است. هیچ کس نباید آن را به بهانه تقسیم غنائم ترک کند. خدای نکرده تجربه جنگ احد تکرار نشود! دولت و ملت ایران صورتبندی معادله جدید قدرت در غرب آسیا را از ظرفیتهای این تنگه در کنترل اقتصاد آمریکا و سرمایهداری جهانی و شرارتهای نظامی آمریکا باید استفاده کند.
۹_پویش جان فدا باید ادامه پیدا کند تا دشمن بداند چه میزان نیروی انسانی پای کار در میدان جنگ در ایران هست. بعثت و برانگیختگی مردم در خیابانها باید استمرار یابد و برای تداوم آن باید یک تئوری سیاسی وضع شود. عامل اصلی پیروزی ملت غیر از توانایی نیروهای مسلح همین بعثت بود که رنگ خون گرفت.
۱۰_ملت ایران و ملتهای منطقه باید خود را برای برگزاری یک تشییع با شکوه از پیکر مطهر شهید امام خامنهای بنیانگذار نبرد پیروز علیه اشرار عالم به ویژه آمریکا و اعلام پیروزی مستضعفین بر مستکبرین آماده کنند. شورای هماهنگی تبلیغات که انصافا در نبرد ۴۰ روزه برای برپایی اجتماعات عظیم میلیونی همت داشته، باید برای برگزاری این مراسم همت ویژه داشته باشد. جهان باید عمق وابستگی قلبی و روحی ملت ایران را به رهبر عالیقدر و نیز بیعت با رهبری جدید را در قاب طلایی تاریخ معاصر ببیند. این حضور باید نشان دهد، نبرد با اشرار عالم ادامه دارد و بین کفر و ایمان، شرک و توحید در طول تاریخ، صلحی در کار نبوده است.
