پناهندگان روهینگیا در اندونزی بدون غذا، بدون سرپناه و بدون خدمات بهداشتی

به گزارش جماران به نقل از الجزیره، یک مقام مسئول در دفتر سازمان بین‌المللی مهاجرت در جاکارتا، پایتخت اندونزی، اعلام کرد که به دلیل محدودیت‌های مالی شدید، مجبور شده‌اند سطح کمک‌های ارائه شده به پناهندگان روهینگیا که اخیراً وارد اندونزی شده‌اند، از جمله کسانی که در شهر پکانبارو، مرکز جزیره سوماترا حضور دارند، کاهش دهند. به گفته این مقام، این تصمیم «دشوار» نشان دهنده محدودیت منابع است که بر عملیات‌های بشردوستانه در سراسر جهان تأثیر می‌گذارد.

سازمان بین‌المللی مهاجرت در پاسخ کتبی به پرسش  الجزیره نت درباره شکایات پناهندگان روهینگیا در مرکز جزیره سوماترا، افزود که علیرغم این محدودیت‌ها، سازمان بین‌المللی مهاجرت همچنان متعهد به حمایت از آسیب‌پذیرترین افراد در میان پناهندگان است و به اولویت‌بندی ارائه کمک به کسانی که در معرض بیشترین خطر هستند، ادامه می‌دهد، علاوه بر این اطمینان حاصل می‌کند که همه پناهندگانی که تحت حمایت آنها هستند، به خدمات مراقبت‌های بهداشتی اولیه دسترسی مداوم دارند.

برای رفع این شکاف‌ها، سازمان بین‌المللی مهاجرت - طبق پاسخ کتبی خود - خواستار تأمین مالی اضافی برای بازگرداندن و حفظ سطوح قبلی کمک‌ها است، و همچنین با کمیساریای عالی پناهندگان و سایر شرکا برای بررسی سازوکارهای حمایتی تکمیلی در صورت امکان همکاری می‌کند.

 

بدون خدمات بهداشتی، سرپناه و غذا

پناهندگان روهینگیا مقیم شهر پکانبارو، پایتخت استان ریاو در مرکز جزیره سوماترا اندونزی، می‌گویند که با مشکلات شدیدی روبرو هستند، در حالی که کمک‌های مالی سازمان‌های بین‌المللی کاهش یافته و نقش سازمان‌های امدادی محلی به طور قابل توجهی کاهش یافته است، که باعث می‌شود پناهندگان در وضعیت عدم اطمینان در مورد شرایط و نیازهای خود زندگی کنند.

یکی از پناهندگان در پیامی متنی به الجزیره نت می‌افزاید: «در سال‌های اخیر، کاهش بودجه بشردوستانه بین‌المللی به طور قابل توجهی بر سطح کمک‌های موجود برای جمعیت‌های آواره تأثیر گذاشته است. در نتیجه، بسیاری از پناهندگان روهینگیا، به ویژه کسانی که پس از سال ۲۰۱۸ وارد شده‌اند، دیگر از حمایت‌های اساسی لازم برای بقا برخوردار نیستند.»

پناهندگان روهینگیا در پکانبارو تأیید می‌کنند که به دلیل کمبود بودجه، بسیاری از پناهندگان بی‌خانمان شده و در شرایط ناپایدار و ناامن زندگی می‌کنند، حتی دسترسی به غذا به طور فزاینده‌ای محدود شده است، که منجر به گرسنگی فرزندانشان و افزایش نگرانی‌ها در مورد سوءتغذیه شده است. بدون کمک کافی، خانواده‌ها برای تأمین حتی نیازهای اولیه روزانه خود نیز دست و پنجه نرم می‌کنند.

آموزش نیز مختل شده است، بسیاری از کودکان پناهنده دیگر قادر به شرکت در برنامه‌های آموزشی نیستند، و در عین حال دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی به شدت محدود شده است. به گفته پناهندگان در شهر پکانبارو، پناهندگانی که با بیماری یا فوریت‌های پزشکی روبرو هستند، اغلب کسی را برای کمک پیدا نمی‌کنند.

 

اتکای کامل به حمایت بشردوستانه

پناهندگان در اندونزی از حق قانونی مشخصی برای کار یا اداره مشاغل برخوردار نیستند، به این معنی که آنها به طور کامل به حمایت‌های بشردوستانه وابسته هستند، و هنگامی که این حمایت‌ها کاهش می‌یابد، هیچ راه جایگزینی برای بقا وجود ندارد، و آثار آن به وضوح در جوامع پناهندگان آشکار می‌شود، جایی که خانواده‌ها بدون سرپناه مناسب، بدون دسترسی منظم به غذا، و بدون مراقبت‌های بهداشتی کافی و منظم زندگی می‌کنند، و بسیاری از آنها از فقر فزاینده، ناامنی و پریشانی رنج می‌برند.

پناهندگان این وضعیت را به محدودیت منابع امدادی محلی و جهانی اختصاص یافته به آنها نسبت می‌دهند، و فعالان آنها نیز، طبق گفته‌هایشان به الجزیره نت، از دشواری ارتباط با سازمان‌های بین‌المللی ذی‌ربط، و عدم دریافت داده‌های رسمی در بسیاری از موارد، به جز آنچه از طریق پیام‌های متنی واتس‌اپ از برخی کارکنان میدانی دریافت می‌کنند، که نشان می‌دهد ارائه خدمات در شرایط فعلی دیگر امکان‌پذیر نیست، شکایت دارند.

 

ضعف ارتباط رسمی

پناهندگان روهینگیا در پکانبارو معتقدند که این ضعف در ارتباط رسمی، وضعیت عدم قطعیت و ترس را ایجاد می‌کند و تأیید اطلاعات به اشتراک گذاشته شده و اقدام بر اساس آن را برایشان دشوار می‌سازد.

برخی از آن‌ها از تلاش‌های خود برای ارتباط با دولت محلی در سطح شهری که به آن پناه آورده‌اند، یعنی پکانبارو، صحبت می‌کنند، از جمله شرکت در نشستی که اخیراً برگزار شد. با این حال، آن‌ها می‌گویند که احساس می‌کنند نگرانی‌هایشان به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته است. پناهندگان روهینگیا از دولت مرکزی جاکارتا در سطح وزارتخانه‌ای درخواست می‌کنند تا از وضعیت آن‌ها آگاه شود تا چالش‌های واقعی آن‌ها را درک کند و به شناسایی راه‌حل‌های مؤثرتر و جامع‌تر کمک کند.

بر اساس شهادت برخی از پناهندگان روهینگیا به الجزیره نت، فهرست واجدین شرایط دریافت کمک از سوی سازمان بین‌المللی مهاجرت که اخیراً برای ۱۵۰۰ پناهنده روهینگیا در پکانبارو صادر شده بود، مورد بازبینی قرار گرفت. طبق این فهرست به‌روز شده، بیش از ۶۰ خانواده در معیارهای واجدین شرایط دریافت کمک قرار نگرفته‌اند، به طوری که سایر خانواده‌های پناهنده نیز طبق شهادت برخی از آن‌ها، کمک‌هایی را که قبلاً دریافت می‌کردند، دیگر دریافت نمی‌کنند.

این وضعیت باعث شده است که ده‌ها پناهنده روهینگیا در مقابل مقر سازمان بین‌المللی مهاجرت در پکانبارو تحصن کنند، در حالی که عملاً بی‌خانمان هستند. برخی از خانواده‌ها نیز در خانه‌های اجاره‌ای زندگی می‌کنند و قادر به پرداخت منظم اجاره نیستند و با مشکلات فزاینده‌ای روبرو هستند.

 

مشاهده خبر در جماران