۵ نتیجه شگفت انگیز تاریخ جام جهانی

ورزشی جماران؛ جام جهانی اغلب با گل های زیبایش، عملکردهای فوق العاده و پیروزی های مشهور یاد می شود اما نتایج شوکه کننده هم نقش مهمی در حافظه جمعی ما دارند. در اینجا به پنج شگفتی تمام ادوار این رقابت ها اشاره می شود. 

آمریکا یک-صفر انگلیس، ۱۹۵۰

به نوشته اتلتیک، توضیح کامل تفاوت فاحش انتظارات از انگلیس و آمریکا در جام جهانی ۱۹۵۰ دشوار است. 

برای انگلیس، نخستین دوره حضورش در جام جهانی به حساب می آمد چون سه دوره قبلی را بایکوت کرده بود. با این حال همچنان مجاب شده بودند که فوتبال انگلیس قدرتمندترین در جهان است. در تیم آن ها اسطوره هایی همچون بیلی رایت، تام فینی و استن مورتنسن حضور داشتند که در پست خود بهترین در جهان بودند مانند الف رمزی مدافع که ۱۶ سال بعد با موفقیت انگلیس را در جام جهانی هدایت کرد. 

فوتبال در آمریکا هنوز خیز برنداشته بود و با عجله تیمی را به مسابقات فرستادند که هدایتش را به ویلیام جفری اسکاتلندی سپردند که سرمربی تیم دانشگاهی پنسیلوانیا بود. بازیکنان آماتور بودند. همچنین برخی از بازیکنان اصلی نتوانستند سفر کنند چون شغلشان اجازه نمی داد. 

با این حال آمریکا کمی قبل از پایان نیمه نخست پیش افتاد، زمانی که والتر بار تلاش کرد ضربه از راه دوری بزند که در مسیر به سر جوزف گایجنز مهاجم برخورد کرد و توپ وارد دروازه شد. تفسیرهای مختلفی درباره عمدی بودن این لمس وجود داشت اما گایجنز که اصالتا اهل هائیتی بود و هرگز نتوانست شهروند آمریکا شود و پس از این رقابت ها دیگر برای تیم ملی آمریکا بازی نکرد یکی از مشهورترین گل های تاریخ جام جهانی را به ثمر رساند. 

پس از آن آمریکا با تعداد بازیکنان بالا و به شکل عمیق دفاع کرد. فرانک بورگی دروازه‌بان، با تسلط در بازی های هوایی عملکرد برجسته ای داشت. پس از اینکه مورتنسن تنها دروازه را جلوی خود می دید به نظر می رسید انگلیس در حال به تساوی رساندن بازی است اما چارلی کولومبو مدافع، تکلی انجام داد که بیشتر مخصوص راگبی بود تا فوتبال. 

در آن زمان نیویورک تایمز نوشت: "آخرین و بزرگترین شگفتی جام جهانی بود." در ادامه اشاره کرد: "پس از پیروزی آمریکا تماشاگران برزیلی وارد زمین شدند و بازیکنان آمریکایی را روی شانه های خود گرفتند."

در نهایت این برد بی ارزش شد چون هر دو تیم در مرحله گروهی حذف شدند. با این حال همچنان یکی از پیروزی های عجیب تاریخ جام جهانی به حساب می آید. 

کره شمالی یک-صفر ایتالیا، ۱۹۶۶

زمانی که کره شمالی، ایتالیا را در سال ۱۹۶۶ در میدلزبورو شوکه کرد، تنها مورد مشابهی که روزنامه نگاران انگلیسی می توانستند پیدا کنند پیروزی ۱۶ سال پیش آمریکا برابر کشورشان بود. سری آ در آن زمان گرانترین لیگ جهان بود. دو تیم شهر میلان چند سال خوش را در جام های اروپایی گذرانده بودند. جاسینتو فاکتی شاید بهترین مدافع چپ جهان بود. ساندرو ماتزولا و جانی ریورا در میان بهترین مهاجم های دنیا قرار داشتند. این تیم دو سال بعد توانست قهرمان اروپا شود و سپس به فینال ۱۹۷۰ برسد. به عبارتی دیگر کسی درباره کره شمالی به عنوان یک کشور چیز زیادی نمی دانست، در مورد فوتبالش که دیگر هیچ. به نظر می رسید یک بازی تشریفاتی باشد. 

آن آخرین جام جهانی قبل از وضع قانون تعویض بود. این موضوع در آن دیدار اهمیت داشت. ایتالیا به خاطر از دست دادن جاکو بولگارلی به دلیل آسیب دیدگی زانو اذیت شد و چون نمی توانست بازیکنی را جایگزین کند بقیه بازی را ۱۰ نفره بازی کرد. کره شمالی می توانست از لحاظ قوای جسمانی با حریفش رقابت کند که آن قضیه ایتالیایی ها را شگفت زده کرد که خود با آرامش بازی می کردند و در ضد حمله ها به دنبال فرصت بودند. ایتالیایی ها بر بازی حاکم بودند اما مارینو پرانی موقعیت های زیادی را از دست داد. 

تک گل بازی از هیچ به وجود آمد؛ یک نبرد هوایی ساده موجب شد توپ به پاک دو ایک در نزدیکی محوطه جریمه برسد. او هوشمندانه چرخید و به گوشه دروازه ضربه زد. ایتالیای بدون تمرکز، برای بازگشت به بازی به مشکل خورد و یک بازیکن کمتر داشتن هر بار بیشتر خود را نشان می داد. 

دلیلی که این شگفتی را با اهمیت تر جلوه می دهد این است که، برخلاف دیگر موارد این فهرست، نتیجه واقعا قابل توجه بود. آخرین بازی مرحله گروهی بود و کره شمالی موجب حذف ایتالیا شد و آتزوری ها در حالی به خانه برگشتند که با پرتاب میوه های گندیده توسط هواداران عصبانی مورد استقبال قرار گرفتند. ۳۶ سال بعد زمانی که کره شمالی در خانه میزبان ایتالیا بود، هواداران بنرهایی با خود به ورزشگاه بردند که به موفقیت کره شمالی در سال ۱۹۶۶ اشاره می کرد. کره شمالی در خانه هم ۲ بر یک پیروز شد تا دوباره یک نتیجه دور از انتظار به ثبت برسد. 

کامرون یک-صفر آرژانتین، ۱۹۹۰

آرژانتین مدافع عنوان قهرمانی بود که در جام جهانی ۱۹۸۶ به شکل به یادماندنی به لطف درخشش دیگو مارادونا قهرمان شد. در مقابل کامرون دومین حضورش در جام جهانی را تجربه می کرد. به نظر می رسید بازی افتتاحیه جام جهانی در سن سیرو یک پیروزی آسان برای آرژانتین باشد. 

کامرون با اضطراب بازی را شروع کرد و خوش شانس بود که در پایان نیمه نخست نتیجه صفر صفر ماند. البته آن ها شانس گلزنی هم داشتند؛ نستور لورنسو، مدافع آرژانتینی یک بار در جریان بازی توپ را از روی خط دروازه بیرون کشید. کامرون دو بازیکن عالی داشت؛ توماس انکونکو که دروازه‌بانی سطح بالا بود و فرانسوا اومام بییک یک تهدید همیشگی در ضد حملات. 

اساس بازی این تیم فیزیکی بود. دو بازیکن آن ها اخراج شدند، هر دو به خاطر خطا روی کلودیو کانیگا. اگر مارادونا در جام جهانی ۱۹۸۶ بیشترین خطا را دریافت کرد، در جام جهانی ۱۹۹۰ نوبت کانیگا بود. ابتدا آندره کانا بییک کارت قرمز مستقیم دریافت کرد. سپس، به یادماندنی ترین لحظه وقتی فرا رسید که کانیگا از خط وسط زمین گذر کرد، از سد مدافعان زیادی گذشت، قبل از اینکه توسط بنجامین مسینگ سرنگون شود. بدون شک این خطا در فوتبال مدرن با کارت قرمز مستقیم همراه می شد اما داور تنها به او کارت زرد دوم را داد. 

بین این دو تا کارت قرمز، کامرون گلزنی کرد. گل وحشتناکی بود؛ یک ضربه آزاد ضعیف از سمت چپ توسط لورنسو دور شد (زیر توپ زد) و اومام بییک بالاتر از روبرتو نستور سنسینی ضربه سری به سمت دروازه زد که در چارچوب بود اما تعجب آور بود که نری پومپیدو نتوانست آن را مهار کند. تورنمنت برای دروازه‌بان آرژانتینی خوب پیش نرفت؛ در دومین بازی در دقیقه یازده پایش شکست. سرخیو گویکوچئا جانشین او درون دروازه شد و تا فینال پیش رفت. پومپیدو پس از آن هرگز برای آرژانتین بازی نکرد. 

کامرون خشن بازی کرد اما موثر بود و آن ها نخستین تیم آفریقایی لقب گرفتند که به یک چهارم نهایی جام جهانی صعود کردند. بی انضباطی های آن ها دوباره برایشان گران تمام شد و با وجود اینکه شایسته پیش افتادن از انگلیس بودند (۲ بر یک) اما پس از دو پنالتی ۳ بر ۲ شکست خوردند. با این حال پیروزی برابر آرژانتین به عنوان یک لحظه بزرگ در خاطر تاریخ فوتبال آفریقا باقی ماند. 

سنگال یک-صفر فرانسه، ۲۰۰۲

سناریو سال ۱۹۹۰ آشنا بود: تیم های ضعیف آفریقایی مقابل مدافع عنوان قهرمانی اما این بار متفاوت بود. 

زمانی که فرانسه در بازی افتتاحیه جام جهانی ۲۰۰۲ به مصاف سنگال رفت، این دیدار مانند تقابل فرانسه و تیم ب فرانسه تصور می شد. ۲۱ بازیکن از لیست ۲۳ نفره سنگال برای باشگاه های فرانسوی بازی می کردند. پاتریک ویرا، هافبک دفاعی برجسته که قهرمان جهان بود در سنگال متولد شده بود اما تصمیم گرفت برای کشور فرانسه بازی کند. علتش این بود اگر هر یک از بازیکنان سنگالی می توانستند مانند او خوب باشند آن ها نیز همان کار را انجام می دادند. 

با این حال خیلی از بازیکنان سنگالی قابل انتخاب برای فرانسه نبودند و از نظر توانایی فوتبالی نیز نادرست بود. سنگال تیم عالی بود که از لحاظ تاکتیکی خوب بود و در ضد حملات سریع عمل می کرد. آخرین ویژگی، فرانسه را به شدت در معرض خطر قرار داد. الحاجی دیوف، مهاجم پرانرژی که در آستانه امضای قرارداد با لیورپول قرار گرفت یک رکورد ناخواسته به ثبت رساند که آن در آفساید قرار گرفتن بیشتر از همه بازیکنان تاریخ جام جهانی بود. با این حال این موضوع اهمیت نداشت. تنها یک بار باید در جای درست قرار می گرفت و آن هم برابر یک دفاع با تجربه که از لیلیان تورام، فرانک لبوف، مارسل دزایی و لیزارازو تشکیل شده بود. او تقریبا مطمئن بود بالاخره این کار را می کند. 

نیم ساعت از بازی گذشته بود که توانست از تکل بی نتیجه لبوف عبور کند و توپ را برای هافبک پاپا بوبا دیوپ عقب بکشد تا در دومین درخواست توپ، گلزنی کند. 

نتیجه می توانست چیز دیگری باشد. فرانسه دو بار تیر دروازه را به لرزه در آورد، سنگال یک بار. با وجود اینکه این برد در آن زمان یک شگفتی به حساب می آمد اما در واقع سنگال تیم خوبی بود. در حالی که فرانسه تا پایان مرحله گروهی نتوانست از زین الذین زیدان به خاطر مصدومیت استفاده کند، پیش از رسیدن به مرحله حذفی از این بازی ها کنار رفت، سنگال به یک چهارم نهایی صعود کرد. در جام جهانی که عجیب و پر از شگفتی بود هیچ کدام از بازی افتتاحیه شوکه کننده تر نبود. 

عربستان ۲-یک آرژانتین، ۲۰۲۲

در آخر، این نتیجه اهمیت پیدا نکرد. آرژانتین توانست تیم خود را دوباره سامان دهد و به مرحله حذفی صعود کند. سپس به لطف مهارهای امیلیانو مارتینس، درخشش لیونل مسی و دو پیروزی در ضربات پنالتی برای سومین بار قهرمان جهان شود. با این حال جام جهانی قطر برای آن ها با شکست غیرمنتظره برابر عربستان آغاز شد. 

در نخستین دوره ای که در خاورمیانه برگزار شد، کشورهای حاشیه خلیج فارس می توانستند از حمایت پر شور هواداران خود برخوردار شوند. در حالی که اعتبار قطر به عنوان یک قدرت فوتبال زیر سوال بود، عربستان سعودی سابقه به نسبت پرافتخاری در این بازی ها داشت. این ششمین حضور عربستان  بود و آنها در سال ۱۹۹۴ به مرحله حذفی راه یافته بودند.

مسائل همانطور که انتظار دارید شروع می شوند. آرژانتین در ۳۶ بازی پیاپی شکست نخورده بود و پس از اینکه مسی ضربه پنالتی را تبدیل به گل کرد به نظر می رسید این شکست ناپذیری ادامه خواهد داشت. 

با این حال عربستان با شجاعت فوق العاده ای پاسخ داد و از خط دفاعی بالا برای بستن بازی استفاده کرد و پرس شدیدی در دستور کار خود قرار داد. صالح الشهری با یک ضربه تماشایی بازی را در نیمه دوم مساوی کرد. پنج دقیقه بعد، سالم الدوساری، ستاره تیم، یک توپ بلند را کنترل کرد، از چند مدافع گذر کرد و ضربه محکمی به سمت دروازه آرژانتین زد، مارتینس شیرجه زد اما نتوانست مانع از عبور توپ از خط شود. 

آرژانتین به دنبال تساوی رفت و زمانی که خط دفاعی بالای عربستان شکاف پیدا کرد، دفاع درخشانی در لحظه آخر از خود نشان داد؛ حسان تمبکتی تکل فوق العاده ای روی مسی انجام داد. عربستان دو بازی بعدی خود را واگذار کرد و به خانه برگشت، در حالی که آرژانتین قهرمان جام شد. با این حال، این نتیجه به جز فینال، احتمالا به یادماندنی ترین در این جام بود. 

مشاهده خبر در جماران