چگونگی ابراز دلتنگی امام نسبت به نوه ها/آیا امام فقط کودکان خود را دوست داشتند؟

جی پلاس: زهرا اشراقی از نوادگان امام خمینی از دلتنگی های امام برای آنان و ابراز آن و نیز توجه ویژه به کودکان اینگونه نقل خاطره کرده است:

‌اگر ما یک روز، دو روز به خانه شان نمی رفتیم، وقتی می آمدیم، می گفتند: «کجاها بودید‌‎ ‎‌شما؟ اصلاً مرا می شناسید؟» یعنی این طور مراقب اوضاع بودند. این قدر متوجه بودند.‌‎ ‎‌من بچۀ خودم را؛ فاطمه را، بعضی اوقات می بردم. یک روز وارد شدم دیدم آقا توی‌‎ ‎‌حیاط قدم می زنند. تا سلام کردم گفت: «بچه ات کو؟» گفتم: نیاورده ام، اذیت می کند.‌‎ ‎‌به حدی ایشان ناراحت شدند که گفتند: «اگر این دفعه بدون فاطمه می خواهی بیایی،‌‎ ‎‌خودت هم نباید بیایی.» این قدر روحشان ظریف بود. می گفتم: آقا شما چرا این قدر‌‎ ‎‌بچه ها را دوست دارید؟ چون بچه های ما هستند دوستشان دارید؟ می گفتند:‌

‌‌ 

  «نه، من به حسینیه که می روم اگر بچه باشد حواسم می رود دنبال بچه ها؛ این قدر من‌‎ ‎‌دوست دارم بچه ها را. بعضی وقتها که صحبت می کنم، می بینم که بچه ای گریه می کند یا‌‎ ‎‌بچه ای دارد دست تکان می دهد، یا اشاره به من می کند. حواسم می رود به بچه.»

برشی از کتاب برداشت هایی از سیره امام خمینی س؛ ج ۱، ص ۱۳؛ چاپ هشتم (۱۳۹۲)؛ ناشر: چاپ و نشر عروج.