در روزگاری که هالیوود بیش از هر زمان دیگری به دنبالهها، بازسازیها و آثار اقتباسی تکیه کرده، کریستوفر نولان از استودیوها میخواهد از بازی امن دست بردارند. او میگوید موفقیت در سینما بدون ریسک ممکن نیست و بزرگترین ریسک، محافظهکار بودن است.
به گزارش جماران، به نقل ورلد آو ریل، کریستوفر نولان، که جدیدترین فیلمش به یکی از مشهورترین داستانهای قرن هشتم میلادی میپردازد، در گفتوگو با نیویورک تایمز گفت که استودیوهای هالیوودی باید در ساخت بلاکباسترهای خود ریسک بیشتری بپذیرند، زیرا مخاطبان بیش از هر زمان دیگری «به دنبال چیزی تازه هستند.»
او گفت: «اگر واقعاً به سینما و تاریخ سینما علاقه داشته باشید، یک حقیقت را کاملاً درک میکنید: برای موفق شدن باید ریسک کرد. بزرگترین ریسک این است که بخواهید همیشه محتاط و محافظهکار باشید. این همان چیزی است که بارها و بارها در فیلمهای جریان اصلی جواب نداده است. مخاطبان به دنبال تجربهای تازه هستند.»
نولان سپس به زمانی اشاره کرد که فیلمنامه فیلم کلاسیک «ممنتو» (۲۰۰۰) را برای همسر و شریک تهیهکنندهاش، اما توماس، مطرح کرد. توماس از فیلمنامه خوشش آمده بود، اما نگران بود که روایت معکوس زمانی داستان، ریسک بزرگی باشد. نولان معتقد بود که چنین ریسکهای فرمی میتوانند یک پروژه را متمایزتر کنند و به فیلمسازان فرصت دهند چیزی واقعاً تازه به مخاطبان ارائه کنند.
او افزود که هرچند «ممنتو» در ابتدا به سختی توانست نظر پخشکنندگان را جلب کند، اما در نهایت «مخاطبان خودش را پیدا کرد.»
بدون تردید، نولان در طول دوران حرفهای خود بارها دست به ریسک زده است. فیلمهایی مانند «تلقین»، «تنت»، «میانستارهای» و «دانکرک» همگی با ساختارهای زمانی غیرمتعارف و روایتهای پیچیده، مخاطبان را به چالش کشیدهاند. با این حال، «اودیسه» داستانی است که بیش از ۲۷۰۰ سال قدمت دارد و بارها روایت شده است، اما نولان همچنان معتقد است که ساخت آن یک ریسک خلاقانه محسوب میشود.
او گفت: «ریسک واقعی مربوط به واسطههاست؛ یعنی سرمایهگذاران و استودیوها. اگر بتوانید مستقیماً به مخاطب برسید... منظورم این نیست که درباره موفقیت اودیسه پیشبینی کنم، اما تجربه گذشته نشان داده که اعتماد به مخاطبان، پاداش خودش را دارد.»
اظهارات نولان واکنشهای متفاوتی را برانگیخته است. برخی از طرفداران بلافاصله به این تناقض اشاره کردند که او از اصالت و نوآوری سخن میگوید، در حالی که فیلم بعدیاش اقتباسی از «اودیسه»، یکی از کهنترین حماسههای تاریخ، است. منتقدان میگویند اقتباس از چنین اثری، آن هم با حضور ستارگانی مانند تام هالند و زندیا، چندان نوآورانه به نظر نمیرسد.
در مقابل، حامیان نولان معتقدند که نوآوری لزوماً در خود منبع داستان نیست، بلکه در شیوه روایت آن و این است که آیا اجرای فیلم، رویکردی تازه و منحصربهفرد ارائه میدهد یا خیر.
امروزه خود نولان به برندی سینمایی در حد استیون اسپیلبرگ یا کوئنتین تارانتینو تبدیل شده است؛ جایگاهی که به او اجازه میدهد پروژههای پرریسک را به مرحله تولید برساند. البته همه آثار او به یک اندازه موفق نبودهاند و «تنت» همچنان فیلمی بحثبرانگیز است. با این حال، از بسیاری جهات، این دقیقاً همان نوع بلاکباستر اصیل و جاهطلبانهای است که هالیوود باید بیشتر از آن حمایت کند، نه کمتر.
پس از آن، نولان فیلم «اوپنهایمر»، یک زندگینامه سینمایی، را کارگردانی کرد و اکنون نیز «اودیسه»، یکی از شناختهشدهترین داستانهای تاریخ، جدیدترین پروژه او محسوب میشود
