استاد رضا صنیعزاده نگارگر برجسته اصفهانی، شب گذشته درگذشت.
به گزارش جماران، استاد رضا صنیعزاده از چهرههای مؤثر و آرام هنر میناسازی و از مدیران برجسته هنرستان هنرهای زیبای اصفهان بود؛ هنرمندی که ریشههای هنرش از خاندان بزرگ و اصیل صنیعهمایون برمیآمد، خاندانی که نسل به نسل با قلم، رنگ و فلز، زیبایی را جاودانه کردهاند. او فرزند استاد شکرالله صنیعزاده، از نامآوران عرصه نگارگری و میناسازی بود و همچون پدر، آرام و کمادعا، اما سختکوش و مؤمن به راه هنر زیسته بود.
سالها مدیریت و تدریس او در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان، به معنای شکلدادن به نسل تازهای از هنرجویانی بود که با نگاه انسانی، اخلاق حرفهای و عشق به هنر تربیت شدند. استاد صنیعزاده تنها معلم نبود، حامی خاموش استعدادها، مرهم اضطراب نوجوانانی بود که با دنیای هنر تازه آشنا میشدند. او باور داشت هنرستان نه فقط محل آموزش تکنیک، بلکه خانهای برای پرورش روح هنرمندانه است. در کنار میراث هنری، یاد و نام برادر شهیدش احمد صنیعزاده بخشی جداییناپذیر از شخصیت اخلاقی او بود؛ خانوادهای که هنر را با ایثار درآمیختند و نام خود را بر خاطره جمعی مردم اصفهان ثبت کردند.
با درگذشت او، نهتنها خانواده و دوستان که جامعه هنر اصفهان، یکی از چهرههای شریف، صبور و کاربلد خود را از دست داد. یادش، همچون رنگهای مینایی که بر فلز جاودانه میشود، در ذهن شاگردان و علاقهمندان باقی خواهد ماند.
هنرمندی که به رنگها جان اخلاق بخشید
غلامعلی فیضاللهی، استاد دانشگاه و مینیاتوریست برجسته و یکی از شاگردان استاد با اشاره به سالها همکاری و دوستی دیرینهاش با استاد صنیعزاده در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: استاد از آن دسته انسانهایی بود که وقتی با او روبهرو میشدی، پیش از آن که هیبت یک استاد را درک کنی، گرمای یک انسان شریف و بیتکلف را حس میکردی. او در دنیایی که گاه هیاهو جای هنر را میگیرد، در سکوت و آرامش، رسالت هنری خود را به بهترین شکل ممکن به سرانجام رساند.
وی در ادامه با توصیف فضای مدیریتی صنیعزاده در هنرستان هنرهای زیبا افزود: استاد صنیعزاده نه تنها یک مدیر، که پدری دلسوز برای هنرجویان بود. او در کلاسها، میان رنگولعاب مینا، بیش از آنکه بر تکنیک تأکید کند، بر جان هنر متمرکز بود. بارها میدیدم که چگونه با همان لبخند همیشگی و جملات کوتاه، به جوانان اعتمادبهنفس میداد و به آنها میآموخت که هنر، بدون اخلاق و صداقت، بر فلز سرد باقی میماند و به دل نمینشیند.
این مینیاتوریست معاصر با یادآوری ریشههای هنری و خانوادگی آن مرحوم بیان کرد: خاندان صنیعزاده برای ما تنها یک نام هنری نیست، بلکه مکتبی از تعهد است. از استاد شکرالله که هنر را به کمال رساند تا شهید احمد صنیعزاده که جانش را در مسیر ایثار تقدیم کرد، همگی الگوی زیست مؤمنانه و هنرمندانه بودند. رضا بهخوبی توانست این میراث گرانسنگ را حفظ کند و با تربیت نسلی متعهد در هنرستان، این چراغ را روشن نگه دارد.
فیضاللهی در پایان خاطرهای از نوع نگاه استاد صنیعزاده به هنر را بازگو کرد و گفت: یکبار به من گفت علی جان، رنگ باید از درون بجوشد، نه از شیشه رنگ. آن جمله برای من همیشه نمادی از زیست خود او بود. او هنرمندی بود که در آتش روزگار رفت، اما همچون مینا و نقشنگارههای نفیسی که خود میساخت، جلا و کیفیتش از میان شعلهها ماندگار شد. فقدان او برای اصفهان و برای جامعه هنری ما، ضایعهای عمیق است که تنها با یادگارهای اخلاقی و شاگردان فرهیختهاش تسکین مییابد.
