شگفتی‌های مباهله

فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أبْنَاءَنَا وَ أبْنَاءَکُمْ وَ نِسَاءَنَا وَ نِسَاءَکُمْ وَ أنْفُسَنَا وَ أنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْکَاذِبِینَ
هرگاه بعد از علم و دانشی که (درباره مسیح) به تو رسیده، (باز) کسانی با تو به محاجّه و ستیز برخیزند، به آن‌ها بگو: «بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را؛ ما از نفوس خود دعوت کنیم، شما هم از نفوس خود؛ آن‌گاه مباهله کنیم؛ و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم (آل عمران/۶۱).

۱) شگفتا که پیامبر خدا در مواجهه با مسیحیان نجران پس از بحثی کامل وقتی آنها را در برابر منطق دین اثر ناپذیر یافت ایشان را به مباهله (نفرین دو سویه) دعوت کرد تا حقانیتش را آشکار سازد با اینکه او می توانست از قدرت خویش در مدینه علیه آنان استفاده کند ولی راضی به چنین کاری نشد.

۲) شگفت‌تر آن‌که در این رویارویی، رسول گرامی(ص) با توجه به ضعف موقعیت سیاسی و اجتماعی مسیحیان نجران در برابر قدرت سیاسی خود در نفرین کردن نیز انصاف به خرج داد و به آنان نیز اجازه نفرین داد تا گروهی مسیحی در حکومت اسلامی بتوانند بزرگترین و مقدس ترین شخصیت شناخته شده در مدینه را نفرین کنند و برای حقانیت ادعایشان پس از آنکه در بحثی علمی شکست خوردند بدینوسیله تلاش نمایند.

۳) شگفت‌تر از شگفت آن‌که پیامبر گرامی در رویارویی با نجرانیان نزدیکترین اشخاص را با خود آورد تا معلوم سازد آنان که در امر تبلیغ دین با وی شریکند چه کسانی می‌باشند زیرا در فرض باطل اهل نجران نفرین بر دروغگو متوجه کسانی می شده که با پیامبر در امر دین شریک باشند وگرنه در نگاه نادرست ایشان این نفرین بر آنان راست نمی‌آمد.

۴) شگفتی مهم‌تر آن‌که پیامبر به ازاء جان خویش، علی مرتضی(ع) را در این کارزار وارد ساخت تا معلوم شود او برتر از همگان در وحدت با ذات پیامبر می‌باشد و حکم او در امامت حکم رسول خداست تا پس از پیامبر مردم راه را گُم نکنند.

۵) شگفتانه دیگر آن‌که اسقف مسیحی آن‌گاه که می‌بیند پیامبر نزدیکترین و محبوب‌ترین‌هایش را به کارزار مباهله وارد ساخته یقین به اجابت نفرین آن پیامبر عظیم‌الشأن پیدا کرد و تسلیم قدرت معنوی ایشان گشت.