این مردم، ستونهای پولادین این سرزمیناند. بیادعا میآیند، بیمنت میمانند، و تنها خواستهشان حرمتِ صداقت است.
امروز در میان دریای بیکران مردم ایستاده بودم؛
دریایی نه از خشم، که از وقار.
نه از هیاهو، که از ایمان.
چهرههایی دیدم آفتابسوخته و نجیب،
دستهایی که شاید خسته از روزگار بودند،
اما در لحظهی حضور، استوارتر از کوه.
زنانی دیدم رنگارنگ، با لبخندهایی از جنس امید؛
مادرانی که کودکانی را در آغوش داشتند،
و نوجوانانی با عزمِ ایستاده،
که آیندهی وطن را میشد در روشنیِ چشمانشان دید.
کارگزاران وطن!
این مردم، ستونهای پولادین این سرزمیناند.
بیادعا میآیند، بیمنت میمانند،
و تنها خواستهشان حرمتِ صداقت است.
قدر این نجابت را بدانید؛
که اگر اعتمادشان زخمی شود،
هیچ مرهمی آسان نخواهد بود.
و شما که از دور، تصویر ایران را تیره مینمایانید،
امپراتوریهای رسانهایتان را به چالش میکشم:
تنها یک قابِ بیواسطه از این حضور را نشان دهید.
یک لحظه از همدلی این مردم را.
آنگاه خواهید دید
ایران را نه با تیترها،
که با دلهای متحد باید سنجید.
ایران با این مردم میماند.
چون ریشه در جان دارد.
