یک خط رسانه ای پربار و پرحجم با تغییر واژه «حمله نظامی آمریکا به ایران»، واژه «حمله بشردوستانه» را به کار می برد. تکرار این مفهوم همراه با توجیه تبلیغاتی، به تدریج بارعاطفی مفهوم حمله نظامی را کاهش داده و در پی آن ادراک مخاطبان را در جهت همراهی شناختی به آن، سامان می دهد.
یک خط رسانه ای پربار و پرحجم با تغییر واژه «حمله نظامی آمریکا به ایران»، واژه «حمله بشردوستانه» را به کار می برد.
تکرار این مفهوم همراه با توجیه تبلیغاتی، به تدریج بارعاطفی مفهوم حمله نظامی را کاهش داده و در پی آن ادراک مخاطبان را در جهت همراهی شناختی به آن، سامان می دهد.
نمونه آن را در بمباران هسته ای ناکازاکی و هیروشما دیده ایم. آخرین تکاپوی آمریکا برای توجیه ماجرای حمله هسته ای به ژاپن را در فیلم سینمایی «اوپنهایمر» دیدیم. این فیلم هالیوودی کشکمش های درونی اوپنهایمر و تولید دو بمب هسته ای را به تصویر کشید. او پس از راضی کردن خود، تصمیم گرفت پروژه تولید دو بمب هسته ای را با رویکرد بشردوستانه و ضدجنگ! به اتمام برساند.
هالیوود توانست تا حدودی زخم افکار عمومی جهان، به ویژه افکار عمومی ژاپنی ها را التیام ببخشد. رسانه توانست جهت روایت را به این سمت ببرد که بکار گیری بمب هسته ای برای جلوگیری از نابودی جهان با گسترش جنگ جهانی، ظاهرا لازم بوده است!!
