life

جی پلاس؛

آیت الله محمدباقر موسوی همدانی در خاطرات خود از علامه طباطبایی به نقل مطلبی از دیدار ایشان و شاه حسین ولی پرداخته است که شنیدنی است.

به گزارش خبرنگار جی پلاس، اول ماه شوال مصادف با سالروز رحلت آیت الله سید محمدباقر موسوی همدانی است. ایشان در خاطرات خود از علامه طباطبایی رحمت الله علیه چنین نقل کرده است:

 

 در یکی از روزها که به ترجمه المیزان اشتغال داشتم، قرآن در دستم بود و تفسیر هم در روبرویم قرار داشت. در این حالت می‌‌ خواستم کتاب دیگری باز کنم، اما چون احتمال داشت آن صفحه مورد نظر قرآن بسته شود، قرآن را پشت رو، بر روی زمین نهادم. علامه که این رفتار را دید، بی‌ درنگ قرآن را برداشت و بوسید و به من فرمود: دیگر از این کارها نکنید. (۱)

 

۲. وقتی که در محضر علامه به آیات رحمت یا غضب می‌‌ رسیدیم، ایشان دگرگون می‌‌ شد و گاهی سرشک از دیدگانش جاری می‌‌ شد. در این مواقع، می‌‌ کوشید من متوجه نشوم؛ با این حال، در یکی از روزها بی‌اختیار با صدای بلند گریه طولانی کرد.(۲)

 

۳. روزی به استاد علامه عرض کردم، خاطره‌ ای به نقل از شما شنیده‌ ام؛ خواستم آن را از شخص شما بشنوم، فرمود: کدام خاطره؟ عرض کردم: جریان «شاه حسین ولی». فرمود: «بله هنگام اقامت در نجف اشرف، هزینه زندگی‌ ام از تبریز می‌‌ رسید، اما دو سه ماه چیزی نرسید و هر چه پس انداز داشتم، خرج کردم و کارم به استیصال کشید. روزی در منزل نشسته بودم و کتابی را مطالعه می‌‌ کردم که ناگهان رشته افکارم پاره شد و به خود گفتم: «تا کی می‌‌توانی بدون پول زندگی کنی؟» به محض این که این فکر از خاطرم گذشت، شنیدم کسی محکم در خانه را می‌‌ کوبد. در را باز کردم. با مردی روبرو شدم، دارای محاسن حنایی و قد بلند. فرم لباسش امروزی نبود، نه لباس آخوندی بود و نه لباس درویشی. پس از سلام به من، گفت: «من شاه حسین ولی‌ام. خدای تبارک و تعالی می‌‌ فرماید: در این هیجده سال، کی تو را گرسنه گذاشتم که درس و مطالعه را رها کردی و به فکر رزق و روزی افتادی؟ خداحافظ». به خانه برگشتم و پشت میز نشستم و آن گاه به خود آمدم. به فکر فرو رفتم و سه سؤال در فکرم پدیدار شد: آیا من برخاستم و با پاهایم به طرف در خانه رفتم؟ دوم، آیا شیخ حسین ولی گفت یا شاه حسین ولی؟ سوم، ایشان از جانب خدا پیام داد که: در این هیجده سال، کی تو را گرسنه گذاشتم؟ در فکر بودم که مبدأ این هیجده سال چه وقت بوده است؟ در مورد سؤال اول اطمینان یافتم که حالت کشف در بیداری بود؛ در مورد سؤال دوم، فهمیدم نام او شاه حسین ولی بود؛ زیرا پس از این واقعه در تابستان به تبریز رفتم، مانند سابق برای فاتحه خوانی در قبرستان قدم می‌‌ زدم که ناگاه دیدم بر سنگ قبری نوشته است: «مرحوم مغفور فلان و فلان شاه حسین ولی» و تاریخ وفاتش سیصد سال قبل از روزی بود که به در خانه ما در نجف اشرف آمد؛ در مورد سؤال سوم، پس از فکر دریافتم که آغاز هیجده سال، همان وقتی بود که معمم شدم و به لباس خدمتگزاری دین درآمدم. (۳) به هر حال، بعد از این ماجرا، از تبریز نامه و هم مخارج معاش رسید.

 

 

۱. روزنامه جمهوری اسلامی، صحیفه حوزه، تاریخ ۷۹/۱۱/۲۴، ص ۶.

۲. یادها و یادگارها، علی تاجدینی، ص ۹۹.

۳. فصلنامه میراث جاودان، سال اول، شماره اول، ص ۲۵.

این مطلب برایم مفید است
4 نفر این پست را پسندیده اند
کدخبر: 1509220
ارسال نظر