حمایت از مسئولان پرتلاش و پشتیبانی از دولت، در منظومه فکری امام(س) و رهبر شهید(ره)، یک تکلیف صرفاً سیاسی نیست؛ بخشی از سازوکار حفظ انسجام ملی است. این حمایت البته به معنای کنارهگیری از نقد دلسوزانه نیست؛ چه اینکه امام خمینی(س) نقد را در چارچوب خیرخواهی و تقویت ساختارهای کشور ضروری میدانستند
در وضعیت خطیر کنونی که ایران در یکی از پیچهای تاریخی خود قرار گرفته است، همگرایی میان ارکان نظام و اقشار جامعه، بیش از یک توصیه اخلاقی، یک نیاز حیاتی برای حفظ امنیت ملی و استمرار پیشرفت کشور است. تجربه تاریخی جمهوری اسلامی نشان میدهد هرگاه ملت و مسئولان در کنار یکدیگر ایستادهاند، حتی سختترین بحرانها به فرصت تبدیل شده است؛ همان حقیقتی که امام خمینی(س) از نخستین روزهای انقلاب بر آن پای میفشرد و «وحدت کلمه» را شرط بقا و بالندگی ایران میدانست.
در واقع، در منظومه فکری امام(س)، وحدت نه صرفاً یک توصیه سیاسی، بلکه سازوکاری برای تبدیل ظرفیتهای پراکنده اجتماعی به قدرت ملی بود.
امروز نیز در برابر دشمنان عنود بیرونی و تهدیدهای معارضین مسلح، تقویت «اتحاد مقدس» نه یک شعار که یک راهبرد واقعیبرای صیانت از ایرانِ عزیز است.
انسجام ارادههای ملی، همان سپر پولادینی است که امام(س) آن را پشتوانه اصلی انقلاب معرفی میکرد؛ سپری که ضعف در هر ضلع آن، به تضعیف کل ساختار ملی میانجامد.
از همین منظر، اتحاد ملی را بایدنوعی «سرمایه راهبردی» دانست؛ سرمایهای که کارآمدینهادهای سیاسی، توان بازدارندگی کشور و حتی ظرفیتهای اقتصادی و اجتماعی را نیز تقویت میکند.
رهبر شهید انقلاب اسلامی(ره) با همین رویکرد هشدار میدادند که بخشی از چالشهای وحدت، محصول غفلتهایدرونی است.
«نکتهی [مهم]... در باب منافع ملّی، مسئلهی اتّحاد دلهای مردم است؛ اتّحاد عزمها و ارادههای مردم است. ما در این زمینه متأسّفانه مشکلاتی داریم، عقبافتادگیهایی داریم؛ ارتباط و همدلی اجتماعی خیلی مهم است؛ در این زمینه دچار غفلت شدیم؛ خودمان به دست خودمان در وحدت ملّیمان اختلال ایجاد میکنیم. همه ما در این غفلت شریکیم؛ همه ما وظیفه داریمکه وحدت ملّی را، اتّحاد مردم را، اتّحاد مردم و مسئولین را حفظ کنیم؛ روزبهروز آن را تقویت کنیم؛ این سیاست قطعی نظام جمهوری اسلامی از روز اوّل بوده است. امام بزرگوار از روزاوّل روی یکی از چیزهایی که همیشه تکیه میکرد، مسئله «اتّحاد» بود.»
ایشان تأکید میکردند که اختلاف سلیقه امری طبیعی است؛ اما اگر این اختلافها از سطح رقابت سیاسی به سطح نزاع و تخریب ارتقا یابد، وحدت ملی آسیب میبیند.
این تمایز میان «گوناگونیِ سلیقه» و «تشتت راهبردی»، دقیقاً همان تمایزی است که امام خمینی(س) نیز بارها بر آن تأکید داشت: اینکه نقد و تعدّد دیدگاهها باید در چهارچوب حفظ اصل نظام و منافع عمومی سامان یابد.
به بیان دیگر، جامعهای میتواند از تنوع دیدگاهها بهره ببرد که در اصول بنیادین خود دچار شکاف و چندپارگی نشود.
در مهرماه ۱۴۰۴، رهبر شهید(ره) بار دیگر بر همین مبنا به وضعیت جاری جامعه ایران اشاره کردند و فرمودند: اینکه مردم در دفاع از کشور متّحدند، هرچند سلیقههای سیاسی متفاوت دارند؛ و اینکه دستهای خارجی میکوشند این یکصدایی را مخدوش کنند.
ایشان فرمودند:
«امروز بحمدالله کشور متّحد است. امروز مردم متّحدند. اختلاف سلیقه هست، اختلاف سلیقهی سیاسی، اجتماعی وجود دارد لکن در دفاع از نظام، دفاع از کشور، ایستادگی در مقابل دشمن، مردم امروز متّحدند.... اهل بیان، اهل قلم، آنهایی که حرف میزنند، آنهایی که می نویسند، آنهایی که تحقیق میکنند، آنهایی که توییت میزنند، بفهمند چه کار میکنند. این اتّحاد مقدّس، این اجتماع عظیم، این سپر پولادین از دلهای مردم و ارادههای مردم نباید خدشهدار بشود. امروز بحمدالله اتّحاد وجود دارد. این اتّحاد را مردم حفظ کنند. مسئولان کشور بخصوص مسئولان سه قوّه که بحمدالله امروز آنها هم در کمال اتّحاد و همدلی دارند با هم کار میکنند، این را حفظ کنند.»
این تحلیل، دنباله همان بینش امام(س) است که همواره نسبت به «فاصله گرفتن مسئولان از مردم» و «ایجاد شکافهای مصنوعی» هشدار میدادند و رمز ایستادگی جمهوری اسلامی را در همافزایی دولت و ملت میدیدند. در واقع، هرگاه این پیونداجتماعی مستحکمتر بوده، ظرفیت کشور برای عبور از فشارهای بیرونی نیز افزایش یافته است.
در چنین شرایطی، حمایت از مسئولان پرتلاش و پشتیبانی از دولت، در منظومه فکری امام(س) و رهبر شهید(ره)، یک تکلیف صرفاً سیاسی نیست؛ بخشی از سازوکار حفظ انسجام ملی است. این حمایت البته به معنای کنارهگیری از نقد دلسوزانه نیست؛ چه اینکه امام خمینی(س) نقد را در چارچوب خیرخواهی و تقویت ساختارهای کشور ضروری میدانستند، اما هشدار میدادند که نقد نباید به یأسآفرینی، بیاعتمادی یا تضعیف امید اجتماعی منتهی شود. به تعبیر دیگر، نقد اگر در خدمت اصلاح و تقویت نظام باشد، خود میتواند عاملی برای تحکیماعتماد عمومی و افزایش کارآمدی حکمرانی باشد.
امروز، همانگونه که رهبر شهید(ره) تأکید میکردند، اتحاد میان قوا، همصدایی نیروهای مسلح با مردم و همدلی جریانهایاجتماعی، ستون اصلی امنیت پایدار کشور است.
در مقابل، پروژه دشمن برای شکستن این همصدایی، بیش از هرچیز بر «برهمزدن روحیه ملی» و کاهش سرمایه اجتماعی متمرکز است؛ همان سرمایهای که امام خمینی(س) آن را «معجزه پیروزی انقلاب» میدانست.
تضعیف این سرمایه، حتی بدون وقوع بحرانهای سخت، میتواند ظرفیت جامعه برای مواجهه با چالشها را کاهش دهد.
از این رو، ضروری است ایراندوستان و دلسوزان انقلاب، اولویت خود را بر تقویت امید، حمایت از تلاشهای ملی و بازسازی انسجام اجتماعی بگذارند. اتحاد مقدس، اگر با معنای حقیقی خود ـ یعنی همبستگی مردم، مسئولان، نیروهای مسلح و نخبگان ـ بازفهم شود، میتواند در این پیچ تاریخی، بار دیگر نقش تاریخی خود را ایفا کند.
ایران مقتدر، برآمده از همین همدلی عمیق است؛ همدلیای که امام خمینی(س) بنیانآن را گذاشت و رهبر شهید(ره) با صراحت و پایمردی بر تداوم آن تأکید داشت و در ادبیات رهبری فعلی نیز، مستمراً مورد تأکید قرار گرفته است؛ سرمایهای که حفظ و تقویت آن، مسئولیتی مشترک برای همه دلسوزان ایران به شمار میرود.
