تمایل به پیروزی ممکن است به مانعی تبدیل شود که تلفات را پنهان کرده و بازنگری در گزینهها را به تأخیر بیندازد.
به گزارش جماران، جنگهای طولانی زمانی خطرناکتر میشوند که رهبرانشان از پذیرش هزینه واقعی آن سر باز میزنند؛ چرا که تمایل به پیروزی ممکن است به مانعی تبدیل شود که تلفات را پنهان کرده و بازنگری در گزینهها را به تأخیر بیندازد.
مقالهای در وبسایت روزنامه آمریکایی «هیل» (The Hill)، دو رئیسجمهور یعنی ولادیمیر پوتین روسی و دونالد ترامپ آمریکایی را در برابر واقعیت جنگی قرار میدهد که با تصویری که آنها به هوادارانشان ارائه میدهند، همخوانی ندارد.
نویسنده مقاله، هارلان اولمن، مشاور شورای آتلانتیک (مرکز تحقیقاتی آمریکایی)، معتقد است که پوتین و ترامپ اخبار منفی را نمیپذیرند و به سفر جان رتکلیف، رئیس آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)، به مسکو برای اطلاعرسانی ارزیابی آمریکا از جنگ اوکراین به روسها اشاره میکند.
او میگوید اخبار چندان راحت کننده نبوده، زیرا روسیه بهای سنگینی در جانها و منابع میپردازد و در حالی که زیرساختهای انرژیاش با اختلالات بیشتری مواجه میشود.
ضررهای مسکو در حال انباشته شدن است.
اولمان معتقد است که اوکراین، حتی اگر پیروز نشده باشد، توانسته هزینههای جنگ را برای روسیه استثنایی کند. به باور او، ادامه فشار بر بخش انرژی روسیه، باری بر جنگی میافزاید که پول و سرباز را میبلعد و همین موضوع تصویر را پیچیدهتر میکند.
نویسنده سناریوی معکوسی را هم تصور میکند: چه میشد اگر پوتین، سرگئی ناریشکین، رئیس سرویس اطلاعات خارجی روسیه را نزد ترامپ میفرستاد تا واقعیت جنگ آمریکا در ایران را به او نشان دهد؟
او میگوید اگر ناریشکین به برآوردهای آمریکایی استناد میکرد که خسارات مالی را ۲۹ میلیارد دلار یا بیشتر میدانند، در حالی که دولت [آمریکا] ۶۷ میلیارد دلار اضافی برای این درگیری درخواست کرده بود، رئیسجمهور آمریکا «خشمگین میشد».
تلفات آمریکاییها
به گفتهٔ «اولمان»، آمریکا در جنگ با ایران حدود یکچهارم ناوگان پهپادهای «MQ-9 ریپر» خود را از دست داد، صدها موشک تاماهاوک و بیش از هزار سلاح ضدموشکی و ضدهوایی (ویژه مقابله با پهپادها) شلیک کرد.
او همچنین به گزارشهایی دربارهٔ آسیبدیدگی جنگندهها، تأسیسات، ناوهای (نفتی/پشتیبانی) و یک فروند هواپیمای هشدار زودهنگام آمریکایی اشاره میکند؛ همچنین مرکز فرماندهی و کنترل در برخی کشورهای منطقه آسیب دیده است. در ضمن، ممکن است ناوهای هواپیمابر «جرالد فورد» و «آبراهام لینکلن» به حدود یک سال تعمیرات نیاز داشته باشند.
اولمن به دو تجربه اشاره میکند تا درباره نادیده گرفتن حقایق هشدار دهد. در جنگ ویتنام، رئیسجمهور لیندون جانسون تنها در اواخر کار، و پس از اطلاع از گزارشهای مبنی بر اینکه نیروهای آمریکایی «ضربه میخوردند» و تنها دو گزینه پیش رو داشتند — تشدید جنگ یا عقبنشینی — به بنبست جنگ اذعان کرد.
در جنگ دوم عراق نیز، اولمن با این ایده که بغداد سلاحهای کشتار جمعی دارد مخالف بود و از کالین پاول، وزیر امور خارجه، و دونالد رامسفلد، وزیر دفاع، خواست تا ارزیابیهای خود را بازبینی کنند، اما او میگوید تصمیم جورج بوش برای حمله از پیش قطعی شده بود، بدون آنکه برنامه روشنی برای دوران پس از جنگ وجود داشته باشد، در صورتی که سلاحها یافت نمیشدند.
نویسنده در نهایت به این نتیجه میرسد که تاریخ ممکن است عیناً تکرار نشود اما اگر ترامپ تصویر دقیقی از واقعیت دریافت کند، به احتمال زیاد — به نظر او — همچنان به دیدگاه خود پایبند خواهد ماند، همانطور که رؤسای جمهور آمریکایی پیش از او چنین کردند.
