عقده اوباما... وقتی ترامپ آینده آمریکا را برای ترمیم «خود زخم خورده »اش گروگان می‌گیرد

به گزارش جماران، مقاله‌ای از مورین داوود -منتشر شده در روزنامه نیویورک تایمز- تصویری تیره و تکان‌دهنده از آنچه او "عقده اوباما" می‌نامد ترسیم می‌کند که به گفته او ذهن و رفتار دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا را کنترل می‌کند، و معتقد است که اقدامات اخیر او به سطح جدیدی از ابتذال اخلاقی و سیاسی رسیده است که در تاریخ ریاست جمهوری بی‌سابقه بوده است.

داوود با اظهار نظر در مورد آنچه او «وسواس بیمارگونه» ترامپ به سلف خود، باراک اوباما، رئیس جمهور پیشین می‌بیند، شروع می‌کند، وسواسی که به وضوح در بازنشر یک ویدئوی نژادپرستانه توسط ترامپ از طریق پلتفرم خود «تروث سوشال» تجلی یافت، این ویدئو اوباما و همسرش میشل را به شکلی توهین‌آمیز نشان می‌دهد که از کرامت انسانی می‌کاهد.

نویسنده معتقد است که این رفتار صرفاً یک لغزش گذرا نیست، بلکه امتداد سنجیده‌ای از تاریخ طولانی تردید در مشروعیت اوباما و استفاده عمدی از گفتمان«برتری نژاد سفید» است که برای جذب پایگاه‌های رادیکال راست افراطی طراحی شده است، که باعث تقویت وضعیت قطبش چه نژادی و چه اجتماعی در کشور می‌شود.

غرق شدن در حباب نفرت

داوود به شدت از واکنش کاخ سفید انتقاد می‌کند که تلاش کرد این حادثه را با توصیف خشم عمومی به عنوان «دروغین» کم‌اهمیت جلوه دهد، و تأکید می‌کند که مردم آمریکا از دیدن غرق شدن رئیس جمهور خود در «حبابی از نفرت و نارضایتی» به جای تمرکز بر مسائل حکومت‌داری خوب، احساس نگرانی واقعی می‌کنند.

نویسنده توجه را به این نکته جلب می‌کند که این رفتار تکان‌دهنده حتی در داخل اردوگاه جمهوری‌خواه شکاف ایجاد کرده است، به طوری که رهبرانی مانند سناتور تیم اسکات و سناتور کیتی بریت راهی جز محکوم کردن علنی این پست‌ها نیافتند و آن را خروج آشکار از ارزش‌های ملی و تلاشی برای مخدوش کردن هویت آمریکایی، به ویژه با نزدیک شدن به انتخابات‌های پرمخاطره سیاسی دانستند.

داوود در چارچوب تحلیل روان‌شناختی خود، در لحظه‌ای که آن را لحظه «داستایوفسکی» می‌نامد که ترامپ در مراسم «صبحانه ملی دعا» تجربه کرد، مکث می‌کند، زمانی که او علناً اعتراف کرد که «منِ»متورم او محرک واقعی رد نتایج انتخابات 2020 است.

آمریکا گروگان غرور اوست

به گفته داوود، این اعتراف همه ادعاهای قانونی در مورد «صداقت رای‌گیری» را باطل می‌کند و فاش می‌کند که کل دولت آمریکا برای خدمت به غرور شخصی که شکست را نمی‌پذیرد، به گروگان گرفته شده است.

نویسنده یک اشاره طعنه‌آمیز و تلخ به رفتار ترامپ حتی در فضاهای مذهبی اضافه می‌کند، جایی که او از آیین‌های سنتی دعا بیزاری نشان می‌دهد و ترجیح می‌دهد هر مناسبتی -هر چقدر هم مقدس باشد- را به سکویی برای تجلیل از خود و تمرکز بر منافع محدود خود تبدیل کند.

این مقاله همچنین «وسواس نامگذاری» را آشکار می کند که ترامپ را آزار می‌دهد، زیرا او به دنبال کسب جاودانگی کاذب از طریق نوشتن نام خود بر روی تأسیسات حیاتی در ایالات متحده است.

باج‌گیری سیاسی

داوود از اقداماتی پرده برمی‌دارد که آن را «باج‌گیری سیاسی»توصیف می‌کند و دولت ترامپ برای مرتبط کردن آزادسازی بودجه‌های کلان برای پروژه‌های زیربنایی با تغییر نام فرودگاه‌ها و ایستگاه‌های قطار بین‌المللی به نام ترامپ، انجام می‌دهد.

نویسنده معتقد است که تمایل اجباری ترامپ به تحمیل علامت تجاری خود در همه جا، درست همانطور که در املاک ورشکسته خود در نیویورک انجام می‌داد، نشان دهنده ناامنی عمیق و تمایل شدید به جبران فرسایش جایگاه سیاسی خود از طریق تحمیل حضور بصری خود بر پیکره دولت است.

فروپاشی اخلاقی فراگیر نخبگان

در پایان، داوود فرار ترامپ از سؤالات مربوط به رابطه‌اش با جفری اپستین را به آنچه که او فروپاشی اخلاقی فراگیر نخبگان آمریکایی توصیف می‌کند، مرتبط می‌سازد.

او پرونده‌های اپستین را «سنگی توصیف می‌کند که ناگهان برداشته شد تا کرم‌هایی را نشان دهد که در تاریکی می‌لولند»، جایی که نام‌های برجسته از متفکران و سیاستمداران به جای حمایت از قربانیان، در محافظت از مجرم دست داشتند.

داوود مقاله خود را با انتقادی گزنده از امپراتوران فناوری به پایان می‌رساند که از «نوابغ جوان نجات‌دهنده» به اسیران هوس‌ها و بحران‌های میانسالی خود تبدیل شده‌اند و باعث می‌شوند کل جامعه جهانی بهای گروگان‌گیری آینده خود را به بحران‌های روانی و اخلاقی بپردازد که کسانی را که امروز افسار قدرت دیجیتال و سیاسی را در دست دارند، در بر می‌گیرد.