ترامپ اخیراً در مجمع «داووس» اظهار داشت که سربازان بریتانیایی «دور از خطوط مقدم عقب ماندهاند»، که این امر خشم پنهانی را در میان کر استارمر، نخستوزیر بریتانیا برانگیخت.
به گزارش جماران، رودریگو کاردونا و هانا اسلاک - در مقالهای که روزنامه «الپاییس» اسپانیا منتشر کرد - تأکید کردند که مشارکت کشورهای عضو ناتو در جنگ افغانستان گسترده و از نظر انسانی پرهزینه بوده است، که این موضوع اظهارات دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا را که نقش متحدان در جنگ را کماهمیت جلوه داد، رد میکند.
نویسندگان با استناد به آمار، فاش کردند که تعداد کل نظامیانی که در طول جنگ (۲۰۰۱-۲۰۲۱) در عملیاتهای جنگی کشته شدند، ۳۶۰۹ نفر بوده است که بر اساس پایگاه داده «آی کاجولتیز»، ۱۱۴۴ نفر از آنها ملیت غیرآمریکایی داشتهاند.
این تلفات بین ۴۲ کشوری که در ائتلاف شرکت داشتند توزیع شد که ۳۱ کشور از آنها تلفات مستقیم در نبردها متحمل شدند. بریتانیا با ۴۵۷ کشته در صدر این فهرست قرار دارد، پس از آن کانادا با ۱۵۹، سپس فرانسه با ۹۰، آلمان با ۶۲، و در نهایت اسپانیا که ۳۵ کشته در میدان جنگ ثبت کرد، علاوه بر قربانیان حوادث هوایی نظامی مرتبط با این مأموریت.
نویسندگان معتقدند که ۹۰ درصد این تلفات بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ رخ داده است، دورهای که نیروی «ایساف» وظایف اصلی جنگی را بر عهده داشت.
آنها اشاره کردند که نزدیک به یک سوم کشتهشدگان در این درگیری، آمریکایی نبودهاند و معتقدند تلاش برای تحمیل مسئولیت شکست به متحدان، ادعاهایی «گمراهکننده» است که پیچیدگیهای میدان را نادیده میگیرد.
نویسندگان فصل جدیدی از عقبنشینیهای ترامپ از مواضع خود را رصد کردند، زیرا او بعداً مجبور شد از اظهاراتی که در آن به نیروهای بریتانیایی حمله کرده بود، شانه خالی کند.
ترامپ اخیراً در مجمع «داووس» اظهار داشت که سربازان بریتانیایی «دور از خطوط مقدم عقب ماندهاند»، که این امر خشم پنهانی را در میان کر استارمر، نخستوزیر بریتانیا برانگیخت.
با این حال، ترامپ بعداً لحن خود را - از طریق پلتفرم «تروث سوشال» - تغییر داد و سربازان بریتانیایی را «بزرگ و شجاع» و از جمله «بزرگترین جنگجویان» توصیف کرد.
نویسندگان در تفسیر مواضع ترامپ، به نظر فلیکس آرتیگا - پژوهشگر «مؤسسه سلطنتی الکانو» - استناد کردند که اظهارات رئیسجمهور آمریکا را «بیرحمانه و فاقد خرد» توصیف کرد.
آرتیگا تأکید کرد که درسهای آموخته شده از جنگ نشان میدهد که شکست، یک شکست نظامی فنی نبوده است، بلکه مرتبط با عدم حمایت مردمی از دولتهای محلی پیدرپی و تعیین اهداف «بیش از حد بلندپروازانه» است که صرفاً با افزایش منابع مالی یا نظامی محقق نمیشود.
