سازمان ملل البته محل حلوفصل همه مناقشات داخلی کشورها نیست؛ این تریبون بیش از هر چیز عرصه دفاع از منافع، امنیت، حاکمیت و جایگاه بینالمللی ایران است. مسائل داخلی و مطالبات جامعه جای خود را دارند و باید در عرصههای مناسب و با جدیت دنبال شوند. اما در برابر تهدید خارجی، اختلافات داخلی نباید به تضعیف منافع ملی ایران بینجامد. حمایت از مواضع رئیسجمهور در سازمان ملل، در این معنا، حمایت از یک فرد یا دولت نیست؛ حمایت از دیپلماسی، منافع ملی و راهی است که عزت را با حکمت و مصلحت جمع میکند.
به گزارش جماران، آذر منصوری رئیس جبهه اصلاحات در یادداشتی نوشت:
اگر اظهارات رئیسجمهور در هشتادمین مجمع عمومی سازمان ملل را از منظر منافع ملی ایران ارزیابی کنیم، مهمترین نکته آن است که این سخنان را باید در متن شرایط دشوار کنونی کشور و تداوم جنگ و فشارهای خارجی سنجید. پزشکیان در حالی در مهمترین تریبون بینالمللی سخن گفت که از یکسو بر توان دفاعی و حق ایران برای دفاع از خود تأکید کرد و از سوی دیگر نیز تصریح کرد که ایران از مذاکره گریزان نیست.
این رویکرد را میتوان در چارچوب سه مفهوم عزت، حکمت و مصلحت فهم کرد. عزت یعنی ایران در برابر تهدید، تحقیر و زبان زور، از حقوق و حاکمیت ملی خود دفاع کند و اجازه ندهد مذاکره از موضع ضعف یا تسلیم تعریف شود. رئیسجمهور نیز در سخنان خود بر همین نکته تأکید کرد که ایران برای دفاع از خود قدرتمند خواهد بود، اما هدفش توسعه جنگ و تجاوز به دیگر کشورها نیست.
حکمت اما در کنار عزت معنا پیدا میکند. قدرت دفاعی زمانی در خدمت منافع ملی است که در کنار آن، مسیر دیپلماسی نیز باز بماند. تأکید پزشکیان بر اینکه ایران از جنگ نمیترسد اما از مذاکره هم نمیگریزد، دقیقاً همین دوگانه را نفی میکند: نه تسلیم در برابر فشار، نه افتادن در دام جنگ بیپایان. در شرایطی که حتی مقامهای ایرانی و آمریکایی بر فاصله جدی میان دو طرف تأکید کردهاند، استمرار مسیر دیپلماسی همچنان یکی از ابزارهای تأمین منافع ملی است.
و مصلحت یعنی در نهایت، معیار سیاست خارجی باید حفظ ایران، کاهش هزینههای جنگ، صیانت از امنیت و تمامیت ارضی کشور و فراهم کردن امکان بازگشت به مسیر توسعه باشد. از این منظر، حضور رئیسجمهور در سازمان ملل و بیان مواضع ایران، نه صرفاً یک سخنرانی، بلکه استفاده از یک ظرفیت دیپلماتیک برای دفاع از روایت و منافع کشور است.
سازمان ملل البته محل حلوفصل همه مناقشات داخلی کشورها نیست؛ این تریبون بیش از هر چیز عرصه دفاع از منافع، امنیت، حاکمیت و جایگاه بینالمللی ایران است. مسائل داخلی و مطالبات جامعه جای خود را دارند و باید در عرصههای مناسب و با جدیت دنبال شوند. اما در برابر تهدید خارجی، اختلافات داخلی نباید به تضعیف منافع ملی ایران بینجامد. حمایت از مواضع رئیسجمهور در سازمان ملل، در این معنا، حمایت از یک فرد یا دولت نیست؛ حمایت از دیپلماسی، منافع ملی و راهی است که عزت را با حکمت و مصلحت جمع میکند.
