امام خمینی تقویت روانی را از اموری دانست که به بهبود بیماران کمک کرده و گفت: اگر انسان اعتقادش شد که خوب مى شود از این مرض، این کمک مى کند به اعاده صحت، و اگر نظرش این طور شد که در این مرض دیگر خوب نمى شود، این او را رو به هلاکت زودتر مى برد. و این به عهده پزشکان است و پرستارهاست.
به گزارش خبرنگار جی پلاس، در دیداری که جمعی از مسئولان و کارکنان وزارت بهداری در حسینیه جماران با امام خمینی داشتند، ایشان با آرزوی توفیق برای آنها اظهار داشت: من امیدوارم که شما آقایان که دریک وزارتخانه اى هستید که براى مستمندان، براى مریضان، براى بیماران و علیلان و مجروحان خدمت مى کنید، خداوند توفیق زیادتر به شما عنایت کند، و براى شما خداوند اخلاص نصیب کند که کارهاى شما براى خدا باشد و براى خدا این زحمت ارزنده را بکشید و اجر را از خداى تبارک و تعالى امید داشته باشید. ایشان بهداری را مسأله مهمی دانسته و افزود: هم پزشک مهم است، هم پرستار مهم است، هم کارمندان این دستگاه. و چیزى که بسیار اهمیت دارد براى پزشکان و پرستاران و آنهایى که تماس با مریض ها و بیمارها و مجروح ها دارند این است که روح عطوفت در آنها باشد. یکى از امورى که کمک مى کند به خوب شدن مریض ها و اعاده صحت براى آنها، این است که پزشک آنها، پرستار آنها، به آنها تقویت روانى بدهد. اگر انسان اعتقادش شد که خوب مى شود از این مرض، این کمک مى کند به اعاده صحت، و اگر نظرش این طور شد که در این مرض دیگر خوب نمى شود، این او را رو به هلاکت زودتر مى برد. و این به عهده پزشکان است و پرستارهاست. چه پرستارها از خانم ها و براى خانم ها باشند و چه از آقایان و براى آقایان باشند، این نکته را باید در نظر داشته باشند که عطوفت به آنها و امید دادن به آنها و وعده سلامت به اذن اللَّه براى آنها، کمک مى کند به صحت آنها. رهبر کبیر انقلاب اسلامی ادامه داد: کمک شماست براى کارهایى که انجام مى دهید، هر چه خوب رفتار کنید با آنها براى شما پیش خداى تبارک و تعالى اجْر است. فرضاً یک مریضى به نظر شما حتماً از این مرض نجات پیدا نمى کند، لکن اولًا اینکه دست غیب هم در کار هست که آن ماوراى نظر امثال ماست و شما هم مأیوس نباشید و ثانیاً اینکه چه بهتر که یک مریضى که از این دنیا مى خواهد برود با دل خوش از شما برود، با امید باشد. این طور نباشد که به او گفته بشود تو خوب نمى شوى. همین در زود مردن او و در طولانى شدن مرض او کمک مى کند و با دل افسرده از این دنیا مى رود. لکن اگر به او امید دادید، محبت کردید، نوازش کردید، خدمت صادقانه کردید، با روى خوش خدمت کردید به این مریض ها که افسرده اند اکثراً، اگر این طور باشد، بر فرض اینکه از این دنیا هم برود با یک روح امیدوار و شیرین از این دنیا مى رود و این براى شما ارزشمند است خیلى. ایشان در بخش دیگری از سخنان خود با توصیه به بازگشت پزشکانی که در خارج از کشور مشغول فعالیت هستند، خاطرنشان کرد: پزشک ها باید خیلى توجه بکنند به اینکه کارشان بسیار اهمیت دارد، سر و کارتان با جان مردم است و اهمیت بسیار دارد، و باید همه دقت هایى که دارید بکنید و مع الأسف بسیارى از پزشک هاى ما خارج کشور هستند، یا از ایران رفته اند، یا بوده اند در آنجا و مراجعت نکردند به وطن خودشان، و این یکى از مسائلى است که باید این پزشک هایى که در خارج هستند یک قدرى توجه بکنند که کشور خودشان احتیاج به وجود آنها دارد. آنها در این کشور پرورش پیدا کرده اند، با بودجه این کشور تحصیل کرده اند، خارج رفته اند و اهل اینجا هستند و مردم به شما حق دارند، اسلام به شما نظر دارد. این ملت اسلام است که الآن در اینجا با آن همه رنج هایى که به آنها مى دهند و با آن همه مصیبتهایى که ابرقدرت ها براى اینها پیش مى آورد، اینها در رنج هستند. و شما پزشکانى که در خارج هستید، ما فرض مى کنیم که شما یک عمر زیادى هم بکنید و در رفاه هم باشید، آخر چه؟ بهتر نیست که در خدمت مستمندان باشید؟ در خدمت مریض هاى کشور خودتان باشید؟ ایشان نپذیرفتن بیمار از طرف بیمارستان را خلاف رضای خدا عنوان کرده و اظهار داشت: همین طور امیدوارم که وضع بیمارستان ها هم بهتر از حالا بشود و توجه زیاد به بیمارستان ها بشود. این طور نباشد که یک بیمارى در یک بیمارستان وارد بشود و او را نپذیرند. اینها از امورى است که با وجدان انسان مخالف است، با انصاف مخالف است، با رضاى خدا مخالف است، باید خیلى توجه به این مسائل بکنند. یک مریضى که مى آید در یک بیمارستانى، این احتیاج دارد که مى آید در این بیمارستان، اگر از همان دم در یک وقت خداى نخواسته، گفته بشود که اینجا نمى شود، از اینجا برود جاى دیگر، آنجا هم بگویند اینجا نمى شود، و خداى نخواسته در همین رفت و آمدها تلف بشود، به عهده آن اشخاصى است که این کارها را مى کنند. خیلى باید شما مواظب باشید. در عین حالى که خیلى خدمت شما ارزنده است، خیلى خدمت شما پیش خدا ارزش دارد، در عین حال مسئولیت هم زیاد دارید. باید شما این مسئولیت را با کمال دقت، توجه به آن بکنید. صحیفه امام؛ ج ۱۸، ص ۲۳۳-۲۳۵
