سفر پزشکیان را باید یک میدان جنگ رسانهای جدی دانست. میدان جنگ رسانهای که در آن، طرف مقابل از امکانات گسترده برخوردار است و دست ایران به هر طریق ممکن بسته و محدود است، اما دشواری فقط از بیرون نیست متاسفانه برخی رسانه های مخالف دولت هم منتظر نشسته که از هر کاهی کوه بسازند و کاملا در روایت رسانه های دشمن غرق شوند. همه این مسائل این سفر را به چالش برانگیز ترین سفر تاریخ روئسای جمهور ایران به نیویورک تبدیل کرده است.
دکتر پزشکیان در شرایطی راهی مجمع عمومی سازمان ملل شد، که نه فقط به لحاظ نظامی که حتی در فضای سیاسی و رسانه ای هم ایران در محاصره قرار داد؛ پس از ماهها تنش، جنگ و فشار، اکنون هر تصویر، هر دیدار، هر جمله و حتی هر حاشیهای از این سفر میتواند به بخشی از پازل کاخ سفید برای بازی با افکار عمومی جهان و ایران تبدیل شود.
محدودیتهایی که برای حضور اعضای رسانهای و همراهان تیم دولت ایجاد شده، کار را برای تهران دشوارتر میکند. پزشکیان در شرایطی وارد نیویورک شده که تیم رسانهای دولت در اقدامی خلاف شئون دیپلماتیک و میزبانی ویزا دریافت نکردند، پس طبیعی است که بخش قابل توجهی از تصاویر و روایتهای منتشرشده از سفر، از فیلتر رسانههای آمریکایی و رسانههای مخالف جمهوری اسلامی مانند اینترنشنال عبور کند.
این یعنی پزشکیان با یک چالش دوگانه مواجه است؛ از یک طرف باید در مهمترین تریبون بینالمللی، مواضع و روایت ایران را بیان کند و از سوی دیگر باید مراقب باشد زیرا یک طراحی رسانه ای از سوی امریکایی ها برای تخریب ایران و ایجاد جاشیه وجود دارد از این جهت میدان اصلی این سفر، نه تریبون مجمع عمومی و دیدارها، بلکه حاشیههای اطراف آن است.
در چنین شرایطی، هر اتفاق کوچک میتواند بزرگنمایی شود؛ یک دیدار، یک برخورد، یک تصویر، یک جمله یا حتی یک سوءتفاهم میتواند به «روایتِ شکست» تبدیل شود؛ نه بر اساس واقعیت اتفاق، بلکه بر اساس روایتی که رسانهها از آن میسازند و رسانه ایرانی عامدانه از این جنگ کنار گذاشته شده است.
از این منظر، سفر پزشکیان را باید یک میدان جنگ رسانهای جدی دانست. میدان جنگ رسانهای که در آن، طرف مقابل از امکانات گسترده برخوردار است و دست ایران به هر طریق ممکن بسته و محدود است، اما دشواری فقط از بیرون نیست متاسفانه برخی رسانه های مخالف دولت هم منتظر نشسته که از هر کاهی کوه بسازند و کاملا در روایت رسانه های دشمن غرق شوند. همه این مسائل این سفر را به چالش برانگیز ترین سفر تاریخ روئسای جمهور ایران به نیویورک تبدیل کرده است.
البته همه این چالش ها و دشوای ها به این معنا نیست که پزشکیان آمادگی این رویارویی و مسئولیت خطیر را ندارد. از مدت ها پیش در دولت موضوع سفر به بحث گذاشته شد. این سفر موافقان و مخالفان بسیاری داشت و مخاطرات احتمالی و دستاورد های ممکن آن مورد بررسی قرار گرفت و با علم به طراحی دشمن رئیس جمهور برای دفاع از کشور و بیان مظلومیت مردم و ایستادگی ایران به مقصد امریکا سفر کرد.
از این جهت هر چند رئیس جمهور تنها به نیویورک سفر کرد اما در روایت رسانه ای این سفر نباید تنها بماند، نباید اجازه داد اختلافات سیاسی داخلی و رقابتهای جناحی، اصل منافع ملی را تحتالشعاع قرار دهد. ممکن است کسی با سیاستهای دولت پزشکیان مخالف باشد، عملکرد دولت را نقد کند یا حتی اساساً با بسیاری از تصمیمات آن موافق نباشد؛ اما این اختلاف نظر نباید به معنای بیتوجهی به یک مسئله مهمتر باشد: رئیسجمهور ایران در یک تریبون بینالمللی حضور دارد و آنچه درباره او ساخته و منتشر میشود، مستقیماً بر سرنوشت ایران اثر میگذارد.
این موضوع فقط متوجه منتقدان دولت نیست. رسانه ملی نیز در چنین مقطعی وظیفه سنگینی دارد. نمیتوان از یک سو درباره اهمیت جنگ روایتها سخن گفت و از سوی دیگر، در یکی از مهمترین رویدادهای دیپلماتیک کشور، میدان را به روایتهای دشمن واگذار کرد.
بدیهی است ترامپ به علت شکست در یک سال اخیر با بحران دستاورد مواجه است از این جهت برای پیشگیری از شکست احتمالی در انتخابات کنگره حتما تلاش خواهد کرد که از حواشی سفر پزشکیان برای خود روایت پیروزی بسازد دلیل اینکه به رسانه های ایرانی نیز ویزا داده نشد همین است در چنین شرایطی، وظیفه رسانههای داخلی بیش از همیشه سنگین است. نه به این معنا که رسانهها نباید منتقد دولت باشند؛ بلکه میان نقد عملکرد دولت و کمک کردن به تحریف یک رویداد بینالمللی تفاوت بسیاری وجود دارد.
پزشکیان حالا وارد میدانی شده که بخش مهمی از روایت آن در اختیار دیگران است. او باید سخن بگوید، مواضع ایران را توضیح دهد و از فرصت مجمع عمومی استفاده کند؛ اما برای آنکه این سخنان دیده و فهمیده شود، یک انسجام رسانهای در داخل نیز لازم است. این سفر، در نهایت، فقط آزمون پزشکیان نیست؛ آزمون رسانههای ما هم هست. در چنین شرایطی رسانه ها نیازی نیست روایت پیروزی از سفر رئیس جمهور بسازند، مهم این است که اجازه ندهند حاشیه ها جای متن بنشیند و روایت واشنگتن، جای روایت تهران را بگیرد.
