جماران ورزشی؛ باشگاه پرسپولیس با انتشار یک آگهی رسمی در روزنامه اطلاعات و اعلام آمادگی برای بررسی پیشنهادهای خرید امیرحسین محمودی، دری را باز کرد که در فوتبال ایران بی‌سابقه است. بعد از انتشار آگهی فروش بازیکن پرسپولیس، کنجکاو شدیم ببینیم آیا این اقدام نمونه‌های مشابهی در تاریخ فوتبال جهان داشته است؟
بررسی ها به این نتیجه رسید که اگرچه قرار دادن بازیکنان برای فروش از طریق پلتفرم‌ها یا مکاتبات اداری سابقه دارد، اما انتشار آگهی عمومی در روزنامه کثیرالانتشار با تعیین مهلت دبیرخانه‌ای، در فوتبال حرفه‌ای دنیا بی‌سابقه است. اما در جستجوهایمان با پنج پرونده جالب مواجه شدیم که شباهت قابل توجهی به اقدام پرسپولیس دارد:
آژاکس و ویترین ۲۱ نفره در بازار دیجیتال (۲۰۲۶)
فکس اضطراری پورتسموث با برچسب قیمت (۲۰۱۰)
شبیه‌ترین اقدام اداری به حرکت پرسپولیس در آوریل ۲۰۱۰ و در بحبوحه ورشکستگی باشگاه پورتسموث انگلیس اتفاق افتاد. اندرو آندرونیکو، مدیر تصفیه این باشگاه که برای نجات پورتسموث از بدهی‌های کمرشکن نیاز فوری به نقدینگی داشت، فهرست اسامی بازیکنان تیم اول را به همراه قیمت دقیق هرکدام از طریق فکس به سایر باشگاه‌ها ارسال کرد. در آن فهرست معروف که روزنامه گاردین جزئیاتش را منتشر کرد، کوین پرینس بواتنگ با ۵ میلیون پوند گران‌ترین گزینه بود، مارک ویلسون و نادر بلحاج ۴ میلیون پوند قیمت‌گذاری شده بودند و دیوید جیمز دروازه‌بان باتجربه تیم رایگان به فروش گذاشته شده بود. پورتسموث دقیقاً مثل پرسپولیس رسماً اعلام فروش بازیکن کرد، اما ابزارش فکس مستقیم به رقبا بود نه روزنامه.
بروشور تبلیغاتی ۳۴ صفحه‌ای مایکل اوون (۲۰۰۹)
یکی از پر سر و صداترین ترفندهای بازاریابی بازیکن در تاریخ لیگ برتر، در تابستان ۲۰۰۹ برای مایکل اوون اتفاق افتاد. بعد از سقوط نیوکسل و پایان قرارداد ستاره سابق لیورپول و رئال مادرید با این باشگاه، شرکت مدیریت برنامه‌های او Wasserman Media Group یک کاتالوگ تبلیغاتی ۳۴ صفحه‌ای طراحی کرد و برای باشگاه‌های منتخب لیگ برتر فرستاد. در این بروشور، آمارهای گلزنی، توانمندی‌های تجاری و حتی گزارش‌های پزشکی برای اثبات سلامت اوون درج شده بود. هرچند این تبلیغ جنجالی به انتقال اوون به منچستریونایتد کمک کرد، اما تفاوتش با پرونده محمودی این بود که کارگزار بازیکن این کار را انجام داد، نه باشگاه مبدا.
حراج دسته‌جمعی آکسفورد یونایتد در بحران مالی (۱۹۹۱)
در دسامبر ۱۹۹۱ و پس از قطع ناگهانی حمایت‌های مالی خانواده رابرت مکسول، باشگاه آکسفورد یونایتد که در قعر جدول دسته دوم انگلیس دست‌وپا می‌زد، در اقدامی کم‌سابقه تمامی ۲۸ بازیکن حرفه‌ای خود را در فهرست فروش قرار داد. خبرگزاری آسوشیتدپرس در آن مقطع گزارش داد که مدیران باشگاه حتی گزینه فروش ورزشگاه را هم روی میز گذاشته بودند. آکسفورد هم کل بازیکنانش را در معرض فروش قرار داده بود و نه یک بازیکن و البته خبری از درج آگهی در روزنامه کثیرالانتشار نبود و این موضوع به ایجنت‌ها اطلاع داده شده بود.
حراج پل اینس توسط رئیس اینتر (۱۹۹۵)
در نوامبر ۱۹۹۵، روزنامه گاتزتا دلو اسپورت ایتالیا فاش کرد که باشگاه اینتر نام پل اینس، هافبک سرشناس انگلیسی خود را که تنها چند ماه قبل از منچستریونایتد خریده بود، در فهرست فروش گذاشته است. ماسیمو موراتی رئیس وقت نراتزوری در مصاحبه‌ای اعلام کرد برای جذب یک مهاجم جدید ناچار به فروش اینس است و بلافاصله تیم‌هایی مثل آرسنال، چلسی، تاتنهام و نیوکاسل دست به کار شدند تا او را بخرند. در آن روزها اینتر با حملات زیادی مواجه شد که چرا رئیس باشگاه باید علنا بازیکناش را به دیگر باشگاه‌ها پیشنهاد بدهد آن هم در مصاحبه با یک روزنامه. اینجا هم رئیس باشگاه در مصاحبه با یک روزنامه گفته بود بازیکنش فروشی است و نه با انتشار آگهی. مقایسه این پرونده‌ها نشان می‌دهد که پرسپولیس اولین باشگاه دنیا نیست که بازیکن خود را به شکل رسمی و مکتوب به بازار نقل‌وانتقالات معرفی می‌کند اما شیوه انتخابی مدیران سرخپوش برای انتشار آگهی عمومی در روزنامه کثیرالانتشار، تعیین مهلت اداری برای تحویل پیشنهاد به دبیرخانه و اولویت دادن به مشتریان خارجی، یک ابتکار کاملاً منحصربه‌فرد در تاریخ فوتبال است.