ورزشی جماران، زمانی که ونسان کمپانی در کمپ تمرینی تیم فوتبال بایرن مونیخ در ماه اکتبر غش کرد، جهان فوتبال یک باره تکانی خورد.
کمپانی یکی از برجسته ترین سرمربیان جوان این رشته است. به نوشته اتلتیک، او تنها ۴۰ سال دارد با این حال به صورت اورژانسی راهی بیمارستان شد.
دلیلش التهاب مننژیت بود. از قبل نشانه های هشداردهنده وجود داشت؛ کمپانی یک هفته قبل ناخوش بود. او بین دو نیمه دیدار برابر لایپزیش در بوندسلیگا مجبور شد در دفترش دراز بکشد. چند روز بعد در نشست خبری قبل از بازی با آرسنال در لیگ قهرمانان اروپا حاضر نشد اما توانست هنگام بازی از کنار زمین تیمش را هدایت کند و سپس تمام انرژی اش را صرف رسانه ها کرد.
۴۸ ساعت بعد او پشت آمبولانس بود.
کمپانی مرخص شده است اما باشگاه بایرن زمانی برای بازگشت سرمربی بلژیکی اعلام نکرده است. مشخص است که سلامتی مهم تر از فوتبال است اما این ورزش مدت‌ها است که با عادت های کاری ناپایدار به عنوان نشان افتخار رفتار می‌کند. کمپانی تنها جدیدترین نمونه از این است که این عادت ها چقدر می توانند خطرناک باشند.
رالف رانگنیک در سال ۲۰۱۱ از سمت خود به عنوان سرمربی شالکه به خاطر خستگی جسمانی و ذهنی استعفا داد و اظهار کرد که نیاز دارد بیشتر مراقب خودش باشد. زمانی که پپ گواردیولا در آوریل ۲۰۱۲ اعلام کرد بارسلونا را ترک می کند، فاش کرد:"زمان اثر خود را گذاشته است و هر زمان که از خواب بیدار می شوم، احساس قبل را ندارم."
آن هایی که آن نشست خبری و چشمان بی روح گواردیولا را به یاد دارند سرمربی اسپانیایی را باور کردند؛ چهار سال پرفشار کافی بود. او نیاز داشت یک سال در نیویورک بگذراند، جایی که با گری کاسپاروف شطرنج بازی کرد، تا دوباره احساس سرزندگی کند.
آن یک پدیده مدرن نیست. دانکن همیلتون در کتابی که به دوران ورزشی برایان کلاف پرداخته است به دیدار سرمربی انگلیسی با پیتر تیلور، دستیارش اشاره می کند. سال ۱۹۸۲ بود و تیلوری که احساس وحشت می کرد قانع شده بود که در دفتر کارش شنود کار گذاشته اند.
همیلتون نوشت: "من تجربه نزدیک از تاثیر وحشتناک استرس بالا را داشتم. تیلور کاملا هوشیار بود اما چهره و نحوه حرف زدنش مانند کسانی بود که بیش از حد الکل مصرف کرده اند، گیج و سردرگم بود."
تیلور کمی بعد استعفا داد.
با این حال این مسئله ای است که همه افراد در سراسر صنعت فوتبال را تحت تاثیر قرار می دهد. اتلتیک با افرادی که در محیط های مختلف کار می کنند صحبت کرد تا متوجه شود چرا فوتبال تا این حد افراد را ترغیب می‌کند که تا مرز توانایی‌هایشان و حتی فراتر از آن کار کنند. آن ها درخواست کردند نامشان فاش نشود تا روابط کاری شان آسیب نبیند.
رییس باشگاهی که در این فصل در لیگ اروپا رقابت می کند دیدگاهی کلی در این رابطه ارائه می دهد.
او گفت: "همه هر لحظه به دنبال پیشرفت هستند و نتایج همواره بی‌پرده به رخ شما کشیده می‌شوند."
این رییس باشگاه افزود: "اگر شما در یک دفتر یا دنیای بیزینس کار کنید معمولا نتایج عملکردتان به صورت فصلی یا سالانه ارزیابی می شود. با این حال در فوتبال این نتایج هفته ای دو بار بررسی می شوند."
او در ادامه اظهار کرد: "انتظارات کاملا ناتراز هستند. اگر در شروع فصل یک نظرسنجی میان ۲۰ تیم حاضر در هر لیگی انجام دهیم، هیچ یک نمی گویند آخر می شویم. همه تصورات خوش بینانه است. تیم هایی هستند که نهم می شوند در حالی که معتقدند باید ششم می شدند. دیگر تیم ها که برای بقا می جنگند انتظار داشتند به راحتی در رتبه های میانی جدول قرار می گرفتند."
زمانی که عملکرد مطابق انتظارات پیش نمی رود، چه واقع بینانه باشد چه نه، اجبار جست و جوی مداوم برای پیدا کردن علتش به وجود می آید. این رییس باشگاه در این رابطه گفت: "تغییر افراد زیاد است و به همین خاطر برای حفظ سمت فشار زیادی را ایجاد می کند. اگر شما چند ساعت اضافی کار کنید تا شغلتان را حفظ کنید و شکم خانواده تان را سیر کنید، پس آن کمک می کند. همیشه بیرون بودن از خانه پیامدش این است؛ شما را به طور مداوم از خانواده دور می کند."
او افزود: "برنامه های کاری مضحک هستند. اگر شما پیروز نشوید ممکن است سرمربی روز استراحت را لغو کند و برای تمرین اضافه برنامه بچیند. این چرخه آشکار است."
هافبک بازنشسته که سابقه بازی در لیگ فوتبال انگلیس دارد درباره این چرخه گفت: "یک بار در بازی سه شنبه شکست خوردیم. ما خیلی خوب نبودیم. ساعت حدود دو بامداد برگشتیم و سرمربی به ما گفت در تمرین ساعت ۱۰ صبح حاضر شویم."
او افزود: "آیا این کار مفید بود یا فقط به این خاطر بود که به روزنامه نگاران بگوید که ما کار می کنیم و مشغول به نظر می آییم؟ اگر بازیکنی اعتراض می کرد، به سادگی اجازه بازی پیدا نمی کرد. اکنون به آن نگاه می کنم او را درک می کنم. روشن است که او (سرمربی) باید کاری می کرد."
بازیکن تایید کرد که با گذشت زمان، او عادت های مشابهی پیدا کرد. هافبک بازنشسته اظهار کرد: "من نسبت به کلیپ هایم وسواس پیدا کردم. در باشگاه دیگری که بازی می کردم، پس از پایان بازی ها ویدئو ها را برایمان می فرستادند و قراردادم رو به پایان بود."
او افزود: "من شروع کردم به نگاه کردن آن ها در تخت خواب. اگر کاری نمی کردم که احتمال تمدید قراردادم افزایش یابد، احساس می کردم که وقت تلف می کنم."
عملکرد، انتقادهای شبکه های اجتماعی و قضاوت زیاده از حد روی بازیکنان تاثیر خواهند گذاشت. یک منبع می گوید که در طول فصل ۲۵-۲۰۲۴، یک بازیکن از یک تیم بزرگ اروپایی قبل از بازی های لیگ قهرمانان اروپا به قدری احساس تنش می کرد که شب قبل از بازی به مقدار خطرناکی قرص مصرف می کرد تا بتواند بخوابد. بازیکن از میزان ریسک خبر نداشت تا اینکه اتفاقی درباره عادت های خوابش با دکتر صحبت کرد.
برای بازیکنان سخت است که هضم کنند در ترکیب اصلی تیم قرار نمی گیرند و به سادگی مدام خود را آنالیز می کنند. این کار موجب فرسایش عاطفی می شود. با این حال معضلی فراگیر همچون فرسایش عاطفی فراتر از بازیکنان و سرمربیان است.
دن پارنل مدیرعامل انجمن مدیران ورزشی پاسخی ساده برای چرایی رواج فرهنگ کار بی وقفه در فوتبال دارد: "حاشیه خطا بسیار ناچیز و نظارت‌ها بسیار شدید است. به همین خاطر این باور وجود دارد هر کس بیشتر کار کند، برنده می‌شود."
او افزود: "برخی از آن باورها درست هستند. نمی‌خواهم تظاهر کنم که دستیابی به عملکرد عالی بدون تلاش سخت و طاقت فرسا ممکن است. با این حال کار مدام بدون فرصت ریکاوری استراتژی نیست بلکه شمارش معکوس است."
پارنل می گوید فرسودگی موضوعی است که در میان کارمندان سازمانش رواج دارد. او در این رابطه اظهار کرد: "به این خاطر نیست که افراد حاضر در فوتبال شکننده هستند بلکه به این دلیل است که خواسته ها بی پایان هستند: پنجره نقل و انتقالات در واقع هرگز بسته نمی شود، نتایج هر آخر هفته علنی می شوند و امنیت شغلی ضعیف."
پارنل در ادامه گفت: "ما به این مسئله به عنوان یک ضعف شخصی نگاه نمی کنیم بلکه آن را یک چالش در حوزه رهبری می بینیم. مدیران ورزشی نه تنها مسئول تاب آوری خود هستند بلکه در قبال اطرفانیانشان که شامل کادر جذب بازیکن، آنالیزورها، تیم های مرتبط با عملکرد می شوند، نیز مسئولیت دارند. اگر رهبر مجموعه خالی از انرژی باشد، این فرهنگ به کل مجموعه سرایت می‌کند."
رهبری قوی و ارائه الگوهای رفتاری سالم، بخش آشکاری از راه‌حل هستند. روایت‌هایی از شیوه‌های کاری مضحک در بخش‌های ورزشی، موضوعی رایج است.
یکی از آنالیزورهای ویدئویی، دوره‌ای را به یاد می‌آورد که چند سال پیش، تیمش در حال آماده‌سازی برای یک بازی خیلی مهم بود: "تصمیم گرفته بودیم تمام بازی‌های تیم حریف در دو فصل گذشته را تماشا کنیم. تک تک آن ها را. اتاق کوچکی داشتیم که سه نفرمان در آن کار می‌کردیم. در آن زمان تولد یکی از همکارانم بود. یک کیک بزرگ روی میز، درست میان لپ‌تاپ هایمان گذاشته بودیم."
او افزود: "تنها چیزی که به یاد دارم خورده باشم، قهوه بود، کمی میوه و بعد هم آن کیک حاوی دانه های خشخاش. حالا که به آن فکر می کنم احمقانه به نظر می رسد اما حس‌مان این‌طور بود که هرچه خسته تر باشیم یعنی کارمان را بهتر انجام دادیم. گاهی پیش می‌آمد که ۲۰ دقیقه کامل پای تماشای یک بازی می نشستم اما هیچ چیز از آنچه دیده بودم به یاد نمی‌آوردم یا شاید بهتر است بگویم اصلا نمی توانستم هیچ نکته ای از آن استخراج کنم."
او در ادامه اظهار کرد: "من فقط دوباره نگاه می کردم. گاهی اوقات حتی سه بار. نمی توانستید اجازه دهید شما آن کسی باشید که نکته ای را جا می گذارید. حتی اگر در آن چیزی وجود نداشت، ساده است که فکر کنید آنجا چیزی هست و تنها شما ندیدید."
این روایت‌ها که بسیار نگران کننده هستند شاید بازتاب دهنده روندهایی در صنعتی باشند که در آن، روز کاری هیچ پایان مشخص و طبیعی ندارد.
فیف پرو، فدراسیون بین المللی انجمن های حرفه ای فوتبال سال ها است که درباره سفرهای بی شمار، افزایش فشار های فیزیکی به خاطر گسترش مسابقات و کاهش وقت آزاد ناشی از آن هشدار می دهد.
انجمن فوتبالیست های حرفه ای، اتحادیه صنفی بازیکنان حرفه ای در انگلیس و ولز است. ماهتا مولانگو که عضو هیئت مدیره این انجمن است گفت که درک درست استرس‌های بازیکنان، فراتر از بار فیزیکی تقویم بازی ها، مهم است. او در این رابطه گفت: "با گسترش مسابقاتی همچون جام جهانی، جام جهانی باشگاه ها و پنجره فشرده بازی‌های بین‌المللی، شاهد فشار بیشتری بر زمان بازیکنان نسبت به گذشته هستیم."
او ادامه داد: "آن ها سفرها، شب هایی که در هتل سپری می کنند، تمرینات و جلسات ریکاوری هستند که همزمان هر بار فاصله بین بازی ها کمتر می شوند. تمام این زمان صرف کار کردن می شود چه بازیکن با باشگاهش باشد چه در تیم ملی، حتی اگر در زمین نباشد. آن ها با فشارهای فیزیکی و روانی خاصی همراه می شوند."
مولانگو افزود: "موضوعی که اغلب در گفت و گو با بازیکنان مطرح می شود اثر آن روی زندگی خانوادگی است. بازیکنان از موقعیت برتر خود آگاه هستند و ممکن است تمایلی به صحبت در مورد فداکاری‌هایشان نداشته باشند اما دوره‌های طولانی دوری از شریک های زندگی شان، عزیزان و فرزندان خردسالشان می‌تواند هزینه شخصی واقعی داشته باشد."
مولانگو خاطرنشان می‌کند که استراحت بین فصل‌های فوتبال به طور خاصی کوتاه است. او گفت: "در بالاترین سطح، فصل‌ها بیش از پیش به هم می‌رسند. این را با NFL (شش ماه)، NBA (چهار ماه) یا MLB (سه تا پنج ماه) مقایسه کنید، جایی که بازیکنان معمولا یک فصل استراحت مشخص تر دارند. حتی در طول استراحت‌های کوتاهی که فوتبالیست‌ها دارند خیلی از آن ها برنامه‌های تناسب اندام فردی را دنبال می‌کنند و زمان کمی برای استراحت مناسب و بازسازی قبل از فصل پیش رو دارند."
او در پایان اظهار کرد: "ما حمایت از سلامت روان و رفاه را ارائه می‌دهیم اما باید به علل اساسی نیز بپردازیم. به همین دلیل است که انجمن فوتبالیست های حرفه ای برای محافظت از حقوق بازیکنان برای استراحت مناسب، اقدام قانونی می‌کند."
انجمن مربیان لیگ گفت که تنها در طول فصل ۲۶-۲۰۲۵، آن ها ۲۸۹ قرار ملاقات محرمانه جداگانه در مورد سلامت روان را تسهیل کرده‌اند.
همه آن ها مربوط به فرسودگی روانی یا خستگی نبودند اما ریچارد بوان، مدیر اجرایی این سازمان گفت: "می دانم اعضای ما در محیط کاری فعالیت می‌کنند که به شکل قابل توجهی بی‌ثبات، پیچیده و زیر ذره‌بین است و در آن انتظار همواره در دسترس بودن، جدا شدن از فشارها و الزامات حرفه‌ای را سخت می کند."
او گفت: "اولویت ما این نیست که تنها از اعضایی حمایت کنیم که با چالش ها روبرو می شوند بلکه آماده کردن آن ها با مهارت ها، منابع و اعتماد به نفسی است که بتوانند از سلامت و رفاه خود محافظت کنند، در نقش هایشان پیشرفت کنند و از دوران حرفه ای طولانی، سالم و رضایت بخش در این ورزش لذت ببرند."
این حمایت ارزشمند است اما اینکه این اقدامات تا چه حد می‌توانند موثر باشند، بحث دیگری است.
فوتبال هرگز متوقف نمی شود یا به خواب نمی رود و این همان انتظاری است که اغلب بر دوش کسانی سنگینی می‌کند که در حال زندگی کردن رویای خود هستند و در این عرصه فعالیت می‌کنند.