جی پلاس - مصطفی معدنی ثانی؛ فصل 21 ام لیگ برتر فوتبال با قدرت نمایی دو رقیب سنتی ادامه پیدا می کند. دو تیمی که با انگیزه های متفاوت اما هدفی یکسان در لیگ امتیازها را یکی پس از دیگری جمع می کنند. پرسپولیس برای ادامه سلطه 5 ساله بر فوتبال ایران و رسیدن به عدد محبوبش یعنی شش و استقلال برای تسکین بخشیدن به درد هوادارانی که 5 سال جشن قهرمانی رقیب قرمز رنگ را دیده و بر آشفته اند.
مدتهاست فوتبال ایران استقلال و پرسپولیس را همزمان قدرتمند نداشته است. در فصول اخیر که آبی ها تحت تاثیر مشکلات زیاد مدیریتی و مربیگری، زیر سایه پرسپولیس بوده اند. در دهه 80 استقلال و سپاهان عملکرد بهتری داشتند و پرسپولیس با هیچ یک از مربیانی نظیر استیلی، درخشان، دایی و حتی دنیزلی روی خوش را ندید. حالا پس از بیش از دو دهه از به اصطلاح حرفه ای شدن فوتبال ایران بار دیگر دو تیم پرسپولیس و استقلال پا به پای هم برای قهرمانی پیش می روند.
شرایط این فصل دو تیم یاداور نخستین دوره لیگ برتر است. فصلی که پرسپولیس با هدایت پروین در آخرین ایستگاه فجر را شکست داد و ناکامی استقلال در انزلی باعث قهرمانی قرمزها شد. در فصل اول لیگ برتر استقلال تا هفته های پایانی مدعی اصلی قهرمانی بود و پرسپولیس با فاصله کمی تعقیبش می کرد. درست شرایطی که امسال هم در فوتبال ایران وجود دارد.
از مشابهت در وضعیت تیم ها و رقابت نزدیک برای قهرمانی که بگذریم، تفاوت های عمده ای با 20 سال پیش دیده می شود. رقابت 20 سال پیش دو تیم در زمین فوتبال بود. نه حاشیه ای داشت، نه اتهامی، نه بی اخلاقی. نه فضای مجازی بود و نه کانال های تلگرامی و نه ادمین های نوجوانش!
نه پرونده سازی علیه سرباز داشتیم، نه سه امتیازهای خارج از زمین. نه صوت های مشاوره ای جانبدارانه، نه رئیس متصل به خوبان عالم. نه مدیران امروز ورود و فردا خروج نه مربیان متلک گو و هتاک. رنگ های مان مقام داشتند اما مقام های مان رنگ نه. حالا از آن فوتبال دوریم خیلی دور. دورتر از یک یا دو نسل فوتبال ایران. پیرتر و خسته تر از موسفید کرده های فوتبالی مان که در تمام دوران شان به اندازه یک فصل بازیکنان پرناز و غمزه امروز نه پول گرفتند و نه ادعا داشتند.
نه پروین و شاگردانش با کری های سخیف و استوری های کودکانه خشم استقلال را برانگیختند نه آبی ها قهرمانی رقیب را لوث کرده بودند. آن زمان حتی وزارت ورزشی هم نبود و لقب های مسخره ای چون بابا مسعود و حمید! زمین های مان مثل الان بود، ناهموار و گلی. استقلال در انزلی گل آلود شد و باخت اما کثیف نشد، پرسپولیس برد و قهرمان شد اما تصغیر نشد.
کاش هر چیزی خارج از مستطیل سبز در این دنیای مجازی، از تلگرام و اینستاگرام گرفته تا توئیتر و کلاب هاوس و .. را از فوتبال بگیریم و مثل اوت های نادر محمدی با تمام قدرت پرتاب کنیم. .شاید فوتبال مان برگردد به همان روزها. مدینه فاضله نداشتیم. دعوا و درگیری داشتیم. مشت برومند پای چشم رافت داشتیم. کتک کاری نوازی و استیلی هم داشتیم اما رفاقت های رقبای مان خیلی ناب تر و اصولی تر از دوستی امروز هم تیمی هایمان بود.
در آلبوم فوتبالی مان از آن سال عکس ها بی کیفیت قاب ها ماندگار، تصاویر برفکی خاطرات شفاف، چمن ها زرد دل ها سبز. حالا همه چیز فانتزی تر، تجملاتی تر، لوکس تر، گرانقیمت تر، میلیاردی تر، لژیونرتر و به اصطلاح حرفه ای تر شده اما کیست که دلش برای همان آماتورهای دوست داشتنی تنگ نشده باشد.