فصل تازه «فوتبال ۳۶۰» با اجرای عادل فردوسیپور، در حالی آغاز شده که تا این جای کار، دو قسمت از آن روی خروجی پلتفرم اختصاصی برنامه قرار گرفته. این دو قسمت بیش از آن که نوید بازگشت یک برنامه متفاوت را بدهند، گمانه یک مسیر آشنا را ایجاد میکنند: یک شروع جنجالی و پرسروصدا که احتمال دارد به مرور، جای خود را به یک برنامه معمولی بدهد.
به گزارش جماران، روزنامه خراسان نوشت: «فوتبال ۳۶۰» همچنان توانایی ایجاد موج رسانهای دارد، اما فاصلهاش با استانداردهای «۹۰» هنوز زیاد است و برخی نشانهها از تکرار همین فاصله در فصل جدید حکایت میکنند.
ابهامات مالی اردوها
نخستین قسمت «لایو ۳۶۰» شروعی امیدوارکننده داشت. فردوسیپور دو پرونده مهم را روی میز گذاشت که به اندازه کافی ظرفیت ایجاد حاشیه و بحث داشتند. نخست، ماجرای هزینههای سنگین و بعضا غیرضروری اردوهای تیمهای ملی بود و فردوسیپور با نمایش قراردادها و مقایسه ارقام اعلامشده با هزینههای متداول، پرسشهای جدی درباره نحوه هزینهکرد این مبالغ پرسید. اختلاف ارقام به اندازهای بود که این پرسش را پیش کشید که آیا بخش قابل توجهی از این پول، در مسیر واسطهها و کارچاقکنها جابهجا شده یا صرفا ناتوانی مسئولان باعث این گران خریدن خدمات شده است؟
و ناگهان آقای دبیرکل...
پرونده دوم، به مراتب از نظر رسانهای جذابتر بود؛ ماجرای نرفتن چادرملوی اردکان به لیگ نخبگان سطح دو آسیا و فرستادن گلگهر به جای این تیم که آخرین رسوایی فدراسیون به شمار میرود. در شرایطی که گفته میشد کنفدراسیون فوتبال آسیا پاسخ نامههای فدراسیون ایران را نمیدهد و حتی وزیر ورزش دستور داده بود برای پیگیری موضوع، نمایندگانی حضورا به مقر ایافسی بروند، فردوسیپور ناگهان مصاحبهای با ویندزور جان، دبیرکل کنفدراسیون فوتبال آسیا ترتیب داد تا بار دیگر نشان دهد که هنوز هم مهمترین چهره رسانههای ورزشی ایران در سطح بینالمللی به شمار میرود.
فقر آیتم
در ادامه قسمت نخست اما، تحلیل مسابقات هفتگی لیگ برتر، با حضور فرزاد آشوبی، چندان جذاب از کار درنیامد. این بخش ریتم کندی داشت و برای برنامهای که قرار است جایگاهی فراتر از یک میز تحلیلی فوتبال داشته باشد، مناسب نبود. یکی از مهمترین امتیازات «۹۰»، تنوع آیتمها و توانایی فردوسیپور در تغییر مداوم ضرباهنگ برنامه بود؛ از خلاصه بازی و آنالیز گرفته تا مصاحبه، شوخی، ارائه آمار، پروندههای جنجالی و آیتمهای اختصاصی. «فوتبال ۳۶۰» جدید اما در این زمینه دستی خالی دارد و در نتیجه، برنامهای است که گاه طولانی و کمتحرک میشود.
نخستین قسمت «لایو ۳۶۰» شروعی امیدوارکننده داشت. فردوسیپور دو پرونده مهم را روی میز گذاشت که به اندازه کافی ظرفیت ایجاد حاشیه و بحث داشتند. نخست، ماجرای هزینههای سنگین و بعضا غیرضروری اردوهای تیمهای ملی بود و فردوسیپور با نمایش قراردادها و مقایسه ارقام اعلامشده با هزینههای متداول، پرسشهای جدی درباره نحوه هزینهکرد این مبالغ پرسید. اختلاف ارقام به اندازهای بود که این پرسش را پیش کشید که آیا بخش قابل توجهی از این پول، در مسیر واسطهها و کارچاقکنها جابهجا شده یا صرفا ناتوانی مسئولان باعث این گران خریدن خدمات شده است؟
و ناگهان آقای دبیرکل...
پرونده دوم، به مراتب از نظر رسانهای جذابتر بود؛ ماجرای نرفتن چادرملوی اردکان به لیگ نخبگان سطح دو آسیا و فرستادن گلگهر به جای این تیم که آخرین رسوایی فدراسیون به شمار میرود. در شرایطی که گفته میشد کنفدراسیون فوتبال آسیا پاسخ نامههای فدراسیون ایران را نمیدهد و حتی وزیر ورزش دستور داده بود برای پیگیری موضوع، نمایندگانی حضورا به مقر ایافسی بروند، فردوسیپور ناگهان مصاحبهای با ویندزور جان، دبیرکل کنفدراسیون فوتبال آسیا ترتیب داد تا بار دیگر نشان دهد که هنوز هم مهمترین چهره رسانههای ورزشی ایران در سطح بینالمللی به شمار میرود.
فقر آیتم
در ادامه قسمت نخست اما، تحلیل مسابقات هفتگی لیگ برتر، با حضور فرزاد آشوبی، چندان جذاب از کار درنیامد. این بخش ریتم کندی داشت و برای برنامهای که قرار است جایگاهی فراتر از یک میز تحلیلی فوتبال داشته باشد، مناسب نبود. یکی از مهمترین امتیازات «۹۰»، تنوع آیتمها و توانایی فردوسیپور در تغییر مداوم ضرباهنگ برنامه بود؛ از خلاصه بازی و آنالیز گرفته تا مصاحبه، شوخی، ارائه آمار، پروندههای جنجالی و آیتمهای اختصاصی. «فوتبال ۳۶۰» جدید اما در این زمینه دستی خالی دارد و در نتیجه، برنامهای است که گاه طولانی و کمتحرک میشود.
قسمت دوم: ساده و تکراری
این وضعیت، در قسمت دوم یعنی اپیزود ویژه شهرآورد نیز ادامه پیدا کرد. حضور دو مهمان محبوب از دو تیم، یعنی سیدجلال حسینی و وریا غفوری، طبیعتا جذابیتهایی داشت، اما نتوانست ضعف کلی تنوع آیتمیک و کندی ریتم برنامه را جبران کند. بدین ترتیب، دومین برنامه از فصل جدید «فوتبال ۳۶۰» هم به برنامهای تبدیل شد که درباره یک مسابقه مهم حرف میزند، اما الزاما اتفاق رسانهای تازهای خلق نمیکند. خلاء نوآوری فعلا گریبانگیر عادل فردوسیپور شده و «فوتبال ۳۶۰» در فصل تازهاش، چیزی نیست که دوشنبهشبهای ایرانیان را از سایر شبها متمایز کند.
جای خالی طنز
در کنار مواردی که ذکر شد، غیبت ابوطالب حسینی نیز یکی از نکات قابل توجه فصل جدید «فوتبال ۳۶۰» به شمار میرود. حسینی سال گذشته با بخش «فان ۳۶۰» توانست آیتمی متفاوت از برنامه را نمایندگی کند که گاهی حتی از خود برنامه هم بیشتر در فضای مجازی دیده میشد. این کمدین فوتبالی که زبان نسل جوان را میشناسد، در دورهای که فردوسیپور مشغول تولید ویژهبرنامه جامجهانی بود، «جیمی جام» را ساخت و با استقبال مخاطبان پلتفرمها روبهرو شد و احتمالا حالا در فکر تولید برنامه جدید و مستقل خود است.
این وضعیت، در قسمت دوم یعنی اپیزود ویژه شهرآورد نیز ادامه پیدا کرد. حضور دو مهمان محبوب از دو تیم، یعنی سیدجلال حسینی و وریا غفوری، طبیعتا جذابیتهایی داشت، اما نتوانست ضعف کلی تنوع آیتمیک و کندی ریتم برنامه را جبران کند. بدین ترتیب، دومین برنامه از فصل جدید «فوتبال ۳۶۰» هم به برنامهای تبدیل شد که درباره یک مسابقه مهم حرف میزند، اما الزاما اتفاق رسانهای تازهای خلق نمیکند. خلاء نوآوری فعلا گریبانگیر عادل فردوسیپور شده و «فوتبال ۳۶۰» در فصل تازهاش، چیزی نیست که دوشنبهشبهای ایرانیان را از سایر شبها متمایز کند.
جای خالی طنز
در کنار مواردی که ذکر شد، غیبت ابوطالب حسینی نیز یکی از نکات قابل توجه فصل جدید «فوتبال ۳۶۰» به شمار میرود. حسینی سال گذشته با بخش «فان ۳۶۰» توانست آیتمی متفاوت از برنامه را نمایندگی کند که گاهی حتی از خود برنامه هم بیشتر در فضای مجازی دیده میشد. این کمدین فوتبالی که زبان نسل جوان را میشناسد، در دورهای که فردوسیپور مشغول تولید ویژهبرنامه جامجهانی بود، «جیمی جام» را ساخت و با استقبال مخاطبان پلتفرمها روبهرو شد و احتمالا حالا در فکر تولید برنامه جدید و مستقل خود است.
کپی شد
