سلامی، درودی، به ایران من

به گزارش جماران، بوری کریم‌اف، شاعر  تاجیک در وصف ایران چنین سرود:

سلامی، درودی، به ایران من،

توئی بهتر از جمله یاران من.

تو یادآوری از نیاکان من،

نیاکان پرشوکت و شان من.

تو یادآوری از کیومرث راد،

سرِ دودۀ آریا‌نژاد.

ز هوشنگ و تهمورسِ دیوبند،

بسی دیو را او فکنده به بند.

ز جمشید و هم از فریدونِ گُرد،

ز گُرزش بشد مغزِ ضحاک خُرد.

ز کیخسرو و رستمِ پهلوان،

که آوازه شد شهرتش در جهان.

تو یادآوری از سیاوشِ زار،

که شد کشته با قلبِ زار و نزار.

نخستین توئی دادور در جهان،

به آموزگار و به دولت همان.

به علم و به فرهنگ و داد و ستد،

ندارد کسی پیش‌تر هم به یاد.

«اوستا»ی تو داستانِ من است،

حدیثی هم از راستانِ من است.

چو «شاهنامه» دیگر کجا شاهکار؟

نباشد دگر همچنین یادگار.

تو که یادگارِ نیای منی،

ز دوران دیرین برای منی.