جی‌پلاس ـ منصوره جاسبی: خبر رسید که قیصر هم رفت و چه سنگین بود این باور. و هجرتش، حسرتی شد بر دل دوستان و آنانی که با آفتاب مهربانی‌اش خو گرفته بودند، با قطارش سفر می‌کردند، اول مهرشان تداعی اکبر لیلازاد بود و برایشان بسیار زود، دیر می‌شد. برای بعضی خاطرات سال‌های گذشته تداعی شد؛ سال‌هایی که دور از دغدغه‌های نام و نشان، دور هم جمع شده بودند تا حوزه‌ای برای اندیشه و هنر راه‌اندازی کنند و همگی جوانانی بودند مملو از شور و هیجان روزهای خوش جوانی که دستی بر هنر داشتند. یکی می‌نواخت، یکی تصنیف می‌خواند، آن یکی طراحی می‌کرد و دیگری شعر می‌گفت؛ و اکنون یکی از آنها دیگر نبود. و آن یکی قیصر شاعرانه‌های ایران بود که با ارائه اندیشه‌ای نو در شعر پارسی، تفکر سنتی را که می‌گفت: هر چه بوده، قدیمی‌ها گفته‌اند و نوشته‌‌اند و آنچه امروز نوشته می‌شود، برداشتی از همان اندیشه است، دچار دگرگونی کرد. او در عین سادگی و روانی، تا آنجا زیبا می‌سرایید که مشتاقان شعرش، زمزمه تنهایی و خلوتشان شود. و این نبود مگر به واسطه جاری بودن وجودش. شاعر روز مبادا رفته بود و دیگر نبود تا برایمان از خلاصه خوبی‌ها بگوید، از دلتنگی‌های غزل و از لحظه‌های کاغذی. و امروز هفت ۳۶۵ روز از سه شنبه کوچ شاعر سه شنبه‌ها گذشته است. سه شنبه چرا تلخ و بی‌حوصله؟ سه شنبه چرا این همه فاصله؟ سه شنبه چه سنگین! چه سرسخت؛ فرسخ به فرسخ! سه شنبه خدا کوه را آفرید روحش شاد انتهای پیام
در ستون تسلیت‌ها نامی از ما یادگاری
کد خبر:
۵۱۲۱۱۵
