در هند ۵۰ هزار سال پیش چه گذشت؟
به گزارش جماران به نقل از مجله علمی پژوهشی جدید نشان داده است که برخورد یک شهابسنگ عظیم با زمین در حدود ۵۰ هزار سال پیش در هند، نه تنها ممکن است یک رویداد فاجعهبار بوده باشد، بلکه شاید در فراهم کردن شرایط لازم برای پیدایش حیات نیز نقش داشته است.
این پژوهش اشاره میکند که مکانهایی مانند دریاچه لونار در هند، به همراه دهانه هاتون در کانادا و دهانه چیکسولوب در شبهجزیره یوکاتان، پس از این برخوردهای شدید، محیطهای مناسبی را برای پدید آمدن اشکال اولیه حیات فراهم کردهاند.
شیا سینکیمانی، نویسنده اصلی این پژوهش، توضیح داد که این مناطق پس از برخورد به دریاچههایی تبدیل شدند که اطراف مراکز بسیار داغ را احاطه کرده بودند. نتایج این پژوهش در مجله علوم و مهندسی دریا منتشر شده است. پژوهشگران اشاره کردند که این برخوردها مقادیر عظیمی گرما تولید کردند که آثار آن برای دورههای طولانی باقی ماند و محیطهای گرم و غنی از عناصر را ایجاد کرد که فرصتی برای پیدایش ریزجانداران فراهم آورد.
پژوهشگران شرح دادند که هنگام برخورد شهابسنگها با زمین، چه اتفاقی میافتد: آنها باعث افزایش شدید دما و جابجایی حجم عظیمی از سنگها میشوند که منجر به ذوب شدن بخشهایی از پوسته زمین میگردد. سپس، با نفوذ آب به این دهانهها، محیطی گرم و غنی از مواد معدنی شکل میگیرد که برای پیدایش حیات میکروبی جدید مناسب است.
سینکیمانی افزود که آنچه رخ میدهد شباهت زیادی به دریچههای گرمابی موجود در اعماق دریاها دارد، اما در این حالت، ناشی از گرمای برخورد است، نه فعالیت داخلی زمین. این محیطها به نور خورشید نیاز ندارند، بلکه به گرما و عناصر موجود در آنها وابسته هستند.
پژوهشگران، از جمله ریچارد لوتز، اقیانوسشناس، سه دهانه شهابسنگی را مطالعه کردند و دریافتند که دهانه هاتون در قطب شمال کانادا نمونه واضحی از این پدیده است. عرض این دهانه حدود ۲۳ کیلومتر است و حدود ۳۱ میلیون سال پیش شکل گرفته است.
نتایج نشان میدهد که گرمای ناشی از برخورد برای هزاران سال ادامه داشت، پیش از آنکه به تدریج به سطوح معتدل کاهش یابد، که این امر به تداوم این محیط گرم کمک کرد.
علیرغم اینکه این دهانه در منطقهای بسیار سرد واقع شده است، گرمای ذخیرهشده درون آن برای جلوگیری از یخ زدن یا تبخیر آب کافی بود و به ادامه یافتن شرایط مناسب برای حیات برای مدت طولانی کمک کرد. پژوهشگران بر این باورند که این حالت نشان میدهد چگونه برخورد یک شهابسنگ مناسب میتواند محیط نسبتاً پایداری را حتی در مناطق سخت ایجاد کند.
این پژوهش نشان میدهد که شهابسنگهایی که در مناطق نزدیک به خط استوا سقوط کردهاند، نسبت به مناطق سرد، توانایی بیشتری در ایجاد چنین محیطهایی داشتهاند.
در مورد دهانه چیکسولوب که در خلیج مکزیک قرار دارد، احتمال میرود که برخورد در یک منطقه آبی رخ داده باشد، که این امر این ایده را تقویت میکند که برخی از این پدیدهها ممکن است در درون اقیانوسها رخ داده باشند.
پژوهشگران اشاره کردند که این فرآیندها ممکن است منحصر به کره زمین نباشد، بلکه احتمال دارد در سیارات و اجرام دیگر نیز رخ داده باشند، که این امر دریچه را به سوی درک گستردهتری از چگونگی پیدایش حیات در جهان میگشاید.
