در سیاست خاورمیانه‌ای واشنگتن، تصمیم درباره ایران صرفاً موضوعی دوجانبه نیست و سیاست در قبال اسرائیل نیز جدا از محاسبات منطقه‌ای و داخلی آمریکا شکل نمی‌گیرد. جنگ، روابط با شرکای منطقه‌ای، خطر گسترش بحران و برداشت رأی‌دهندگان آمریکایی از هزینه‌های درگیری می‌توانند در یک معادله سیاسی به هم برسند. اگر هزینه‌های جنگ به مسئله‌ای انتخاباتی تبدیل شود، دولت ناچار خواهد بود افزون بر اهداف راهبردی، درباره تناسب اهداف با هزینه‌ها و امکان دستیابی به نتیجه‌ای قابل توضیح برای افکار عمومی نیز پاسخ‌گو باشد.
انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در نوامبر ۲۰۲۶ ممکن است به آزمونی فراتر از رقابت جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها تبدیل شود: رأی‌دهندگان نه‌فقط درباره اقتصاد و عملکرد دولت دونالد ترامپ، بلکه درباره هزینه‌های سیاست خارجی و توانایی رئیس‌جمهور در مدیریت بحران‌های بین‌المللی نیز داوری خواهند کرد. بااین‌حال، نتیجه انتخابات به‌خودی‌خود نه پایان جنگ را تضمین می‌کند و نه مسیر روابط آمریکا با ایران و اسرائیل را از پیش تعیین خواهد کرد.
وقتی جنگ از خاورمیانه به صندوق رأی آمریکا می‌رسد
در سیاست آمریکا، جنگ‌های دوردست معمولاً زمانی به مسئله‌ای تعیین‌کننده در انتخابات داخلی تبدیل می‌شوند که از مرزهای جغرافیایی خود عبور کنند و اثرشان در زندگی روزمره شهروندان احساس شود؛ هنگامی که قیمت سوخت و کالاها بالا می‌رود، نگرانی درباره آینده اقتصادی افزایش می‌یابد یا تصویر رئیس‌جمهور به‌عنوان فرمانده کل قوا با تردید روبه‌رو می‌شود. در چنین وضعیتی، سیاست خارجی دیگر موضوعی محدود به کاخ سفید، پنتاگون و وزارت خارجه نیست؛ به بخشی از محاسبه انتخاباتی خانواده‌هایی تبدیل می‌شود که شاید جزئیات تحولات خاورمیانه را دنبال نکنند، اما هزینه‌های اقتصادی و پیامدهای سیاسی آن را در زندگی خود می‌بینند.
این پیوند، محور مقاله “Why the US midterms are a rare foreign policy election”، نوشته دکتر Andrew Payne، مدیر پژوهش برنامه‌های اروپا، روسیه و قاره آمریکا در چتم‌هاوس، منتشرشده در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ است. پین استدلال می‌کند که انتخابات میان‌دوره‌ای امسال می‌تواند از نمونه‌های کم‌شمار انتخاباتی باشد که سیاست خارجی در آن نقشی برجسته پیدا می‌کند؛ نه لزوماً به این معنا که رأی‌دهندگان جنگ را مهم‌ترین موضوع رأی خود معرفی می‌کنند، بلکه از آن رو که بخشی از آنان میان تصمیم‌های خارجی دولت و فشارهای اقتصادی داخلی ارتباط برقرار کرده‌اند.
اهمیت این استدلال در تمایز میان «موضوعی که رأی‌دهنده در نظرسنجی مهم‌ترین می‌داند» و «عاملی که بر قضاوت او درباره دولت اثر می‌گذارد» نهفته است. ممکن است شهروندی در پاسخ به پرسش درباره اولویت انتخاباتی خود از تورم، هزینه مسکن یا وضعیت اشتغال نام ببرد، اما در ارزیابی‌اش از عملکرد دولت، جنگ و سیاست تعرفه‌ای را نیز دخیل بداند. بنابراین، برای فهم انتخابات ۲۰۲۶ نباید فقط به رتبه‌بندی موضوعات مورد توجه رأی‌دهندگان بسنده کرد؛ باید دید آنان مسئولیت شرایط موجود را متوجه چه کسی می‌دانند و چه نسبتی میان تصمیم‌های دولت و دشواری‌های اقتصادی خود برقرار می‌کنند.
این همان نقطه‌ای است که سیاست خارجی می‌تواند به سیاست انتخاباتی داخلی تبدیل شود. جنگ در این چارچوب تنها با معیارهای نظامی، دیپلماتیک یا امنیتی سنجیده نمی‌شود؛ هزینه‌های آن، وضوح اهداف اعلام‌شده، توانایی دولت در توضیح مسیر پیش‌رو و میزان اعتماد عمومی به مدیریت بحران نیز به بخشی از کارنامه سیاسی رئیس‌جمهور بدل می‌شوند.
اقتصاد؛ زبان سیاسی جنگ
داده‌های منتشرشده از سوی چتم‌هاوس تصویری معنادار از این رابطه ارائه می‌کنند. بر اساس نظرسنجی شورای شیکاگو در امور جهانی، ۳۷ درصد پاسخ‌دهندگان تورم و هزینه زندگی را مهم‌ترین مسئله انتخاباتی خود دانسته‌اند؛ در مقابل، تنها ۲ درصد جنگ ایران را مهم‌ترین مسئله رأی خود معرفی کرده‌اند. بااین‌حال، ۸۶ درصد پاسخ‌دهندگان در نظرسنجی شورای شیکاگو گفته‌اند جنگ ایران هزینه زندگی را افزایش داده است؛ در نظرسنجی مؤسسه امور جهانی نیز این رقم ۸۱ درصد گزارش شده است. همچنین، ۸۱ درصد پاسخ‌دهندگان در نظرسنجی شورای شیکاگو تعرفه‌ها را برای هزینه زندگی زیان‌بار ارزیابی کرده‌اند و ۷۵ درصد آمریکایی‌ها، طبق نظرسنجی مؤسسه کاتو، گفته‌اند تعرفه‌ها در تصمیم انتخاباتی آنان اهمیت خواهند داشت. این ارقام در مقاله اندرو پین در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ نقل شده‌اند؛ ازاین‌رو باید آن‌ها را به‌عنوان نتایج نظرسنجی‌های یادشده، و نه برآورد مستقل چتم‌هاوس، خواند.
این داده‌ها الزاماً ثابت نمی‌کنند که جنگ به‌تنهایی نتیجه انتخابات را تعیین خواهد کرد. آنچه نشان می‌دهند، شکل‌گیری مسیری سیاسی است که در آن تصمیم خارجی از مجرای تجربه اقتصادی به داوری انتخاباتی راه می‌یابد. رأی‌دهنده ممکن است جنگ را در صدر فهرست اولویت‌های خود قرار ندهد، اما اگر افزایش هزینه انرژی یا فشار بر بودجه خانوار را به آن نسبت دهد، جنگ می‌تواند در ذهن او به بخشی از کارنامه اقتصادی دولت تبدیل شود. از همین رو، اهمیت انتخاباتی یک بحران را نمی‌توان صرفاً با شمار افرادی سنجید که آن را مهم‌ترین مسئله کشور می‌دانند.
در این میان، تعرفه‌ها نیز در تحلیل پین جایگاهی هم‌سنگ جنگ دارند؛ زیرا فشار اقتصادی می‌تواند از چند مسیر به دولت بازگردد. سیاست خارجی و سیاست تجاری، اگرچه از نظر ابزار و هدف یکسان نیستند، در تجربه روزمره شهروندان ممکن است در یک نتیجه مشترک به هم برسند: احساس گران‌ترشدن زندگی و تردید درباره اینکه دولت تا چه اندازه پیامدهای تصمیم‌های خود را پیش‌بینی کرده است. بنابراین، چالش جمهوری‌خواهان تنها دفاع از سیاست‌های رئیس‌جمهور نیست؛ آنان باید توضیح دهند که چرا هزینه‌های محسوس این سیاست‌ها با وعده‌های سیاسی دولت سازگار است.
البته میان هم‌زمانی دو پدیده و رابطه علّی قطعی میان آن‌ها تفاوت وجود دارد. داده‌های نقل‌شده، برداشت پاسخ‌دهندگان از اثر جنگ بر هزینه زندگی را ثبت می‌کنند؛ اما به‌تنهایی سهم دقیق جنگ را در تغییر قیمت‌ها یا میزان اثر مستقل آن بر رأی هر فرد اندازه نمی‌گیرند. ارزش این داده‌ها برای تحلیل سیاسی در نشان‌دادن ادراک عمومی است: اگر شهروندان تصمیم‌های خارجی را در مسئولیت اقتصادی دولت وارد کنند، حتی سیاستی که از منظر امنیت ملی توجیه می‌شود، از پاسخ‌گویی انتخاباتی مصون نخواهد ماند.
رأی اعتراضی یا رأی اعتماد؟
برای سنجش فضای سیاسی انتخابات، گزارش مرکز پژوهشی پیو با عنوان “With Americans in a Sour Mood, Democratic Voters Are More Engaged in Midterms”، نوشته Jocelyn Kiley، Steven Shepard، Andrew Daniller و Hannah Hartig و منتشرشده در ۸ اکتبر ۲۰۲۶، داده‌های مهم‌تری به بحث می‌افزاید. این گزارش بر پایه نظرسنجی از ۵۰۶۲ بزرگسال آمریکایی، شامل ۳۹۱۷ رأی‌دهنده ثبت‌نام‌شده، انجام‌شده از ۲۸ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۲۰۲۶، تهیه شده است. طبق یافته‌های آن، میزان تأیید عملکرد کلی دونالد ترامپ به ۳۰ درصد رسیده و ۴۴ درصد رأی‌دهندگان ثبت‌نام‌شده گفته‌اند رأی خود در انتخابات کنگره را رأیی «علیه» رئیس‌جمهور می‌بینند؛ درحالی‌که ۱۹ درصد آن را رأیی «در حمایت از» او توصیف کرده‌اند.
در همان گزارش، ۸۴ درصد رأی‌دهندگان ثبت‌نام‌شده گفته‌اند اقتصاد در رأی آنان اهمیت بسیار زیادی دارد؛ ۷۳ درصد آینده دموکراسی، ۶۸ درصد مراقبت‌های درمانی و ۵۷ درصد سیاست خارجی را در همین سطح از اهمیت قرار داده‌اند. این رتبه‌بندی نشان می‌دهد که سیاست خارجی در کنار نگرانی‌های اقتصادی و نهادی حضور دارد، اما در صدر اولویت‌های عمومی نیست. مهم‌تر آنکه گزارش پیو از شکاف در میزان انگیزه انتخاباتی نیز خبر می‌دهد: ۶۳ درصد حامیان نامزدهای دموکرات گفته‌اند برای رأی‌دادن انگیزه بسیار زیادی دارند؛ این رقم در میان حامیان نامزدهای جمهوری‌خواه ۴۶ درصد است. همچنین ۷۸ درصد حامیان دموکرات‌ها گفته‌اند اینکه کدام حزب کنترل کنگره را در دست بگیرد «واقعاً اهمیت دارد»، درحالی‌که این نظر را ۶۹ درصد حامیان جمهوری‌خواهان بیان کرده‌اند.
بااین‌حال، نباید این ارقام را پیش‌بینی قطعی نتیجه انتخابات دانست. نظرسنجی، نگرش و قصد اعلام‌شده را در زمان انجام مطالعه می‌سنجد؛ مشارکت واقعی، رقابت در حوزه‌های انتخابیه، کیفیت نامزدها و رخدادهای روزهای پایانی می‌توانند نتیجه را تغییر دهند. داده‌های پیو از یک مزیت نسبی برای دموکرات‌ها در ترجیحات فعلی و انگیزه اعلام‌شده هوادارانشان حکایت دارد، اما به‌تنهایی نمی‌گوید کدام حزب در نهایت اکثریت هر دو مجلس یا یکی از آن‌ها را به دست خواهد آورد.
نکته سیاسی مهم‌تر این است که انتخابات میان‌دوره‌ای می‌تواند برای بخشی از رأی‌دهندگان به ابزاری برای اعلام موضع درباره رئیس‌جمهور تبدیل شود. وقتی ۶۳ درصد رأی‌دهندگان می‌گویند ترامپ عاملی در رأی کنگره آنان است، و سهم کسانی که رأی خود را علیه او می‌دانند بیش از دو برابر سهم رأی‌دهندگانِ حامی اوست، رقابت بر سر کرسی‌های کنگره از سطح ارزیابی نامزدهای محلی فراتر می‌رود. در چنین فضایی، عملکرد دولت در اقتصاد، جنگ و سیاست خارجی می‌تواند در قالب داوری کلی درباره ریاست‌جمهوری ظاهر شود.
این وضعیت برای کاخ سفید یک هشدار سیاسی است، نه حکم نهایی صندوق رأی. نارضایتی عمومی لزوماً به پیروزی مخالفان تبدیل نمی‌شود؛ اما اگر مخالفان بتوانند انگیزه بالاتر هواداران خود را به مشارکت واقعی بدل کنند، و جمهوری‌خواهان نتوانند هزینه‌های سیاست‌های دولت را برای رأی‌دهندگان توضیح دهند، حاشیه امن سیاسی رئیس‌جمهور ممکن است کوچک‌تر شود.
درس عراق؛ تاریخ تکرار نمی‌شود، اما هشدار می‌دهد
پین برای توضیح احتمال تبدیل‌شدن سیاست خارجی به موضوعی تعیین‌کننده در انتخابات، به انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۰۶ و پیامدهای سیاسی جنگ عراق اشاره می‌کند. در روایت او، نارضایتی از نحوه مدیریت جنگ عراق به شکست سنگین جمهوری‌خواهان کمک کرد؛ اما تجربه پس از آن، هشدار مهم‌تری نیز دارد: شکست انتخاباتی الزاماً به تغییر فوری مسیر سیاست خارجی منجر نمی‌شود. جورج دبلیو بوش پس از شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات ۲۰۰۶، به‌جای عقب‌نشینی فوری، مسیر تشدید عملیات در عراق را در پیش گرفت. از نگاه پین، این سابقه پرسشی جدی درباره واکنش احتمالی ترامپ به یک توبیخ انتخاباتی مطرح می‌کند.
البته مقایسه دو دوره تاریخی نباید به همسان‌انگاری آن‌ها بینجامد. شرایط راهبردی، ماهیت جنگ‌ها، ساختار ائتلاف‌های سیاسی و محاسبات دولت‌ها یکسان نیستند. تجربه عراق نه ثابت می‌کند که ترامپ همان مسیر را دنبال خواهد کرد و نه می‌تواند زمان یا شکل تصمیم احتمالی او را پیش‌بینی کند. ارزش این قیاس در یادآوری یک قاعده سیاسی است: فشار انتخاباتی و محاسبات راهبردی همیشه در یک جهت حرکت نمی‌کنند.
رئیس‌جمهوری که در انتخابات با کاهش حمایت عمومی روبه‌رو می‌شود، ممکن است برای بازسازی تصویر قدرت خود به دیپلماسی روی آورد، از شدت درگیری بکاهد یا برعکس، با اقدامی پرریسک بکوشد ابتکار عمل را بازپس گیرد. هر یک از این مسیرها به ارزیابی او از هزینه‌های ادامه جنگ، امکان دستیابی به توافق، واکنش متحدان و مخالفان و میزان محدودیت‌های داخلی بستگی دارد. بنابراین، از نتیجه انتخابات نمی‌توان به‌طور مکانیکی نتیجه گرفت که سیاست خارجی آمریکا معتدل‌تر خواهد شد.
این تمایز به‌ویژه درباره جنگ ایران اهمیت دارد. اگر فشار اقتصادی و کاهش اعتماد عمومی، ادامه جنگ را برای دولت پرهزینه‌تر کند، انگیزه‌ای برای جست‌وجوی راه خروج یا توافق ایجاد می‌شود؛ اما اگر رئیس‌جمهور تصور کند که عقب‌نشینی به اعتبار بازدارندگی آمریکا لطمه می‌زند، ممکن است ارزیابی متفاوتی داشته باشد. هر دو احتمال از نظر تحلیلی قابل بررسی‌اند، ولی هیچ‌یک را نمی‌توان پیشاپیش نتیجه قطعی انتخابات دانست.
کنگره تا کجا می‌تواند دست رئیس‌جمهور را ببندد؟
اهمیت انتخابات میان‌دوره‌ای تنها در پیام نمادینی نیست که رأی‌دهندگان به کاخ سفید می‌فرستند؛ ترکیب کنگره نیز می‌تواند محیط سیاسی تصمیم‌گیری رئیس‌جمهور را تغییر دهد. انتخابات نوامبر ۲۰۲۶ در این معنا آزمونی دوگانه است: از یک‌سو، سنجش اعتماد عمومی به دولت و از سوی دیگر، تعیین شرایطی که دولت در آن باید سیاست‌های خود را پیش ببرد، از منابع و اولویت‌هایش دفاع کند و با منتقدان در نهاد قانون‌گذاری روبه‌رو شود.
بااین‌حال، نباید پیروزی مخالفان رئیس‌جمهور در انتخابات کنگره را معادل توقف خودکار سیاست خارجی او دانست. حتی اگر ترکیب مجلس‌ها برای کاخ سفید دشوارتر شود، نتیجه سیاسی به میزان اختلاف میان دو قوه، ابزارهای قانونی در دسترس، امکان شکل‌گیری ائتلاف‌های دوحزبی و نحوه استفاده بازیگران از اختیارات خود وابسته خواهد بود. انتخابات می‌تواند هزینه تصمیم‌گیری را افزایش دهد و دامنه مانور دولت را محدودتر کند، اما به‌خودی‌خود جایگزین محاسبات امنیتی و دیپلماتیک نمی‌شود.
در مقاله پین، نمونه نامزدهای جمهوری‌خواه در میشیگان و آیووا نشان می‌دهد که فشار انتخاباتی حتی پیش از رأی‌گیری نیز می‌تواند در مواضع سیاستمداران بازتاب یابد. او به موضع‌گیری مایک راجرز در میشیگان و اشلی هینسون در آیووا اشاره می‌کند که خواستار پایان سریع جنگ یا جلوگیری از تحمیل هزینه‌های آن بر خانواده‌های آمریکایی شده‌اند. چنین مواضعی را می‌توان نشانه‌ای از حساسیت برخی نامزدها نسبت به هزینه سیاسی جنگ دانست؛ اما این نمونه‌ها به‌تنهایی نماینده موضع همه جمهوری‌خواهان یا کل کنگره نیستند.
از این منظر، انتخابات پیش از آنکه پاسخی نهایی به سیاست ایران ارائه کند، ممکن است دامنه گزینه‌های سیاسی قابل دفاع در واشنگتن را تغییر دهد. دولتی که با نارضایتی اقتصادی و فشار انتخاباتی مواجه است، ناچار می‌شود هزینه‌های ادامه مسیر را دقیق‌تر محاسبه کند؛ در مقابل، اگر نتیجه انتخابات به سود حزب حاکم باشد، کاخ سفید ممکن است آن را نشانه‌ای از حمایت عمومی بداند، هرچند تفسیر چنین نتیجه‌ای نیز باید با احتیاط صورت گیرد.
تهران و تل‌آویو در محاسبات واشنگتن
پیوند انتخابات میان‌دوره‌ای با سیاست آمریکا در قبال ایران و اسرائیل را نباید صرفاً به این پرسش تقلیل داد که آیا واشنگتن پس از انتخابات جنگ‌طلب‌تر خواهد شد یا به سوی خویشتن‌داری می‌رود. مسئله گسترده‌تر است: چگونه دولت آمریکا میان اهداف امنیتی، تعهدات و مناسبات منطقه‌ای، رقابت قدرت‌های بزرگ و محدودیت‌های سیاسی داخلی توازن برقرار می‌کند؟ ایران و اسرائیل در این محاسبه جایگاه‌های متفاوتی دارند، اما تصمیم‌های واشنگتن درباره هر یک می‌تواند بر ارزیابی کلی از نقش آمریکا در خاورمیانه اثر بگذارد.
در سیاست خاورمیانه‌ای واشنگتن، تصمیم درباره ایران صرفاً موضوعی دوجانبه نیست و سیاست در قبال اسرائیل نیز جدا از محاسبات منطقه‌ای و داخلی آمریکا شکل نمی‌گیرد. جنگ، روابط با شرکای منطقه‌ای، خطر گسترش بحران و برداشت رأی‌دهندگان آمریکایی از هزینه‌های درگیری می‌توانند در یک معادله سیاسی به هم برسند. اگر هزینه‌های جنگ به مسئله‌ای انتخاباتی تبدیل شود، دولت ناچار خواهد بود افزون بر اهداف راهبردی، درباره تناسب اهداف با هزینه‌ها و امکان دستیابی به نتیجه‌ای قابل توضیح برای افکار عمومی نیز پاسخ‌گو باشد.
اما از این پیوند نمی‌توان نتیجه گرفت که انتخابات الزاماً به تغییر در حمایت آمریکا از اسرائیل یا به چرخشی مشخص در سیاست واشنگتن در قبال تهران منجر خواهد شد. داده‌های ارائه‌شده درباره نگرش عمومی، محبوبیت رئیس‌جمهور ، مسیر قطعی تصمیم‌های آینده را نشان نمی‌دهند. آن‌ها بیشتر از افزایش اهمیت عامل داخلی در محاسبات خارجی حکایت دارند؛ عاملی که می‌تواند بر زمان‌بندی، شیوه توجیه عمومی و هزینه سیاسی گزینه‌های پیش‌روی دولت اثر بگذارد.
روز پس از انتخابات؛ مهار، معامله یا تشدید؟
اگر یافته‌های پیو و تحلیل پین را کنار یکدیگر قرار دهیم، سه مسیر احتمالی برای سیاست آمریکا پس از انتخابات قابل طرح است. این مسیرها پیش‌بینی قطعی نیستند؛ سناریوهایی تحلیلی‌اند که هر یک به محاسبات دولت، نتیجه انتخابات و تحولات میدانی وابسته خواهند بود.
سناریوی نخست، حرکت به سوی مهار بحران و کاهش هزینه‌های سیاسی و اقتصادی جنگ است. در این مسیر، کاخ سفید ممکن است تلاش کند راهی برای محدودکردن درگیری، کاهش فشار بر بازار انرژی و ارائه تصویری روشن‌تر از اهداف خود پیدا کند. چنین رویکردی می‌تواند به دولت امکان دهد بخشی از نگرانی‌های رأی‌دهندگان را پاسخ دهد، بی‌آنکه لزوماً از همه اهداف امنیتی اعلام‌شده خود دست بکشد. بااین‌حال، تحقق این سناریو به وجود مسیر دیپلماتیک قابل اتکا و ارزیابی دولت از امکان دستیابی به نتیجه‌ای پایدار بستگی دارد؛ داده‌های انتخاباتی به‌تنهایی وجود چنین مسیری را اثبات نمی‌کنند.
سناریوی دوم، تداوم سیاست موجود همراه با تعدیل‌های تاکتیکی است. دولت ممکن است بدون تغییر اساسی در اهداف خود، در شیوه اجرای سیاست، پیام‌رسانی عمومی یا زمان‌بندی تصمیم‌ها تجدیدنظر کند. در این حالت، فشار انتخاباتی بیشتر بر مدیریت هزینه‌ها و نحوه دفاع از سیاست خارجی اثر می‌گذارد تا بر جهت کلی آن. اشاره پین به توافق دولت ترامپ با روسیه درباره صادرات گازوئیل، در چارچوب تلاش برای کاهش فشار قیمت سوخت، نمونه‌ای از توجه به پیامدهای داخلی تصمیم‌های خارجی است؛ هرچند خود او این اقدام را هم‌زمان نشانه‌ای از دشواری دولت در حل بحران اوکراین ارزیابی می‌کند.
سناریوی سوم، تشدید بحران پس از کاهش محدودیت‌های انتخاباتی است. پین با یادآوری تجربه دولت بوش پس از انتخابات ۲۰۰۶، این احتمال را مطرح می‌کند که رئیس‌جمهور پس از عبور از فشار انتخاباتی، به‌جای عقب‌نشینی، بر مسیر نظامی خود پافشاری کند. او همچنین به تعهد اعلام‌شده ترامپ برای حمله‌نکردن به ایران پیش از انتخابات اشاره می‌کند و می‌پرسد آیا پس از رأی‌گیری، امکان تشدید ناگهانی درگیری وجود خواهد داشت.
وجه مشترک این سه سناریو آن است که نتیجه انتخابات تنها یکی از متغیرهای تصمیم‌گیری خواهد بود. وضعیت جنگ، محاسبات امنیتی، واکنش ایران و اسرائیل، امکان توافق و ارزیابی دولت از اعتبار راهبردی آمریکا نیز می‌توانند مسیر تحولات را تعیین کنند.
آزمون واقعی قدرت آمریکا
انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶ ممکن است به آزمونی برای سنجش رابطه میان قدرت خارجی آمریکا و تحمل سیاسی داخلی آن تبدیل شود. دولت‌ها می‌توانند درباره ضرورت امنیتی یک اقدام استدلال کنند، اما این استدلال زمانی از پایداری بیشتری برخوردار خواهد بود که اهداف آن روشن، هزینه‌هایش قابل توضیح و مسیر دستیابی به نتیجه‌اش برای افکار عمومی قابل فهم باشد. در غیر این صورت، فاصله میان توجیهات راهبردی و تجربه روزمره شهروندان می‌تواند به مسئله‌ای برای مشروعیت سیاسی تبدیل شود.
داده‌های پیو نشان می‌دهد که اقتصاد همچنان مهم‌ترین اولویت اعلام‌شده رأی‌دهندگان است و میزان تأیید عملکرد ترامپ به ۳۰ درصد رسیده است؛ تحلیل پین نیز نشان می‌دهد که بخشی از شهروندان میان جنگ ایران، تعرفه‌ها و هزینه زندگی رابطه برقرار می‌کنند. این دو منبع، از دو مسیر متفاوت، به یک مسئله مشترک اشاره دارند: سیاست خارجی ممکن است بدون آنکه در صدر فهرست انتخاباتی قرار گیرد، بر قضاوت عمومی درباره توانایی دولت اثر بگذارد.
برای تهران و تل‌آویو، پیام این وضعیت نه انتظار یک چرخش تضمین‌شده در واشنگتن، بلکه توجه به پیچیده‌ترشدن محیط تصمیم‌گیری آمریکا است. سیاست ایران و اسرائیل در واشنگتن، افزون بر محاسبات راهبردی، در فضایی شکل می‌گیرد که نگرانی‌های اقتصادی، اعتبار رئیس‌جمهور، رقابت حزبی و فشارهای نهادی در آن حضور دارند. هر دو طرف باید میان تغییر احتمالی در فضای سیاسی آمریکا و تغییر واقعی در سیاست دولت تفاوت بگذارند؛ اولی می‌تواند نشانه‌ای از تحول باشد، اما به‌تنهایی دومی را ثابت نمی‌کند.
در نهایت، انتخابات میان‌دوره‌ای پاسخ نهایی به سرنوشت جنگ ایران یا آینده سیاست خاورمیانه‌ای آمریکا نخواهد بود. اهمیت آن در این است که می‌تواند هزینه سیاسی تصمیم‌های دولت را آشکارتر کند و دامنه گزینه‌های پیش‌روی کاخ سفید را تغییر دهد. پرسش اصلی پس از انتخابات نه فقط این خواهد بود که کدام حزب کرسی‌های بیشتری به دست آورده است، بلکه اینکه دولت آمریکا از پیام رأی‌دهندگان چه برداشتی خواهد کرد: ضرورت مهار بحران، اصلاح شیوه مدیریت آن، یا مجوزی برای ادامه مسیری که پیش‌تر انتخاب کرده است.
آزمون قدرت آمریکا در این مقطع، صرفاً توانایی آغاز یا ادامه یک جنگ نیست؛ توانایی پیوندزدن اهداف راهبردی با نتایجی قابل دفاع، مدیریت پیامدهای اقتصادی و توضیح روشن مسیر پیش‌رو برای جامعه‌ای است که قرار است هزینه‌های آن سیاست را نیز تحمل کند. رأی‌دهندگان می‌توانند محدودیت‌هایی بر قدرت سیاسی رئیس‌جمهور تحمیل کنند، اما اینکه این محدودیت‌ها به خویشتن‌داری، سازش یا تشدید بحران بینجامد، به تصمیم‌هایی بستگی دارد که هنوز اتخاذ نشده‌اند.
