حالا در غم فقدان شهدا و رهبری و فرماندهان و شهروندان و کودکان میناب و بچههای ناو دنا و انباشت رنج جانبازان و خسارات مادی و عاطفی و روانی یکایک هموطنان، همه با هم همسوگ هستیم و آه شبگیر و دل شکسته داریم. جنگ تلخ و ناگوار است و هیچ عقل سلیمی خیر در آن نمیبیند و به استقبال آن نمیدود. البته «دفاع» مقدس است و دیار دلاوران ایرانی هیچگاه صحنه رشادتهای مدافعان میهن را به بوته فراموشی نمیسپارد. قهرمانان ملی و حماسهسازان وطنی همیشه میدرخشند و در تاریخ ایران، با شکوه و جلال نام برده میشوند. با این وصف روحیه تعاون و همدلی مردم و کمک کردنها و ایثارهای داوطلبانه یک جهاد فوق تصور است.
1. شگفتانه جنبش خود جوش خیابانی پرستاران میهن، قدرت نرم ایرانیان را به رخ جهان کشید و نشان داد اصالت و ریشهداری در بزنگاه نیاز ملی چه معنای عمیق و جلوه میداندارانهای دارد. حالا که بدعهدی زمانه امان نمیدهد، این مردم و این ملیت نقطه اتکا و دلگرمی تاریخی با همه شداید است. شهامت و بیباکی آن مشت گره کردهای که در عین طنین صدای بمباران نزدیکی تجمع پلک نمیزند و صحنه را ترک نمیکند، داراییای است که هیچ کشوری بدین میزان از آن بهرهمند نیست. پای ایران آمدن وطنپرستان از هر جریان و گروه و زبان و پوشش و سن در سراسر کشور، تابلوی باشکوه و طلعت حماسی از یک واحد بزرگ انسانی به عنوان ملت را به تصویر کشیده که در آن نوشته است: کهنترین تمدن غرب آسیا شکست ندارد... سرو سترگ وطن خم میشود اما نمیشکند...
2. چهره مصمم شهروندان را در این تجمعات میبینم و انگار یک تاریخ حماسه و امید در عین رنجها و غموم جلوهگری میکند. از ملی شدن صنعت نفت تا فراگیر شدن دفاع از امر ملی، این مردم هستند که مادر طنازمان ایران را چنین روزهایی پرستاری میکنند. چه کوردل و ناچیزند آنها که وطن را ویرانه و اجنبی شریر را نوید میپندارند . چه با این سرمایه معنوی و تمدنی، بیوطنان تداعی ویلچری کردن و کلنگیسازی وطن جان را به گور خواهند برد. یکایک هموطنان، تمامیت ایران هستند و در ایران متکثر، همه بازیگر میدان هستند و باید با قدرشناسی به عنوان یک سنت ایرانی، تحویل گرفته شده و با اتکا به کرامت ذاتی و حقوق اساسی و آزادیهای بنیادین شهروندان، سیاستمداران و مسئولان هوادار این مردم میهندوست دلیر باشند تا هر یک در تحولات کلان، اثربخش و هدفمند حاضر شوند. این مردم لایق بهترینها هستند.
3. حالا در غم فقدان شهدا و رهبری و فرماندهان و شهروندان و کودکان میناب و بچههای ناو دنا و انباشت رنج جانبازان و خسارات مادی و عاطفی و روانی یکایک هموطنان، همه با هم همسوگ هستیم و آه شبگیر و دل شکسته داریم. جنگ تلخ و ناگوار است و هیچ عقل سلیمی خیر در آن نمیبیند و به استقبال آن نمیدود. البته «دفاع» مقدس است و دیار دلاوران ایرانی هیچگاه صحنه رشادتهای مدافعان میهن را به بوته فراموشی نمیسپارد. قهرمانان ملی و حماسهسازان وطنی همیشه میدرخشند و در تاریخ ایران، با شکوه و جلال نام برده میشوند. با این وصف روحیه تعاون و همدلی مردم و کمک کردنها و ایثارهای داوطلبانه یک جهاد فوق تصور است. هر کس سهمی در ترمیم و جبران ضایعات و خسارات دارد و هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است.
4. از جانفشانی نیروهای مسلح تا ایثار کادر درمان و تقلای شهرداری و کارگزاران دولتی و تأسیسات برق و گاز و آب و سوخت و دادگستری و شب و روز نشناختن انبوهی داوطلب هلال احمر و جهادی و کنشگر مدنی چه معنایی جز بزرگی یک ملت و ارادههای پاک و تابآوری فراوان هموطنان دارد. وقتی مقام رهبری شهید میشود و قوه تصمیمگیر کشور فورا خود را بازسازی میکند و کشور به مرحله پایداری تثبیتی میرسد به نحوی که با سرعت دفاع ملی شکل میگیرد و تنگه هرمز که گلوگاه یک پنجم نفت جهان است به چالش کشیده میشود، این همه فداکاری مسئولانی که با خانواده و سر کار شهید میشوند همه یک دارایی است. مسئولان ما کجا و آن قبیله اپستینی و پدیدههای کثیف کودککش از جبهه طرف مقابل ایران کجا؟! حق و باطل امروز صفآرایی روشنی دارد و زنهار که کسانی این صفآرایی را نبینند.
5. ایران همدل امروز یک پایگاه منسجم زنجیره تولید ارزش است. حکمرانی همکارانه و مشارکت وطنپرستانه حول یک ابر روایت ملی و آن دفاع از تمامیت ارضی و انسجام ملی شکل گرفته است؛ تا ایران به صلابت دماوند و زاگرس و البرز و هیرکانی سربلند و قهرمان بماند و در این امتحان بزرگ هم سرافراز و ققنوس وار برخیزد. هسته مقاومت ملی باید با ادراک تکثر ایرانی همه وطنپرستان را زیر چتر خود جای دهد و با رفع ایرادها و نارساییها به اصلاحات پساجنگ و قوت رواداریها و جذب حداکثریها بیشتر دل سپارد. در جنگ دیدیم که ایرانی جز ایرانی کسی ندارد و نه سازمانهای جهانی و نه قدرتها و نه همسایهها کسی درد ایرانی ندارد. باید بیش از پیش به فکر همبستگی و آبادی و دفاع از وطن و توسعه در افق صلح متکی بر قدرت مدنی بازدارنده باشیم. امید ریشه در عمل و آرزو ریشه در وهم دارد. امید عملگرایانه برای پیروزی در جنگ و ساختن و توسعه پساجنگ جز با گذشتها و مودتها و وطنپرستیهای صبورانه و پیشرفتخواهانه محقق نمیشود و همه باید سهمی برای این امر ملی مشارکتپذیرانه داشته باشیم. امروز پشت نیروهای مسلح و فردا برای ایرانی که توسعه و جبران مافات را وجهه همت دارد. دچار تأخیر تاریخی و اینرسی توجهی نشویم و پشت هم بمانیم. با وحدت و همدلی... به عشق وطن و هموطن...
شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت
بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت
چشم بد دور کز آن تفرقهات باز آورد
طالع نامور و دولت مادر زادت
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
ور نه توفان حوادث ببرد بنیادت
