گرچه این داغ جانسوز بر سینه من، همکاران وفادارم و خانوادههای داغدیدهشان همواره میماند، اما خبر فرح بخش دیگری همچون نسیم صبحدم فروردین در جانم وزید و وجودم را سرشار از شکوفههای عشق و امید و احترام کرد و آن خبر نجات یافتن آن زن عشایر نیازمند، توسط گروه دوم امداد و نجات از پایگاه هوایی اورژانس دیگرمان بود.
این حرکت عارفانه، سرشار غرورم کرد که سجده شکر به جا آورم که گرچه شهید دادیم، اما به مراد شهدایمان که نجات جان زن باردار روستایی و کودکش بود، رسیدیم.
برخود بالیدم که خدایا چه همکاران غیور و شرافتمندی داریم که از اوج بر جنازه شهدایشان میگذرند تا همچون روزهای دفاع مقدس به خط مقدم نظام سلامت که همانا نجات بیمار مستمند مساعدت است برسند.
درود میفرستم به روح عزیزان بر باد رفته در یاد ماندهام.