جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

همسری که روایتگر روزهای دفاع شده است

اپیزودهایی از زندگی یک شهید

برای دانش آموزان سال 59 و حتی دانش آموزانی که سال های بعد طعم شیرین درس و بحث را چشیدند، روزهای آغازین مهر، یادآور خاطراتی است که با جانشان آمیخته است؛ خاطراتی که گر چه ظاهر تلخشان جان را می گزد اما صفایی که در نهاد آدم های آن دوران نهفته بود، شیرینشان می کند؛ آدم هایی که انگار مأموریتی چندساله در این دنیا داشتند تا نه تنها خود را بلکه ما را نیز از این رو به آن رو کنند.

کد خبر: ۳۵۰۴۵۵
اپیزودهایی از زندگی یک شهید

جی پلاس ـ منصوره جاسبی: زهرا علی عسکری، بانویی ۵۵ ساله است که هفت سال از بهترین سال های عمرش را در هم رکابی شیرمردی از دیار جیرفت به اوج رسانده و حاصل آن فرزندانی به نام های سید کمیل، سید محمدحسین و فاطمه سادات شده است. او خود را راوی معرفی می کند؛ راوی سال های رشادت و دلدادگی. گوشی را بر می دارم و شماره خانم علی عسکری را گرفته و خود را خبرنگار سایت جی پلاس معرفی می کنم و می گویم: به بهانه روزهای دفاع مقدس می خواهم چند دقیقه وقت تان را بگیرم، آنقدر گرم و پرشور تحویلم می گیرد که انگار برایش یک دوست قدیمی هستم و لحظاتی بعد، اشتیاقم را برای دیداری حضوری بر می انگیزد و قرار می شود در یک فرصت مناسب پای خاطرات شنیدنی اش از همسر و همرزمان او باشم. علت مصاحبه را که متوجه می شود، بغض می کند و می گوید: همین چند دقیقه پیش بود که با دیدن تصاویری از آن دوران،‌ برای لحظاتی سید کمیل را در آغوش خود حس کرده که از صدای بمباران گریه سر داده است و ادامه می دهد: این روزها مرا به حال و هوای آن سال ها باز می گرداند و گمان می کنم که جنگ پشت در خانه ام نشسته است و شاید بیشتر این حس به خاطر حضور کوتاهم در آبادان روزهای دفاع باشد. آشنایی اش با آقا سید و قرار گرفتن در مسیر سخت و پر پیچ و خم زندگی را اینگونه برایم به تصویر می کشد: سال ۵۷ بود و روزهای بحبوحه و قیام مردم، و آقا سید هم که مانند دیگر جوانان انقلابی به فرمان امام به خیل مردم پیوسته بود و حالا دوران سربازی را به انتها رسانده بود، تصمیم می گیرد تا دختری را برای ادامه زندگی خود انتخاب کند و قرعه به نام من دیوانه زدند؛ قرار و مدارها گذاشته شد تا در وقتی مناسب بی هیچ تشریفاتی خطبه خوانده شود. روز دوازدهم بهمن ماه بود و من برای استقبال از امام به مقابل دانشگاه تهران رفته بودم که واسطه آشنایی مان مرا از دور دید و با خنده نزدیک شد و گفت: آقا سید از قم برای دیدن شما امروز به تهران می آید، سر از پا نشناختم، تپش قلبم به هزار رسیده بود تا جایی که هروله کنان مسیر انقلاب تا خیابان جیحون را طی کرده و به خانه رسیدم و هنوز شیرینی آن روزها و دیدارها در جانم موج می زند. انقلاب به پیروزی رسید و من بی هیچ تدارکی بله را گفتم و بسیار ساده راهی خانه بخت شدم و از آنجا که او طلبه علوم دینی بود، راهی دیار قم شدیم. از او می پرسم آیا هیچ گاه از انتخاب آنهمه سادگی و بی تکلفی پشیمان نشده اید و با خود نگفته اید که ای کاش من هم مانند دختران دیگر با لباس عروس و تشریفات و سور و سات، زندگی را آغاز می کردم که خنده ای با نهایت رضایت تحویلم می دهد و می گوید: هرگز هرگز، من آن روزهای خوب زندگی ام را با دنیا عوض نخواهم کرد. برای من یک عشق معنوی در زندگی حاکم بود. ... مدتی گذشت که او را برای مسئولیت امور تربیتی زادگاهش جیرفت برگزیدند و من که خود در حال و هوای روزهای انقلاب بزرگ شده بودم، آماده پذیرش و همراهی با همه سختی هایی را که قرار بود در زندگی خود را به من نشان دهد، داشتم. سال ۵۹ بود که بر طبل جنگ نواخته شد و زهرا خانم که دختری جوان بود باز هم خم به ابرو نیاورد و این بار قرار بود زندگی نه در دیار غربت در کنار همسر که به دور از او را بچشد، به خاطر دفاع از سرزمین و دین و میهنش همه سختی ها را پذیرفت و بار زندگی را به تنهایی بر دوش کشید و انگار اینها همه، مراحل مقدماتی بود برای شروع یک مسئولیت خطیر در تمام دوران زندگی و آقا سید هم که حالا دیگر علاوه بر طعم داشتن همسری مهربان، طعم شیرین پدری را نیز چشیده بود باید آنها را به خدا می سپرد و می رفت. می پرسم آقا سید چطور نبودن هایش را برایتان جبران می کرد، که با حلاوتی ویژه می گوید: او نیامده باید برمی گشت و هنوز ساکش باز نشده دوباره بسته می شد و راهی؛ من هم دیگر راه و رسم زرنگی را یادگرفته بودم، تا می آمد و مشغول بازی با بچه ها می شد، بساط بیرون رفتن را جمع می کردم و فرزندانمان را به روستاهای اطراف جیرفت می بردیم یا برای تازه کردن دیدار با اقوامش به خانه آنها سری می زدیم. خاطراتش از روزهای کوتاه زندگی مشترک را اینطور برایم تعریف می کند و ادامه می دهد: آقا سید اوج مهربانی و گذشت بود و با اینکه بیشتر روزها نبود اما به محض آمدن، کارها را تقسیم می کرد و نگهداری بچه ها را برعهده می گرفت و به من می گفت: زهرا جان حالا نوبت شماست که به امور شخصی ات برسی. یک بار هم وقتی برای انجام کاری باید به اصفهان می رفت با اینکه پسرهایم بسیار کوچک بودند و نگهداری از دو پسربچه آن هم در سفر کار طاقت فرسایی بود، آنها را با خود برد و همه سختی را به جان خرید تا لحظه هایی خوش برای آنها رقم بخورد. در میان سخنانش به یاد خاطره ای می افتد و برایم اینطور تعریف می کند: هنوز دخترم به دنیا نیامده بود که آقا سید راهی سفر حج شد و چون در کاروان مسئولیتی بر عهده اش گذاشته بودند، سفرش چهل روز طول کشید، یک شب که در مدینه بود،‌ خواب می بیند که فرزندمان دختر است و نامش را فاطمه گذاشته اند و اینطور بود که فاطمه سادات شد فرزند سوم من و آقا سید. ... روزها و شب های بسیاری به دور از او برای خانواده سپری شد و حالا سید کمیل برای خودش کودکی هفت ساله بود که باید کیف و کتاب به دست راهی مدرسه می شد، آقا سید که بیشتر از او ذوق مدرسه رفتنش را داشت،‌ اول صبح پسر کوچولویش را از زیر قرآن رد کرد و با هم راهی دبستان شدند. اما هنوز این دبستانی کوچک، مشق بابا را یاد نگرفته بود که دیگر بابایش به دیدار خدا رفته بود و معلم که طاقت یاد دادن واژه بابا به او را نداشت از زهرا خانم کمک گرفت تا خود این مهم را به سرانجام برساند. حالا مصاحبه به نقطه اوج خود رسیده و لحظات حساسی را می گذراند و من نگران که چگونه باید از نحوه شهادت همسرش سؤال کنم که خدا آنچه را که باید بر زبانم جاری می کند و اینگونه پاسخم را دریافت می کنم که: قرار بود آقا سید راهی شود و حسم به من می گفت که این خداحافظی آخرمان است، کارها و صداهایش را ضبط می کردم، صدای قصه ای که برای بچه ها خواند، دعای ابوحمزه ای که برای من خواند و... مدتی گذشت، عملیات کربلای پنج بود و من بی خبر از حال و احوال او که برادر آقا سید پیش من آمد و گفت: کمال مجروح شده و باید به اهواز برویم پس بهتر است شما چند روزی را در منزل ما باشید، بی هیچ معطلی و چون و چرایی بچه ها را آماده کردم و با او راهی شدم، دو سه روزی که گذشت به هنگام وضو در آینه نگاه کردم و انعکاسی از نور دیدم که هنوز که هنوز است از آن متعجبم و ندایی در درونم گفت که برای سید دیگر بازگشتی نیست. وقتی به اتاق برگشتم اوضاع تغییر کرده بود و عده ای برای عرض تسلیت آمده بودند. خانم عسکری که معتقد است شهدا در کنار ما هستند و به راهنماییمان مشغول، می گوید: من در این زندگی دنیایی گم شده ام که عنایت آنها باعث پیدا شدنم می شود، ما هیچ گاه شهدا را از دست نداده ایم لیک آنها را کسب کرده ایم و میزان ارتباطمان بسته به حال خودمان است و در پاسخ به پرسش من که می گویم آقا سید کمال چه میزان در زندگی شما حضور دارد؟ با قاطعیت پاسخ می دهد: بسیار زیاد، در همه لحظه های زندگی همراهم است و مشکلاتم را با او در میان می گذارم و برای من این حضور در سفره های افطار و سحر، خود را بیشتر می نمایاند. از خواب هایش می پرسم و نکته هایی که در آنها نهفته است و او با حلاوتی که گویا همین اکنون این اتفاق برایش رخ داده است، پاسخ می دهد: یک شب که بسیار دلتنگش بودم و از او می خواستم که با من سخنی بگوید، با اشک به خواب رفتم، خود را در صحرایی دیدم که قبور شهدا در آن بر پا بود و هر شهیدی با لباس خونی رزمش از جای خود برخاسته بود؛ انگار صدایی از مناره های حرم حضرت اباعبدالله (ع) به گوش می رسید که یک به یک آنها را به نام فرا می خواند: اولی، دومی، سومین نام، سید کمال قریشی بود که هر کدام با ادب از جای خود بر می خاستند و سلام عرض می کردند. سید رو به من کرد وگفت: می بینی آقا چگونه ما را به صف می کند. عظمت خواب مرا به بیداری کشاند و با اینکه همیشه از مقام و جایگاه او اطمینان داشتم، سکینه بر قلبم نشست و تحولی عمیق که فکر می کردم مقام حول حالنا به من عنایت شده است. خانم عسکری همسرش را بسیار با محبت و مهربان توصیف می کند ـ که این محبت شامل حال همه فامیل بوده و برای خانواده و پدر و مادر در نقطه اوج خود قرار داشته است ـ و می گوید: من همه تلاشم را به کار گرفتم تا این ارتباط با دوستان و اقوام همسرم به شدت ادامه پیدا کند و ذره ای خلل در صمیمیت رابطه ایجاد نشود چرا که معتقدم خانواده همسرم می توانند جای خالی پدر را برای فرزندانم پر کنند. از او می پرسم برایتان کار دشواری نیست که مسافت طولانی تهران ـ جیرفت را طی کنید تا خود را به مزار همسر برسانید؟ که با مهربانی جواب می دهد: اصلاً بلکه این دوری مسافت باعث شدت ارتباط نیز شده و من همه دل تنگی هایم را در خود ذخیره می کنم تا بعد از مدتی که بر سر مزارش می رسم آن را به حال خوب و آرامش مبدل کنم و نه تنها خاک تربت آقا سید که وجود مادری که سال ها هجران فرزندش را تحمل کرده، مایه آرامشم می شود که همه اینها ادامه محبت شهداست که به ما می رسد. او که لقب راوی به خود داده است، برای شب های خاطره در دانشگاه ها و مراکز آموزشی و... دعوت می شود و نوجوانان و جوانانی را که ممکن است سال ها بعد از آن دوران به دنیا آمده باشند،‌ مورد خطاب قرار می دهد و می گوید: بچه های من هنوز شما به دنیا نیامده بودید که کسانی آمدند که بیشترشان در همین سن و سال شما بودند در حالی که با عشق به امامشان،‌ کشورشان و روزهای آینده شما،‌ جان خود را دادند و رفتند. آنها دستشان در دست خوبان بود برای اینکه امروز شما نیز چنین باشید و راه را به خطا نروید. خانم عسکری شهدا را اینگونه توصیف می کند: آنها یک ویژگی بارز داشتند و همان عامل پیروزی شان بود و آن عشق به امام خمینی و فرمان پذیری از ایشان بود، همه شان خالص بودند و میز و ریاست برایشان معنا نداشت، یادم هست یک روز برای اینکه ببینم خب همسرم که مسئول امور تربیتی یک شهرستان است، در کجا کار می کند، به دفتر کارش رفتم؛ آنقدر ساده و بی تکلف بود که دیگر نمی توان از آن همه سادگی سراغی گرفت. او می گفت: زهرا جان این میزها می ماند و ما باید برویم. شیرینی کلام همسر شهید سید کمال قریشی مرا به ادامه مصاحبه تشویق می کند اما طولانی شدن کلام را از حوصله مخاطب خارج می بینم و از او قدردانی کرده و تا دیداری حضوری وی را به خدای منان می سپارم.

انتهای پیام

دیدگاه شما