طبق نظرسنجیها، میانگین اعتماد جهانی به شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، نیز ۱۰ واحد بیشتر از دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکاست.
به گزارش سرویس بینالملل جماران، یانژونگ هوانگ، پژوهشگر ارشد بهداشت جهانی در شورای روابط خارجی، در تحلیل تازه خود نوشته است که براساس نظرسنجیهای جدید مؤسسه «پیو»، برای نخستینبار در حدود دو دهه گذشته، محبوبیت جهانی چین در بیشتر کشورهای بررسیشده از ایالات متحده پیشی گرفته است.
طبق این نظرسنجیها، میانگین اعتماد جهانی به شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، نیز ۱۰ واحد بیشتر از دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکاست.
هوانگ این چرخش تاریخی را نتیجه سه عامل درهمتنیده میداند:
نخست؛ سرمایهگذاری موفق پکن برای ایجاد جذابیت فرهنگی و الگوسازی اقتصادی؛ روندی که از موج رسانهای «چاینامکسینگ»، بازیها و عروسکهای محبوب آغاز میشود و تا تسلط چین بر صنعت خودروهای برقی و طرحهای دیپلماتیک این کشور در جایگاه حامی «جنوب جهانی» ادامه مییابد.
دوم؛ مزیت جمعیتی و جغرافیایی چین در نظرسنجیهاست. دادهها نشان میدهد پکن در اقتصادهای نوظهور و کشورهای دارای درآمد متوسط با استقبالی بیسابقه روبهرو شده است؛ درحالیکه واشینگتن بخشی از محبوبیت خود را در میان دموکراسیهای پردرآمد از دست داده است.
سوم و مهمتر از دو عامل دیگر؛ افول شدید و خودخواسته قدرت نرم آمریکا در پی اعمال تعرفههای سنگین، نوسانهای دیپلماتیک و بیاعتنایی دولت ترامپ به متحدان سنتی مانند کانادا و سوئد است.
هوانگ معتقد است وضعیت فعلی، بیش از آنکه نتیجه صعود شگرف چین باشد، حاصل «گلبهخودیهای متوالی» و خودزنیهای سیاسی واشینگتن است.
بااینحال، این تحلیلگر ارشد تأکید کرده است که نباید این آمارها را بهمنزله پیروزی قطعی و پایدار قدرت نرم چین در نظر گرفت؛ زیرا ایالات متحده همچنان در میان همسایگان چین، از جمله هند، ژاپن و فیلیپین، برتری بلامنازع خود را حفظ کرده است. این کشورها از قدرتنمایی منطقهای پکن و تنشهای دریایی با چین احساس خطر میکنند.
هوانگ استدلال میکند که قدرت نرم ماهیتی نوسانی دارد و پایههای جذابیت چین، بهدلیل فقدان حاکمیت قانون و آزادیهای سیاسی در داخل این کشور، همچنان متزلزل و فاقد اعتبار عمیق است؛ بنابراین، پیشتازی کنونی پکن بیشتر ماهیتی مقطعی و نسبی دارد.
او در پایان نتیجهگیری میکند که هرچند سیاستها و گرایشهای اقتدارگرایانه به وجهه بینالمللی آمریکا آسیب جدی وارد کرده است، اما تا زمانی که نهادهای دموکراتیک این کشور پابرجا باشند، روی کار آمدن دولتهای متعارف میتواند این روند را معکوس کند.
بر این اساس، آمار فعلی بیش از آنکه تأییدی بیقیدوشرط بر مدل حکمرانی چین باشد، نشاندهنده زخمهای خودخواسته واشینگتن است؛ زخمهایی که با توقف خودزنیهای سیاسی آمریکا، امکان التیام خواهند داشت.
