این بحث و جدل پس از آن که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، تمدید آتشبس با لبنان را اعلام کرد، تشدید شد
به گزارش جماران به نقل از الجزیره، خشم در داخل اسرائیل در پی اتهامات فزاینده علیه بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر، مبنی بر تضعیف استقلال تصمیمگیری سیاسی و نظامی و تبدیل این رژیم به چیزی شبیه «مستعمره آمریکا» در سایه اتکای آشکار به واشنگتن در تعیین مسیر جنگ و آتشبس، رو به افزایش است.
این بحث و جدل پس از آن که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، تمدید آتشبس با لبنان را اعلام کرد، تشدید شد؛ اقدامی که در داخل اسرائیل به عنوان شاهدی بر این امر تلقی شد که تصمیم جنگ و صلح دیگر در دست تلآویو نیست، بلکه تابع اراده دولت آمریکاست.
در این زمینه، ولید العمری، مدیر دفتر الجزیره در فلسطین، توضیح میدهد که این احساس محدود به اپوزیسیون نیست، بلکه به داخل ائتلاف حاکم و حتی به محافل نظامی و سیاسی نیز کشیده شده است که معتقدند نتانیاهو حاشیه مانور مستقل را از دست داده است.
العمری اشاره میکند که نتانیاهو در اظهارات اخیر خود تلاش کرد تا بین این واقعیت و فشارهای داخلی سازش ایجاد کند، از یک سو تاکید کرد که اسرائیل مسیری را به سوی «صلح تاریخی» با لبنان آغاز کرده است و از سوی دیگر به ارتش آزادی عمل برای ادامه عملیات نظامی داد.
به گفته العمری، این طرح، تناقض آشکاری با اظهارات پیشین یسرائیل کاتس، وزیر جنگ رژیم، دارد که اعتراف کرد منتظر چراغ سبز آمریکا برای گسترش حملات است؛ امری که این تصور را تقویت میکند که تصمیم نهایی همچنان وابسته به موضع آمریکاست.
فشارهای نظامی
به موازات آن، فشارهای ارتش که توصیه به گسترش عملیات در لبنان کرده است، به بهانه آنچه که آن را نقض مکرر آتش بس از سوی حزبالله لبنان مینامد، رو به افزایش است و خواستار پاسخی قاطعتر و متناسب با حجم این چالشها است.
در این معادله، نتانیاهو تلاش میکند رویکردی دوگانه را به بازار عرضه کند که مبتنی بر تفکیک بین مسیرهای سیاسی و نظامی است؛ از طریق مذاکره با دولت لبنان جدا از حزبالله، ضمن ادامه هدف قرار دادن میدانی حزبالله.
این قاعده، همانطور که العمری توضیح میدهد، مبتنی بر اداره مذاکرات به گونهای است که انگار حزبالله وجود ندارد، در مقابل، درگیری نظامی به گونهای پیش برده میشود که انگار مسیر سیاسی وجود ندارد؛ و این چیزی است که تداوم حملات هوایی را با وجود اعلام آتشبس و تمدید آن توجیه میکند.
در میدان، ارتش اسرائیل به عملیات خود در داخل آنچه که «منطقه امنیتی» در جنوب لبنان مینامد، ادامه میدهد و گاهی دامنه بمباران را به فراتر از رودخانه لیتانی گسترش میدهد که نشانهای از تشدید تنش فراتر از چارچوب سنتی درگیری است.
این تحرکات همزمان با حملات هوایی و گلولهباران توپخانهای است که شهرکهایی را در منطقه صور هدف قرار داده است، علاوه بر عملیات انفجاری مداوم با وجود هشدارهای قبلی به ساکنان، که نشاندهنده تداوم رویکرد نظامی بدون توقف واقعی است.
خشم داخلی
در داخل اسرائیل، خشم از درک فزاینده این موضوع ناشی میشود که واشنگتن افسار تصمیمگیری را در دست دارد، بهویژه با مداخله مستقیم آمریکا در اعلام آتشبس و تمدید آن، که پرسشهای عمیقی را در مورد ماهیت رابطه بین دو طرف ایجاد میکند.
این بحث در داخل مراکز تحقیقاتی تقویت میشود، به طوری که موسسه مطالعات امنیت ملی در حال بررسی تغییر در رابطه با ایالات متحده از وابستگی به مشارکت در میان ترس از برهم خوردن توازن تصمیمگیری به نفع واشنگتن است.
العمری تاکید میکند که نتانیاهو پیشتر تلاش کرده است ایده کاهش اتکای مالی به ایالات متحده را مطرح کند، اما این رویکرد با مخالفت آمریکا روبرو شد و این امر حدود توانایی اسرائیل برای قطع ارتباط را نشان داد.
این مشکل به وضوح در پرونده لبنان آشکار میشود، زیرا عملیات نظامی در مناطقی که تا رودخانه لیتانی امتداد دارند با صدور اخطارهای تخلیه ادامه دارد، در حالی که ارتش فعالیت خود را در دهها روستایی که ویرانی گستردهای متحمل شدهاند، تأیید میکند.
به موازات آن، نتانیاهو در سایه ملاحظات سیاسی داخلی با نزدیک شدن به انتخابات و اتهاماتی مبنی بر استفاده از جنگ برای تقویت موقعیت سیاسی خود، به دنبال نشان دادن تحقق یک دستاورد امنیتی برای ساکنان شمال است.
