سعید لیلاز نوشت: تنگه هرمز فقط یک راه دارد و آن هم «اقتدار صددرصدی جمهوری اسلامی و نظارت دایمی ایران» بر این آبراه است. ما نباید به دنبال کسب درآمد مستقیم از تنگه هرمز باشیم؛ دیناری درآمد از این تنگه برای ما نه لازم است و نه مفید.
به گزارش جماران به نقل از اعتماد، سعید لیلاز، اقتصاددان نوشت:
همین که مصالحهای بین ایران و آمریکا شکل گرفته، خود به تنهایی یک پیروزی قاطع برای ایران است. بعد از جنگ ویتنام، آمریکا هیچگاه چنین شکستی را چه از منظر نظامی و چه سیاسی تحمل نکرده بود.
ایران مطلقا نمیتواند و نباید به آمریکا اعتماد کند. طرفی که در این معادله باید محتاط و بیاعتماد باشد ایران است.
ما نباید به هیچوجه به «غنیسازی صفر» تن بدهیم. ایران در نهایت به سطحی مشخص و کنترلشده از غنیسازی خواهد رسید؛ سطحی که هم نیازهای فنی، انرژی و بازدارندگی را پوشش دهد و هم در چارچوب تفاهمهای بینالمللی قابل پذیرش باشد.
تنگه هرمز فقط یک راه دارد و آن هم «اقتدار صددرصدی جمهوری اسلامی و نظارت دایمی ایران» بر این آبراه است. ما نباید به دنبال کسب درآمد مستقیم از تنگه هرمز باشیم؛ دیناری درآمد از این تنگه برای ما نه لازم است و نه مفید.
رخدادهای اخیر نشان داد که این آبراه صاحب دارد و صاحب آن ایران است. آرایش نظامی ایران بر تنگه هرمز باید تثبیت و تشدید شود.
پس از ترک تخاصم، مساله اصلی ما دیگر سیاست خارجی یا میدان نبرد نیست؛ «مساله اصلی، نظام حکمرانی داخلی» است.
مطالبات نسل جدید در حوزههای مختلف - از اقتصاد و معیشت گرفته تا حقوق مدنی، سبک زندگی و آزادیهای اجتماعی - باید به رسمیت شناخته شود.
ترک تخاصم در بیرون، اگر با «آشتی پایدار در داخل» همراه نشود، دستاوردهایش در معرض خطر قرار میگیرد/ اعتماد
