علی جنتی گفت: اگر فقط اسرائیل به ایران حمله میکرد و آمریکا دخالت نمیکرد، شاید جنگ منطقهای درنمیگرفت. اما آمریکاییها از همان جنگ ۱۲ روزه تا حالا کاملاً یک طرف جنگ بودهاند.
به گزارش جماران، علی جنتی در گفت و گو با روزنامه اعتماد گفت: آنچه از حرفهای متناقض ترامپ برمیآید این است که آمریکا دنبال تسلیم ایران است، نه مذاکره واقعی. آنها میگویند یا خواستههای ما را قبول کنید یا دوباره حمله میکنیم و پلها، زیرساختها، تأسیسات و نیروگاههایتان را هدف قرار میدهیم. تا وقتی این رویکرد عوض نشود، انتظار توافق کامل بیمعنی است
اگر فقط اسرائیل به ایران حمله میکرد و آمریکا دخالت نمیکرد، شاید جنگ منطقهای درنمیگرفت. اما آمریکاییها از همان جنگ ۱۲ روزه تا حالا کاملاً یک طرف جنگ بودهاند: هواپیماهای سوخترسان دادند، پایگاههایشان را در اختیار اسرائیل گذاشتند و حتی خودشان در جنگ ۱۲ روزه تأسیسات هستهای اصفهان، نطنز و فردو را زدند
رهبر شهید هم هشدار داده بودند که ممکن است جنگ منطقهای شود. آنها فکر نمیکردند ایران اینقدر وسیع و محکم جواب بدهد. ولی وقتی جنگ شروع شد، ایران سیل موشک را روی همه پایگاههای آمریکایی در منطقه ریخت
این تصمیم برای منطقهای کردن جنگ خیلی درست و هوشمندانه بود. امروز اکثر پایگاههای آمریکایی از حالت عملیاتی خارج شدهاند. خیلی از نخبگان و حتی سران کشورهای عربی هم در خفا و آشکار میگویند که این همه میلیارد دلار برای پایگاههای آمریکایی خرج کردیم، اما این پایگاهها نه تنها امنیت ما را زیاد نکردند، بلکه ممکن است خودشان برای ما دردسر درست کنند.
افکار عمومی منطقه هم حالا خیلی منتقد آمریکا و رهبران خودشان شدهاند. اگر جنگ فقط بین ایران و اسرائیل میماند، این آگاهی در کشورهای عربی ایجاد نمیشد
ایران در این جنگ با سه رکن اصلی حاضر شد:
1 رکن نظامی: برنامهریزیهای نظامی خیلی موفق و خلاقانه بود. آمریکاییها و اسرائیلیها تصور نمیکردند ایران این حجم از قدرت موشکی را داشته باشد و بتواند به طور مستمر همه نقاط قدرت آنها را هدف قرار دهد.
2.رکن دیپلماتیک : شورای عالی امنیت ملی (دوران شهید لاریجانی) و تلاشهای دولت و آقای عراقچی. سفرهای اخیر عراقچی به اسلامآباد، مسقط، روسیه و غیره از همین جنس است. چارهای جز دیپلماسی نداریم.
3. رکن مردمی: دشمن فکر میکرد مردم به خیابان بیایند و علیه نظام شعار بدهند، اما برعکس شد. حتی کسانی که قبلاً ناراضی بودند، حالا برای تمامیت ارضی کشور به صحنه آمدند. بیش از ۵۵ روز است که مردم در خیابان هستند و از ایدهٔ مذاکره دفاع میکنند.
امارات و بحرین علناً با اسرائیل و آمریکا همکاری میکنند و ابایی هم ندارند. عربستان و کویت احتیاط بیشتری میکنند، ولی نشانههای میدانی نشان میدهد که کاملاً بیطرف نیستند
اگر این جنگ به هر شکلی به نفع ایران تمام شود، کشورهای منطقه چارهای جز پذیرش جایگاه ویژهٔ ایران نخواهند داشت. الان ما دست بالا را داریم. اگر در مذاکرات این برتری را تثبیت کنیم، موقعیتمان بهتر میشود؛ اما اگر عقبنشینی کنیم، فشارها بیشتر خواهد شد و بهبود روابط با کشورهای منطقه خیلی سخت میشود
هدف آمریکا تغییر رفتار ایران است، اما اسرائیل فقط به تغییر رژیم راضی میشود. چین و روسیه هم هرچند به اندازهٔ انتظار ما حمایت نکردند، اما نقش مثبت داشتند (حداقل همکاری اطلاعاتی و وتو کردن قطعنامه بحرین در شورای امنیت)
یکی از اهرمهای ما مدیریت تنگه هرمز بوده. این کار آمریکاییها را به شدت تحت فشار قرار داده. ترامپ حتی یک بار عصبانی فریاد زد «تنگه لعنتی را باز کنید!» الان فشار جهانی روی آمریکاست چون قیمت نفت، بنزین و کالاها در جهان و حتی در آمریکا بالا رفته.
ولی هر اهرمی تاریخ مصرف دارد. الان وقتش است که روی تنگه هرمز که برای آمریکا حتی از اورانیوم ۶۰ درصد مهمتر است به توافق برسیم. نگرانم اگر درست بازی نکنیم، این برگ برنده به ضرر خودمان تمام شود. باید چک تنگه هرمز را هرچه سریعتر نقد کنیم.
