سخنان ترامپ بیشتر شبیه نسخهای نمایشی از پستهای شبکههای اجتماعی او بود؛ او هم ادعای پیروزی کامل کرد و هم تهدید به تشدید حملات. در یک لحظه از پیروزی قاطع و بی سابقه حرف زد و در لحظهای دیگر گفت کار هنوز تمام نشده و طی دو تا سه هفته آینده ضربات سنگینی وارد خواهد شد. او همچنین درباره تنگه هرمز و نفت خاورمیانه توضیحاتی متناقض ارائه کرد و عملا سیاست خارجی نامنسجم و ترکیبی از رویکرد روسای جمهور پیشین را کنار هم گذاشت.
به گزارش جماران، نشریه آمریکایی تایم دربارهی اظهارات اخیر ترامپ نوشت: سخنرانی چهارشنبه شب ترامپ با انتظار تاریخی که معمولا برای اعلام تصمیمات بزرگ و سرنوشت ساز گذاشته میشود، فاصله زیادی داشت. او در حدود ۱۹ دقیقه مجموعهای از حرفهای پراکنده و متناقض ارائه داد که نه تنها به جلب حمایت جهانی برای عملیات نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران کمک نکرد، بلکه باعث سردرگمی شد. او همزمان از کشته شدن مقامات ایران سخن گفت، اما تاکید کرد که حکومت ایران پابرجاست و تنگه هرمز بسته و حملات تلافی جویانه ادامه دارد، در حالی که واشنگتن تا حد زیادی تنها مانده است.
سخنان ترامپ بیشتر شبیه نسخهای نمایشی از پستهای شبکههای اجتماعی او بود؛ او هم ادعای پیروزی کامل کرد و هم تهدید به تشدید حملات. در یک لحظه از پیروزی قاطع و بی سابقه حرف زد و در لحظهای دیگر گفت کار هنوز تمام نشده و طی دو تا سه هفته آینده ضربات سنگینی وارد خواهد شد. او همچنین درباره تنگه هرمز و نفت خاورمیانه توضیحاتی متناقض ارائه کرد و عملا سیاست خارجی نامنسجم و ترکیبی از رویکرد روسای جمهور پیشین را کنار هم گذاشت.
نظرسنجیها وضعیت عدم اعتماد عمومی را نشان میدهند: فقط یک سوم آمریکاییها معتقدند ترامپ برنامه مشخصی برای مدیریت بحران ایران دارد، ۳۴ درصد از حمله نظامی حمایت میکنند، و بیش از دو سوم مخالف اعزام نیروی زمینی هستند.
همچنین بیش از ۷۰ درصد با اختصاص بودجه ۲۰۰ میلیارد دلاری برای جنگ مخالفت کردهاند. از سوی دیگر، ترامپ هیچ اشارهای به نقش ناتو یا مشارکت متحدان نکرد و به فشار واقعی اقتصادی ناشی از جنگ اشارهای نداشت.
در مقایسه با جنگهای طولانی گذشته، ترامپ مدعی شد ایران به راحتی مهار شده و دیگر تهدیدی برای منطقه نیست. او گفت: ایران دیگر زورگوی خاورمیانه نیست. با این حال، واقعیت منطقه، صدای آژیر حملات هوایی و نگرانی مردم محلی تصویر متفاوتی ارائه و نشان میدهد سخنان او بیشتر نمایشی و سیاسی بود تا تحلیلی و واقع بینانه.
