درگیریهای جهانی، بهویژه در خاورمیانه، ناشی از سیاستهای کنترل منابع نفتی، گاز و عناصر کمیاب زیرخاکی است که اغلب شامل مداخله نظامی و قتلعام مردم منطقه، نظیر آنچه در فلسطین، لبنان، عراق، لیبی، سودان، نوار غزه و سایر کشورها تجربه شده و همچنان ادامه دارد. در واقع، ارتباط عمیقی میان سیاستهای راهبردی جغرافیای سیاسی (استراتژی ژئوپلیتیکی)، تأمین امنیت انرژی و خشونت دولت آمریکا، انگلیس، اسرائیل و متحدان آنها در طول تاریخ ثبت شده است.
محمود خاقانی، کارشناس بینالمللی انرژی، در یادداشتی با بیان اینکه تحلیلگران میگویند نظام حکمرانی حاکم در ونزوئلا به شبکه گستردهای از وفاداران و نهادهای امنیتی به اصطلاح «خودی» وابسته است که موجب فساد و اختلاس گسترده و تعمیق فاصله طبقاتی شده است، نوشت: تجاوز نظامی به ونزوئلا در روز شنبه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴ (۴ ژانویه ۲۰۲۶)، یادآور تحقیقاتی است که بردلی هوپ و جاستین شک به تفصیل درباره چگونگی روی کار آمدن محمد بنسلمان، ولیعهد عربستان سعودی، و تأثیر او بر سیاست جهانی نفت و انرژی پرداختهاند. «خون و نفت» (کتاب، ۲۰۰۴) نوشته مایکل کلر، به تشریح برنامهها و اقدامات نظامی رو به رشد آمریکا برای تسلط بر منابع نفت، گاز و انرژی در کشورهای مختلف میپردازد. «نفت خون» (کتاب، ۲۰۱۶) اثر لیف ونار نیز به بررسی چگونگی تأمین مالی رژیمهای اقتدارگرا و نقش شرکتهای بینالمللی در تداوم خشونت و دیکتاتوری میپردازد.
متن این یادداشت که برای جماران ارسال شده، بدین شرح است:
مبارزه با مواد مخدر و حمله به قایقهای غیرنظامی و قتلعام دهها نفر به بهانه مبارزه با مواد مخدر و توقیف چند نفتکش حامل نفت ونزوئلا به ارزش بیش از یک میلیارد دلار در آبهای جنوبی دریای کارائیب توسط ارتش آمریکا، سرانجام ثابت شد که تنها بهانهای برای تسلط بر منابع غنی نفت، گاز و معادن، از جمله عناصر زیرخاکی کمیاب مردم ونزوئلا و روی کار آوردن یک حکومت دستنشانده در این کشور بوده است.
چگونه مادورو ربوده شد؟
نیروهای آمریکایی بامداد شنبه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴ در محل اقامت مادورو در کاراکاس فرود آمدند و او و همسرش، سیلیا فلورس، گروگان گرفته شدند. هنوز جزئیاتی از میزان درگیری احتمالی منتشر نشده است، اما دولت آمریکا مدعی است که هیچگونه تلفات یا از دست دادن هواپیما، هلیکوپتر و غیره نداشته است؛ در حالی که مقامات ونزوئلایی گفتهاند مردم بیگناه غیرنظامی کشته شدهاند. دولت دونالد ترامپ متعاقباً در شرایطی بسیار تحقیرکننده نمایش داد که نیکلاس مادورو و همسرش را به بازداشتگاهی در نیویورک منتقل کرده است.
حکمرانی آمریکا در ونزوئلا
دونالد ترامپ مدعی است تا زمان مناسب، حکمرانی کشور ونزوئلا بهطور مستقیم توسط آمریکا مدیریت میشود و شرکتهای نفتی آمریکایی برای کنترل صنعت نفت و گاز ونزوئلا فعال خواهند شد. هر کسی هم که قصد خرید نفت ونزوئلا، از جمله چین، را دارد باید با آمریکا وارد معامله شود.
مصاحبههایی از دونالد ترامپ در شبکههای اجتماعی دستبهدست میشود که او هنگامی که فقط ۳۴ سال سن داشت، در چارچوب نگاه توسعهطلبانه خود، به دولتهای آمریکا اصرار میکرد که ایران را تصرف کنند و با بهرهگیری از ثروت ملی ایران، آمریکا به ثروتمندترین کشور جهان تبدیل خواهد شد.
درگیریهای جهانی، بهویژه در خاورمیانه، ناشی از سیاستهای کنترل منابع نفتی، گاز و عناصر کمیاب زیرخاکی است که اغلب شامل مداخله نظامی و قتلعام مردم منطقه، نظیر آنچه در فلسطین، لبنان، عراق، لیبی، سودان، نوار غزه و سایر کشورها تجربه شده و همچنان ادامه دارد. در واقع، ارتباط عمیقی میان سیاستهای راهبردی جغرافیای سیاسی (استراتژی ژئوپلیتیکی)، تأمین امنیت انرژی و خشونت دولت آمریکا، انگلیس، اسرائیل و متحدان آنها در طول تاریخ ثبت شده است.
تجاوز نظامی به ونزوئلا در روز شنبه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴ (۴ ژانویه ۲۰۲۶)، یادآور تحقیقاتی است که بردلی هوپ و جاستین شک به تفصیل درباره چگونگی روی کار آمدن محمد بنسلمان، ولیعهد عربستان سعودی، و تأثیر او بر سیاست جهانی نفت و انرژی پرداختهاند. «خون و نفت» (کتاب، ۲۰۰۴) نوشته مایکل کلر، به تشریح برنامهها و اقدامات نظامی رو به رشد آمریکا برای تسلط بر منابع نفت، گاز و انرژی در کشورهای مختلف میپردازد. «نفت خون» (کتاب، ۲۰۱۶) اثر لیف ونار نیز به بررسی چگونگی تأمین مالی رژیمهای اقتدارگرا و نقش شرکتهای بینالمللی در تداوم خشونت و دیکتاتوری میپردازد.
نقش تراستها و دورزنندگان تحریم؟
در ونزوئلا، به دلیل تحریمها، گروهی که دولت مدعی است به آنها اعتماد دارد، انحصار صادرات و واردات، بازار ارز، طلا، کالا و غیره را بهصورت انحصاری تحت تسلط و مدیریت خود در میآورند. «تراست» به مجموعهای از اشخاص حقیقی، حقوقی، بنیادها، ستادها و شرکتها اطلاق میشود که با هدف تشکیل انحصار (مونوپولی) و به دست گرفتن کنترل کامل تولید، عرضه کالا و خدمات، ارز، طلا و سایر بخشهای اقتصادی، با یکدیگر همپیمان میشوند.
بر اساس گزارشهای مستقل، در ونزوئلا قدرت اقتصادی و سیاسی از زمان روی کار آمدن نیکلاس مادورو در حلقه کوچکی از مقاماتی متمرکز شده است که به آنها دولت در سایه (پنهان) نیز گفته میشود. تحلیلگران میگویند نظام حکمرانی حاکم در ونزوئلا به شبکه گستردهای از وفاداران و نهادهای امنیتی به اصطلاح «خودی» وابسته است که موجب فساد و اختلاس گسترده و تعمیق فاصله طبقاتی شده است.
