امیرحسین جوزی در گفت‌و گو با جی‌پلاس: نوکری برای امام حسین (ع) «حرفه» نیست

مداحی برای اهل بیت علیهم السلام به شیوه های نوین و کهن در میان جوانان این روزها به عنوان یک سنت مذهبی ادامه پیدا کرده است. تعداد مداحان نوجوان و جوان معروف و شناخته نشده قابل شمارش نیست و همه آنها شیوه مداحی مشابهی ندارند. در این میان با سید امیر حسین جوزی، جوانی که نزدیک ۲۰ سال است مداحی می کند گفت و گو کرده ایم. متن کامل گفت و گوی جی پلاس با او را در ادامه بخوانید. چند سال دارید؟ متولد ۱۳۵۹ هستم. چند سال است که مداحی می کنید و از کجا شروع کردید؟ از دوران دبستان قرآن می خواندم و در هیئت های محل، روضه هم می خواندم. اما به صورت رسمی از سال ۱۳۷۴ شروع کردم. جز شما شخص دیگری در خانواده به این حرفه مشغول است؟ البته نوکری برای امام حسین (ع) حرفه نیست. عشق است. اجر و مزد این کار دنیوی نیست و نمی شود برای این کار مقیاسی تعیین کرد. البته پدر بزرگم مرحوم حاج سید طه را که اهالی محله شمیران به خوبی می شناسند، صاحب کمالات بود و به قول معروف نفسشان حق بوده است. نوکری امام حسین (ع) از ایشان به ما ارث رسیده است. پس مداحی را شغل نمی دانید؟ به هیچ عنوان! و خدا را شکر که تا به حال به این عنوان به آن نگاه نکردیم. کدام یک از روضه های اهل بیت را دوست دارید شما را متاثر می کند؟ همه روضه های سید الشهدا (ع) قشنگ است. ولی روضه علی اصغر، سند مظلومیت امام (ع) است. مداحی را از چه کسانی یاد گرفتید؟ چند استاد داشتم. یکی از استادهای من حاج اقا کسری هستند که ان شاء الله شفا بگیرند و دیگری، حاج آقا مهدی آصفی که هر چه دارم از بزرگی لطف این دو عزیز است. اما روضه را محضر آیت الله مصطفوی آموزش دیدم. ایشان به لحاظ علمی و معرفتی در سطح بالایی هستند و همیشه تاکید داشتند هر مقتلی را نخوانید و هر حرفی را عنوان نکنید. این روزها مرسوم است افرادی که مداحی را شروع می کنند معمولاً تقلید می کنند. مثلاً سی دی مداح مورد علاقه شان را می خرند و عین آن را تکرار می کنند. نظر شما دراین باره چیست؟ اشتباه بزرگی است. چون دیگر بی سوادی در مجالس نیست و از کجا معلوم روضه ای که در سی دی ها خوانده می شود، درست باشد و اگر کسی بپرسد که منبع این روضه کجاست چه جوابی داریم. پس باید از روی یک منبع صحیح و درست مداحی کرد.. ما در قبال روضه هایی که می خوانیم مسئولیم و باید با تحقیق و بررسی کامل شروع به مداحی کرد تا در صورت نیار بتوانیم به تمامی پرسش های افراد به صورت دقیق پاسخ بدهیم. نباید کورکورانه از یک روضه تقلید کرد. شاید آن روضه دور از شان ائمه باشد یا خدایی نکرده ائمه را خار جلوه دهد. روضه ها باید دارای کرامت باشند. برای خود شما هم پیش آمده که کسی منبع روضه هایتان را بخواهد؟ بارها و بارها پیش آمده که کسانی که دنبال مطلبی می گردند، از من پرسیده اند که منبع این روضه کجاست و در کدام کتاب است تا آن را مطالعه کنند یا برای افرادی شک و شبهه ای پیش آمده که برای اطلاع از صحت روضه ها از من منبع و ماخز می خواهند که ما هم در اختیارشان قرار می دهیم. تا به حال پیش آمده که تحت تاثیر روضه ای که می خوانید گریه کنید؟ این عنایت امام حسین (ع) است که دل بشکند و بتوان از ته دل گریه کرد، نه از روی ریا. هر چند که امام صادق (ع) می فرمایند که هر کس که گریه کند، بگریاند و حتی ادای گریه کردن را در بیاورد آتش جهنم بر او حرام است. البته اگر گریه با معرفت باشد و بدانیم که برای چه کسی گریه می کنیم و آن روضه را باور داشته باشیم، ارزش بسیاری دارد. این گریه از روی دل شکستن بسیار زیباست و اگر این اتفاق بیفتد، لطف امام حسین (ع) کامل می شود و برای خود من هم بارها پیش آمده که گریه کنم. رابطه نسل جوان با هیئت ها چگونه است؟ به نظر شما جوانان چه طور جذب این گونه مراسم می شوند؟ متاسفانه عده ای قصد تخریب عقاید و تفرقه پراکنی بین جوان ها را دارند. البته خوب می دانیم که پرچم بلند کردن آسان است ولی نگه داشتن این پرچم مهم است. خدا را شکر به وجود برکت امام حسین (ع) این راه را ادامه می دهیم. باعث دلگرمی است که بیشتر شرکت کننده های مراسم عزاداری سید الشهدا (ع) از جوانان هستند و چه بهتر که انرژی و جوانی آنها در این راه صرف شود. فکر می کنید تعدد مراسم عزاداری شهر تهران در میزان استقبال مردم تاثیرگذار است؟ در محله های مختلف شهر تهران هیئت های زیادی متناسب با عقاید و فرهنگ شرکت کننده های آن مراسم برگزار می شود. هر کس به روش خودش عزاداری می کند. مثلاً در شمیران هیئتی در اعتراض به بی حرمتی که دو سال پیش به امام هادی (ع) در یکی از شبکه های اجتماعی کردند برپا شد که اتفاقاً با استقبال زیادی هم رو به رو شد. این موضوع نشان می دهد که به همان میزان که سلیقه های متفاوتی وجود دارد همه به قول معروف زیر یک پرچم سینه می زنند.