اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ﴿۱﴾

بخوان به نام پروردگارت كه بيافريد.

خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿۲﴾

آدمى را از لخته‌خونى بيافريد.

اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ ﴿۳﴾

بخوان، و پروردگار تو ارجمندترين است.

الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿۴﴾

خدايى كه به وسيله قلم آموزش داد،

عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿۵﴾

به آدمى آنچه را كه نمى‌دانست بياموخت.

كَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَى ﴿۶﴾

حقا كه آدمى نافرمانى مى‌كند،

أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى ﴿۷﴾

هرگاه كه خويشتن را بى‌نياز بيند.

إِنَّ إِلَى رَبِّكَ الرُّجْعَى ﴿۸﴾

هر آينه بازگشت به سوى پروردگار توست.

أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى ﴿۹﴾

آيا ديدى آن كس را كه منع مى‌كند

عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿۱۰﴾

بنده‌اى را كه نماز مى‌خواند؟

أَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿۱۱﴾

چه مى‌بينى اگر آن مرد بر طريق هدايت باشد؟

أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿۱۲﴾

يا به پرهيزگارى فرمان دهد؟

أَرَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿۱۳﴾

چه مى‌بينى اگر تكذيب كند و رويگردان شود؟

أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى ﴿۱۴﴾

آيا ندانسته است كه خدا مى‌بيند؟

كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ ﴿۱۵﴾

حقا، كه اگر بازنايستد موى پيش سرش را مى‌گيريم و مى‌كشيم.

نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿۱۶﴾

موى پيش سر دروغگوى خطاكار را.

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُ ﴿۱۷﴾

پس همدمان خود را بخواند.

سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ ﴿۱۸﴾

ما نيز كارگزاران دوزخ را فرا مى‌خوانيم.

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ﴿۱۹﴾

نه، هرگز، از او پيروى مكن و سجده كن و به خدا نزديك شو.