وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ ﴿۱﴾

سوگند به انجير و زيتون،

وَطُورِ سِينِينَ ﴿۲﴾

سوگند به طور مبارك،

وَهَذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ ﴿۳﴾

سوگند به اين شهر ايمن،

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ﴿۴﴾

كه ما آدمى را در نيكوتر اعتدالى بيافريديم.

ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ ﴿۵﴾

آنگاه او را فروتر از همه فروتران گردانيديم.

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ﴿۶﴾

مگر آنان كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند كه پاداشى بى‌پايان دارند.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ ﴿۷﴾

پس چيست كه با اين حال تو را به تكذيب قيامت وامى‌دارد؟

أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ ﴿۸﴾

آيا خدا داورترين داوران نيست؟