سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ﴿۱﴾

نام پروردگار بزرگ خويش را به پاكى ياد كن:

الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى ﴿۲﴾

آن كه آفريد و درست‌اندام آفريد.

وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَى ﴿۳﴾

و آن كه اندازه معين كرد. سپس راه نمود.

وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَى ﴿۴﴾

و آن كه چراگاه‌ها را رويانيد،

فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَى ﴿۵﴾

سپس خشك و سياه گردانيد.

سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنْسَى ﴿۶﴾

زودا كه براى تو بخوانيم، مباد كه فراموش كنى.

إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا يَخْفَى ﴿۷﴾

مگر آنچه خدا بخواهد. اوست كه آشكارا و نهان را مى‌داند.

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَى ﴿۸﴾

و تو را به كيش آسان توفيق دهيم.

فَذَكِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّكْرَى ﴿۹﴾

اگر پند دادنت سود كند، پند ده.

سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشَى ﴿۱۰﴾

آن كه مى‌ترسد، پند مى‌پذيرد.

وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى ﴿۱۱﴾

و بدبخت از آن دورى مى‌گزيند:

الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى ﴿۱۲﴾

آن كه به آتش بزرگ جهنم درافتد،

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى ﴿۱۳﴾

و در آنجا نه بميرد و نه زنده باشد.

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى ﴿۱۴﴾

هر آينه پاكان رستگار شدند؛

وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى ﴿۱۵﴾

آنان كه نام پروردگار خود را بر زبان آوردند و نماز گزاردند.

بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۱۶﴾

آرى، شما زندگى اين جهان را بر مى‌گزينيد،

وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَى ﴿۱۷﴾

حال آنكه آخرت بهتر و پاينده‌تر است.

إِنَّ هَذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَى ﴿۱۸﴾

اين سخن در صحيفه‌هاى نخستين است:

صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى ﴿۱۹﴾

صحيفه‌هاى ابراهيم و موسى.