وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ ﴿۱﴾

سوگند به آسمان و به آنچه در شب آيد.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ ﴿۲﴾

و تو چه دانى كه آنچه در شب آيد چيست؟

النَّجْمُ الثَّاقِبُ ﴿۳﴾

ستاره‌اى است درخشنده.

إِنْ كُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿۴﴾

هيچ كس نيست مگر آنكه بر او نگهبانى است.

فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿۵﴾

پس آدمى بنگرد كه از چه چيز آفريده شده است،

خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دَافِقٍ ﴿۶﴾

از آبى جهنده آفريده شده است،

يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿۷﴾

كه از ميان پشت و سينه بيرون مى‌آيد.

إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿۸﴾

خدا به باز گردانيدن او تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿۹﴾

روزى كه رازها آشكار مى‌شود،

فَمَا لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿۱۰﴾

او را نه نيرويى است و نه ياورى.

وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿۱۱﴾

قسم به آسمان بازبارنده،

وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿۱۲﴾

قسم به زمين رويان شكاف خورده،

إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿۱۳﴾

كه اين كتاب، حق را از باطل جدا كند،

وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ ﴿۱۴﴾

و سخن هزل نيست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا ﴿۱۵﴾

آنان حيله‌اى مى‌انديشند،

وَأَكِيدُ كَيْدًا ﴿۱۶﴾

و من هم حيله‌اى مى‌انديشم.

فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا ﴿۱۷﴾

پس كافران را مهلت ده، اندك مهلتشان ده.