وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا ﴿۱﴾

سوگند به فرشتگانى كه جانها را به قوت مى‌گيرند،

وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا ﴿۲﴾

و سوگند به فرشتگانى كه جانها را به آسانى مى‌گيرند،

وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا ﴿۳﴾

و سوگند به فرشتگانى كه شناورند،

فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا ﴿۴﴾

و سوگند به فرشتگانى كه بر ديوان پيشى مى‌گيرند،

فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا ﴿۵﴾

و سوگند به آنها كه تدبير كارها مى‌كنند،

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ ﴿۶﴾

كه آن روز كه نخستين نفخه قيامت زمين را بلرزاند،

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ﴿۷﴾

و نفخه دوم از پس آن بيايد،

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ﴿۸﴾

در آن روز دلهايى در هراس باشند،

أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ﴿۹﴾

و نشان خشوع در ديدگان نمايان.

يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ ﴿۱۰﴾

مى‌گويند: آيا ما به حالت نخستين بازمى‌گرديم،

أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً ﴿۱۱﴾

آنگاه كه استخوانهايى پوسيده بوديم؟

قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ﴿۱۲﴾

گويند: اين بازگشت ما بازگشتى است زيان‌آور.

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ ﴿۱۳﴾

جز اين نيست كه تنها يك بانگ برمى‌آيد،

فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ ﴿۱۴﴾

و آنها خود را در آن صحرا خواهند يافت.

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى ﴿۱۵﴾

آيا داستان موسى به تو رسيده است؟

إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿۱۶﴾

آنگاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس طوى ندا داد:

اذْهَبْ إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى ﴿۱۷﴾

به سوى فرعون برو كه طغيان كرده است.

فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَى أَنْ تَزَكَّى ﴿۱۸﴾

بگو: آيا تو را رغبتى هست كه پاكيزه شوى،

وَأَهْدِيَكَ إِلَى رَبِّكَ فَتَخْشَى ﴿۱۹﴾

و من تو را به پروردگارت راه بنمايم و تو پروا كنى؟

فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَى ﴿۲۰﴾

پس آن آيت بزرگ را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَى ﴿۲۱﴾

و او تكذيب كرد و عصيان ورزيد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَى ﴿۲۲﴾

سپس پشت كرد و مى‌شتافت.

فَحَشَرَ فَنَادَى ﴿۲۳﴾

پس همه را گرد كرد و ندا داد،

فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى ﴿۲۴﴾

و گفت: من پروردگار برتر شما هستم.

فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَى ﴿۲۵﴾

خدايش به عذاب آخرت و دنيا گرفتار كرد.

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَى ﴿۲۶﴾

در اين عبرتى است براى كسى كه مى‌ترسد.

أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ بَنَاهَا ﴿۲۷﴾

آيا شما به خلقت سخت‌تريد يا اين آسمانى كه او بنا نهاده؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا ﴿۲۸﴾

سقفش را برافراشت و بپرداختش،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا ﴿۲۹﴾

شبش را تاريك كرد و روشنايى‌اش را آشكار ساخت،

وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا ﴿۳۰﴾

و پس از آن زمين را بگسترد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا ﴿۳۱﴾

و از آن آب بيرون آورد و چراگاه‌ها پديد كرد،

وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا ﴿۳۲﴾

و كوه‌ها را استوار گردانيد،

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿۳۳﴾

براى بهره‌گيرى شما و چارپايانتان.

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى ﴿۳۴﴾

چون آن حادثه بزرگ دررسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَى ﴿۳۵﴾

روزى كه آدمى همه اعمال خود را به ياد آورد،

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَى ﴿۳۶﴾

و جهنم را به هر كه مى‌بيند نشان دهند؛

فَأَمَّا مَنْ طَغَى ﴿۳۷﴾

پس هر كه طغيان كرده،

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۳۸﴾

و زندگى اينجهانى را برگزيده،

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿۳۹﴾

جهنم جايگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى ﴿۴۰﴾

اما هر كس كه از ايستادن در برابر پروردگارش ترسيده و نفس را از هوى بازداشته،

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿۴۱﴾

بهشت جايگاه اوست.

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا ﴿۴۲﴾

تو را از قيامت مى‌پرسند كه چه وقت واقع شود.

فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا ﴿۴۳﴾

از يادكردن آن تو را چه كار است؟

إِلَى رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا ﴿۴۴﴾

منتهاى آن نزد پروردگار توست.

إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا ﴿۴۵﴾

جز اين نيست كه تو كسانى را كه از آن روز بترسند بيم مى‌دهى.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا ﴿۴۶﴾

چون آن را ببينند، پندارند در اين جهان جز يك شامگاه يا چاشت درنگ نكرده‌اند.