مهلا عابدی در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی جماران؛ درباره عملکرد تیم ملی بسکتبال سه‌نفره زنان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا گفت: عملکردمان خوب بود، اما پایان تلخی داشت. تیم واقعاً عالی بود و برای قهرمانی تشکیل شده بود و اگر یک‌سری اتفاقات رخ نمی‌داد، قطعاً روی سکو قرار می‌گرفتیم. در گروه سختی قرار داشتیم و خود میزبان بازی‌ها، یعنی ژاپن، در گروه ما بود و چین تایپه نیز که در سطح اول بسکتبال آسیا بازی می‌کند حضور داشت؛ عبور از این تیم‌ها کار ساده‌ای نبود اما ما این کار را انجام دادیم. هم ژاپن را در خانه خودش شکست دادیم و هم چین‌تایپه را که بازی‌های خوبی انجام می‌دهد مغلوب و به‌عنوان تیم نخست از گروه صعود کردیم. این موضوع مسیرمان را هموارتر کرد؛ البته مسیر به هیچ عنوان ساده نبود، اما شرایط برای ادامه مسابقات بهتر شد.
او درباره اینکه چرا شروع خوب نتوانست تا پایان ادامه پیدا کند، تصریح کرد: دو بازیکن مصدوم داشتیم که من یکی از آنها بودم؛ و تیم قطعاً نمی‌توانست دو نفره پیش برود. روز اول که دو بازی داشتیم، یکی از بازیکنانمان را از دست دادیم. متأسفانه فرناز خدامرادی از ناحیه زانو مصدوم شد و بدون یار کمکی وارد زمین شدیم. این موضوع باعث می‌شود فشار بیشتری به بازیکنان وارد و خستگی آنها نیز افزایش پیدا کند. روز سوم که مسابقه داشتیم، سه نفره بازی کردیم و فشار سنگینی روی تیم بود. روز بعد نیز برای صعود به مرحله یک‌چهارم نهایی در تلاش بودیم؛ هشت تیم با یکدیگر بازی می‌کردند و چهار تیم جواز حضور در مرحله بعد را می‌گرفتند. ما مقابل تایلند قرار گرفتیم و وارد زمین شدیم. پنج دقیقه اول همه چیز عالی بود و فکر می‌کنم سه یا چهار امتیاز جلو بودیم، اما یک حادثه پیش آمد و من به زمین افتادم و زانوهایم آسیب دید.
عابدی افزود: با وجود آسیب‌دیدگی در زمین ماندم و تا جایی که توانستم به تیم کمک کردم، اما دیگر نتوانستم امتیاز بیاورم و بچه‌ها مجبور بودند فشار بیشتری به خودشان وارد کنند. حتی در لحظات پایانی و تا یک دقیقه آخر، با اینکه من دیگر نمی‌توانستم کار زیادی انجام دهم و بچه‌ها نیز دو نفره بازی می‌کردند، ۱۰ بر هشت جلو بودیم، اما متأسفانه در همان یک دقیقه آخر بازی را به تایلند واگذار کردیم.
ملی‌پوش بسکتبال سه‌نفره زنان ایران در پاسخ به این سوال که آیا منطقی است فرناز خدامرادی که از قبل مصدوم بود به ناگویا اعزام شود گفت: بله خدامرادی از قبل مصدوم بود، اما من هیچ مصدومیتی نداشتم و کاملاً سالم بودم و به دلیل فشار زیاد این اتفاق برای من افتاد. اگر مصدوم بودم، طبیعتاً نمی‌توانستم عملکرد خوبی داشته باشم و قطعاً انتخاب مناسبی نبود که بخواهم در چنین مسابقه‌ای با این سطح بالا حضور داشته باشم، چون فشار هم به من و هم به فدراسیون وارد می‌شد. حقیقتاً اطلاع زیادی از نوع مصدومیت و میزان شدت مصدومیتی که فرناز خدامرادی داشت، ندارم و نمی‌توانم درباره آن صحبت کنم، چون از تمام مواردی که باید درباره این موضوع باخبر باشم، اطلاع ندارم. بنابراین نمی‌توانم درباره اینکه حضور او در مسابقات درست بوده یا نبودن او تصمیم بهتری بود، نظری بدهم.
عابدی درباره تفاوت فضای بازی‌های آسیایی با مسابقاتی که پیش از این تجربه کرده بود، گفت: مسابقاتی که ما در آن شرکت می‌کنیم، مختص خود رشته‌مان است؛ یعنی تمام ورزشکاران بسکتبالی هستند و در یک فضای کاملاً بسکتبالی و محیطی که مختص همین رشته ورزشی است، حضور داریم. اما زمانی که وارد یک کاروان می‌شویم که به‌صورت گروهی و با تعداد زیادی از رشته‌های ورزشی اعزام می‌شود، مانند اعزام به ریاض برای بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی یا همین بازی‌های آسیایی ناگویا، فضا بسیار جالب‌تر است. در چنین شرایطی هم‌وطنان زیادی را می‌بینیم و مسابقات رشته‌های دیگر را نیز دنبال می‌کنیم و شاهد مقام آوردن و موفقیت ورزشکاران هستیم. این فضا واقعاً بسیار جالب است و قابل توصیف نیست.
او همچنین در پاسخ به این سوال که آیا اردوهای آماده‌سازی و امکانات تیم ملی برای بازی‌های آسیایی کافی بود تصریح کرد: از اواخر خردادماه اردوهای تیم ملی شروع شد و از آن زمان در اردو هستیم تا زمانی که بخواهیم اعزام شویم. دو یا سه هفته پیش از اعزام به ناگویا، یک‌سری مسابقات نِیشِن لیگ برگزار شد که آن هم مختص بسکتبال زیر ۲۳ سال بود. ما به آن مسابقات به چشم بازی تدارکاتی نگاه کردیم و اعزام شدیم، اما حقیقتاً از نبود مربی بدنساز رنج می‌بردیم. فدراسیون ما را برای مسابقات ژنیک به‌عنوان بازی تدارکاتی اعزام و اردوها را نیز پشت سر هم برگزار کرد. در اواخر اردوها، زمانی که حدود سه هفته تا اعزام ما باقی مانده بود، یک مربی بدنساز برای تیم آوردند تا به‌صورت حرفه‌ای روی ما کار کند.
ملی‌پوش بسکتبال سه‌نفره زنان ایران با اشاره به راه تبدیل شدن بسکتبال زنان ایران به قدرت ثابت در آسیا گفت: ما در بسکتبال سه‌نفره تورنمنت‌های زیادی داریم. درباره اینکه فدراسیون به چه دلیل ما را به این مسابقات اعزام نمی‌کند نمی‌دانم. شاید به دلیل کمبود بودجه یا شرایطی که اکنون در آن قرار داریم باشد. یک‌سری مسابقات به نام Women’s Series داریم که مانند لیگ سه‌نفره است و در کشورهای مختلف برگزار می‌شود. اگر بتوانیم در این مسابقات شرکت کنیم و در مسابقات برون‌مرزی بیشتری حضور داشته باشیم، مشخص است که مانند سایر تیم‌ها در سطح اول آسیا قرار می‌گیریم.
او افزود: تیم‌هایی که به ناگویا آمده بودند، خیلی بیشتر از ما بازی کرده بودند. این تفاوت در تجربه کردن تورنمنت‌های مختلف باعث می‌شود در بعضی نقاط کمبودهایی دیده شود. ما با اینکه تجربه‌مان کم بود، توانستیم ژاپن را شکست دهیم، اما آنها تورنمنت‌های بسیار متنوع‌تر و اعزام‌های بیشتری دارند. اگر در تورنمنت‌های بیشتری اعزام شویم، چرا که نه؟ ما توانایی و استعدادش را داریم و همه چیز وجود دارد؛ فقط بحث تجربه و تعداد کم تورنمنت‌هایی است که در آنها شرکت می‌کنیم. ما در طول سال شاید نهایتاً در یک یا دو تورنمنت شرکت کنیم و همین موضوع باعث می‌شود به نتیجه مطلوب‌تر نرسیم.
مهلا عابدی در پایان صحبت‌های خود تصریح کرد: همه ما با حجاب کامل بازی می‌کنیم و امیدوارم بازی‌های ما پخش شود تا بتوانیم حداقل برای لیگمان اسپانسر داشته باشیم. امیدوارم شرایط به شکلی نباشد که فصل قبل مثلاً ۱۰ تیم داشتیم و این فصل که وارد مسابقات می‌شویم، ببینیم تعداد تیم‌ها به هشت تیم کاهش پیدا کرده است. امیدوارم شرایطی فراهم شود که بازی‌های ما دیده و اسپانسرینگ وارد بسکتبال زنان نیز شود.