به حضرت علامه شبیری زنجانی

به گزارش خبرنگار جماران، بامداد امروز سی ام شهریور ماه 1405 خبری تلخ در رسانه ها بازتاب پیدا کرد. آیت الله العظمی سید موسی شبیری زنجانی دار فانی را وداع گفته بودند. افشین علا، شاعر نامدار کشورمان در کانال تلگرامی خودش اینگونه نوشت:

با شنیدن خبر رحلت آیت‌الله العظمی شبیری زنجانی، به یاد سروده‌ای افتادم که چند سال پیش به آن عالم ربانی تقدیم کرده بودم. بارها گفته‌ام برای عزیزان و بزرگانی که دوست‌شان می‌دارم، در زمان حیات‌شان شعر می‌گویم. اکنون نیز به جای مرثیه، آن شعر را بار دیگر به اشتراک می‌گذارم.

فسانه شد آن دوران که شرط مسلمانی

ارادت و حرمت بود به عالم ربانی

جهان تشیع بود به حائریان دل‌خوش

به صدر و بروجردی، امینی و میلانی

سخن، سر حکمت داشت ادب، به نهایت داشت

که ملک فقاهت داشت الهی و شَعرانی

به خون جگر پرورد یلی چو خمینی را

چو خامنه‌ای گیتی ندید به آسانی

فسانه شد آن دوران که مرعشیان بودند

ستون فلک بر خاک چو بهجت گیلانی

ز شش جهت از این ملک، ستاره نمایان بود

چو حجت و خوانساری اراکی و قوچانی

دریغ و فغان از چرخ که فاصله ها انداخت

میان جوانان با مراجع قرآنی

اعاظم قم را گو که چاره بیندیشند

به خاطر محرومان به شیوه‌ی رحمانی

اگرچه به لطف حق به جمعیت پاکان

هنوز وفادارند جماعت ایرانی

هنوز خراسان است به وحدت قم خوشدل

که مرجع تقلید است وحید خراسانی

به مصدر حکمت بین شکوه جوادی را

حلاوت لحن آموز ز جعفر سبحانی

به نسل جوان باید به طرز نوین آموخت

مکارم شیرازی فضائل تهرانی

ادامه‌ی این فهرست به وزن نمی‌گنجد

که دست سخن بسته‌ست چنان که تو خود دانی

کنون که پس از شاهان قضا و قدر، یکسر

به مجتهدان بخشید نگین سلیمانی

وظیفه‌ی حکام است به شیوه‌ی شاگردان

ز حرمت استادان کنند نگهبانی

به ویژه ز خورشیدی ز مرجع تقلیدی

که خاتم جان نفروخت به خواهش نفسانی

جهانی و بنشسته به کنج خود آهسته

دهان ز سخن بسته به رغم سخن‌دانی

ادب چکد از خامه نویسد اگر نامه

به حضرت علامه شبیری زنجانی

افشین علا

افشین علا این شعر را در آبان ماه سال 97 سروده است.