جماران ورزشی: نام محسن محمد سیفی با افتخار، ثبات و موفقیت در ورزشهای رزمی ایران گره خورده است. کاپیتان سابق تیم ملی ووشو که سالها پرچم ایران را در معتبرترین رقابتهای آسیایی و جهانی به اهتزاز درآورد و حالا به دلیل مصدومیتی که فرصت ادامه حضور در میادین را از او گرفت، از ورزش قهرمانی خداحافظی کرده است. سیفی در گفتوگو با جماران از روزهای آغازین ورود به ورزش، سالهای طولانی حضور در تیم ملی، تجربه مبارزه در MMA، وضعیت امروز ووشو و آینده خود پس از خداحافظی صحبت میکند.
جماران: اول از همه بگویید چه شد که به ورزشهای رزمی و ووشو علاقهمند شدید و این رشته را به صورت حرفهای آغاز کردید؟
محمدسیفی: یکی از دلایلش این بود که من بچه پایین شهر بودم و به دلیل شرایطی که آنجا حاکم بود، معمولا بازیهای ما هم با دعوا کردن و زدن یکدیگر همراه بود. توسط یکی از همسایههایمان به باشگاه رزمی رفتم و شروع کردم تا اینکه حوالی سال ۱۳۸۲ به سمت ووشو آمدم؛ در مسابقات قهرمانی استان شرکت کردم و کمکم علاقهمند شدم. از سال ۱۳۸۴ یا ۱۳۸۵ وارد این مسیر شدم و تا به امروز در آن ماندگار بودهام.
جماران: وقتی به سالهای حضورتان در تیم ملی نگاه میکنید، مهمترین تصویری که از آن سالها در ذهن شما مانده چیست؟
محمدسیفی: فدراسیون ووشو در میان رشتههای رزمی یکی از فدراسیونهایی بود که همیشه همه چیزش روتین بود. یعنی کسی که برای اولین بار میآمد یا کسی که برای دهمین بار در اردوهای تیم ملی حاضر میشد، هیچ تفاوتی با یکدیگر نداشتند. سیستمی حاکم بود که شرایط فقط از طریق مسابقات انتخابی مشخص میشد و هیچ چیز دیگری به جز انتخابی در سیستم ووشو وجود نداشت.
از زمانی هم که علینژاد آمد و این سیستم را پایهگذاری کرد، همواره همین روند ادامه داشته است. حتی اکنون نیز همین روال برقرار است. این مکانیزه بودن شرایط انتخابی و اتفاقاتی که در مسابقات انتخابی رخ میداد باعث شده بود همه ورزشکاران، حتی من که بعد از 20 سال فعالیت، شرایطی مشابه فردی داشتم که برای نخستین بار به رده بزرگسالان آمده بود، هیچ تفاوتی با هم نداشته باشیم. یک کانال مشخص برای انتخاب وجود داشت و فکر میکنم مهمترین بخش موفقیت ساندا نیز همین موضوع بود که همواره وجود داشت و همه ورزشکاران نیز آن را پذیرفته بودند.
جماران: هم در MMA و هم در ووشو افتخارات زیادی کسب کردهاید. از میان همه مدالها و افتخارات، کدامیک برایتان لذتبخشتر بوده است؟
محمدسیفی: طلای بازیهای گوانگژو برای من بسیار لذتبخش بود. فکر میکنم نقطه عطف دوران تمریناتم بود و آن مدال حال و هوای متفاوتی برایم داشت.
جماران: چندین سال تجربه کاپیتانی تیم ملی را داشتید. این مسئولیت چه ویژگیها و وظایفی داشت که شاید برای مخاطبان جذاب باشد؟
محمدسیفی: واقعیت این است از زمانی که بزرگتر تیم بودم، سعی میکردم همان کاری را انجام دهم که از حسین آقای اجاقی یاد گرفته بودم. از تجربیاتم، از چیزهایی که بلد بودم و از کارهایی که میشد برای بچهها انجام داد، دریغ نمیکردم. هر آنچه طی سالهای گذشته تجربه کرده بودم و فکر میکردم به درد بچهها میخورد، انجام میدادم تا بتوانند در کارشان موفقتر باشند و اتفاقات خوبی برای خودشان رقم بزنند.
جماران: چه ویژگیای باعث شد محسن محمد سیفی سالها در بالاترین سطح ورزشهای رزمی جهان و آسیا ماندگار بماند؟
محمدسیفی: من تنها چیزی که میشناختم و میشناسم، تمرین کردن و سختکوشی است. البته تمرین درست؛ نه صرفا تمرین کردن. تمرین درست، هوشمندانه و سختکوشی، از عواملی بوده که باعث شده نتیجه بگیرم و سالهای سال ماندگار شوم. جدای از این، موضوع دیگری هم وجود داشت و آن اینکه همیشه سالم ورزش کردم. هیچگاه سعی نکردم به سمت مکملهای خاص یا دارو بروم. پاک ورزش کردم و فکر میکنم یکی از دلایل ماندگاریام همین بوده است. من فکر میکنم تنها کسی هستم در میان ووشوکاران که طی این همه سال فعالیت، کمترین میزان آسیب را دیدهام. هیچوقت آسیب جدی نداشتم و فکر میکنم مهمترین بخش آن، همین سالم ورزش کردن، سختکوشی و تلاش بوده است.
جماران: آیا این مصدومیت باعث خداحافظی شما از ورزش قهرمانی شد یا دلایل دیگری هم وجود داشت؟
محمدسیفی: در واقع مهمترین بخش ماجرا همین آسیبدیدگی بود که بسیار تشدید شد و اتفاقی افتاد که نباید رخ میداد. واقعا یادم نمیآید در تمام دوران زندگی ورزشیام درد باعث شده باشد نتوانم ادامه بدهم. متأسفانه در آن روز انتخابی، راند اول که فکر میکنم 30 یا 40 ثانیه بیشتر طول نکشید، پیروز شدم اما در راند دوم چندین بار به زانویم، دقیقا همان نقطه آسیبدیده، ضربه وارد شد و ضربه آخر واقعا امانم را برید و دیگر تحملی برایم باقی نگذاشت. درد باعث شد نتوانم ادامه بدهم.
واقعیت این است که چهار دوره در بازیهای آسیایی حضور داشتم و دیگر صرف حضور در این مسابقات برایم جذابیت خاصی نداشت. دوست داشتم با طلا کارم را تمام کنم و بهترین نتیجه را بگیرم. اما قسمت این بود که این اتفاق رخ دهد و این آسیبدیدگی باعث شود نتوانم در مسابقات حاضر شوم. اگر قرار بود طلا نگیرم، حضورم در بازیها چندان خاصیتی نداشت، چون 4 دوره حضور داشتم و در هر 4 دوره فینالیست بودم. 3 مدال طلا و یک نقره کسب کردم. به همین دلیل مدال نقره یا برنز دیگر برایم جذابیتی نداشت و دوست داشتم پایان کارم با طلا باشد. به همین دلیل هم مانده بودم. اگر در بازیهای آسیایی هانگژو طلا میگرفتم، قطعا خداحافظی میکردم اما با توجه به اتفاقاتی که آنجا افتاد و طلا نگرفتم، دوست داشتم در ناگویا جبران کنم که متأسفانه قسمت نشد. حتما حکمتی در آن بوده و خدا همیشه من را خیلی دوست داشته و اتفاقات بهتری برایم رقم زده است. البته حسهای دیگری هم در وجودم بود. مثلا اگر خدای نکرده در همان بازی اول این اتفاق میافتاد، فکر میکنم دردش هزار برابر بیشتر میشد.
جماران: وضعیت کلی ووشو را چگونه ارزیابی میکنید؟
محمدسیفی: واقعا کار سختی است. نسل امروز با سختکوشی، تلاش مداوم و از جان مایه گذاشتن فاصله گرفته است. نسل قبل از ما همه تلاشگر بودند. خود من هم همیشه سختکوش بودم و احساس میکردم فقط با تلاش، سختکوشی و تمرین درست میتوان نتیجه گرفت. اما نسل امروز، بهخصوص متولدین دهه 80، به نظر میرسد با سختکوشی آشنایی کمتری دارند و بیشتر راحتی را میپسندند. این موضوع کار را برای فدراسیون سخت میکند. اینکه ورزشکارانی داشته باشید که بتوانند سالها بمانند، تلاش کنند، نتیجه نگیرند و دوباره بازگردند، کار آسانی نیست.
به همین دلیل اگر سطح کیفی فدراسیونها را نگاه کنید، یک افت محسوس یا نامحسوس دیده میشود. از آن نسل قدیمی و ورزشکاران نامدار، کمتر شاهد ظهور چهرههای مشابه هستیم. بسیاری از ورزشکاران نهایتا 2 یا 3سال مسابقه میدهند و سپس دنبال زندگی خود میروند. کمتر کسی را میبینید که 10 سال ماندگار بماند.
البته رشته ووشو همواره به گونهای بوده که تیم ملی بزرگسالان از تیم ملی جوانان تغذیه کرده است و هر سال جوانانی که به بزرگسالان آمدهاند، خودی نشان دادهاند و ماندگار شدهاند. برگزاری لیگ، اردوهای منظم و مسابقات منظم و بهموقع، از جمله دلایلی است که باعث شده فدراسیون ووشو در این سالها به افتخارآفرینی ادامه دهد و برای ملت عزیز ایران افتخار کسب کند.
جماران: اگر اختیار کامل داشتید، چه تغییری در ساختار این رشته ایجاد میکردید؟
محمدسیفی: اگر من مسئولیتی داشتم یا میتوانستم کاری انجام دهم، اولین کاری که انجام میدادم ایجاد یک سالن دیگر در کنار آکادمی ووشو و همچنین یک رستوران اختصاصی برای فدراسیون بود تا بچهها بتوانند تغذیه مناسبی داشته باشند. انصافا نمیخواهم چون سالهای سال برای آن فدراسیون مدال کسب کردهام این حرف را بزنم، اما فدراسیون ووشو جزو معدود فدراسیونهایی است که همه برنامههایش از ابتدای سال مشخص است؛ از برگزاری اردوها گرفته تا مسابقات داخلی و کشوری. همه چیز روتین است. فکر میکنم تنها کمبود موجود، یک سالن دیگر در کنار آکادمی ووشو و یک رستوران در شأن ورزشکاران است تا بتوانند متناسب با این تمرینات پرفشار تغذیه مناسبی داشته باشند.
جماران: تجربه حضور در MMA چه تفاوتی برای شما داشت؟
محمدسیفی: یک دنیای کاملا متفاوت است و شرایط خاص خودش را دارد. مبارزه در قفس کاملا متفاوت است. فقط یک جفت دستکش در اختیار دارید و هیچ حفاظ دیگری وجود ندارد. تفاوتهای زیادی دارد. اما از نظر سبک مبارزه، فکر میکنم جزو نزدیکترین رشتهها به یکدیگر هستند. یکی از دلایلی که توانستم در MMA هم موفق باشم و افتخار کسب کنم همین موضوع بود.
فکر میکنم مهمترین کمربند تاریخ MMA ایران را هم من کسب کردهام، زیرا PFL بعد از UFC دومین سازمان معتبر دنیا محسوب میشود و تا جایی که میدانم تنها فردی که این کمربند را دارد، من هستم. به جز من، فکر میکنم یک ووشوکار دیگر به نام امیر فضلی کمربند UAE Warriors را در اختیار دارد. در مجموع دو کمربند مهم در MMA ایران وجود دارد که هر دو را ووشوکاران به دست آوردهاند.
فکر میکنم نزدیکی رشته ووشو به MMA از نظر مبارزاتی باعث این موفقیت شده است. علاوه بر این، این رشته را هم دوست دارم و به آن علاقه دارم. اگر فرصتی پیش بیاید، بعد از درمان پایم، حتما دوباره حداقل سالی یک یا دو مسابقه انجام خواهم داد.
جماران: آیا از این پس محسن محمد سیفی را به طور رسمی در قامت مربی خواهیم دید؟
محمدسیفی: تا الان هیچ صحبتی با من نشده است. امسال سال بازیهاست و اهمیت بسیار زیادی دارند. رامین موحدنیا سرمربی، اکبر محمدزاده دارنده طلای جوانان جهان مربی است و معین تقوی قهرمان جهان نیز در کادر فنی حضور دارد. یک کادر فنی بسیار خوب وجود دارد و فعلا با من صحبتی نشده است.
اما قبلا هم گفتهام که زندگیام را مدیون ووشو هستم. من در ووشو بزرگ شدم. زمانی که وارد این رشته شدم هنوز ریشهایم درنیامده بود اما امروز مردی ۳۷ ساله هستم که نزدیک به بیست سال از زندگیاش را در فدراسیون ووشو گذرانده، مسابقه داده و مدال گرفته است.
به همین دلیل هر زمانی که احساس کنم ووشو به من نیاز دارد یا فدراسیون از من بخواهد کاری انجام دهم، در هر جایگاهی بهویژه در حوزه فنی، تمام تلاشم را خواهم کرد تا هر آنچه در این بیست سال کسب کردهام، چه از نظر تجربه و چه از نظر علمی، به نسل جوان منتقل کنم. اکنون دانشجوی دکترا هستم و تلاش میکنم آنچه آموختهام را در اختیار جوانترها قرار دهم تا رشد کنند و برای خودشان، خانوادههایشان، فدراسیون ووشو و مردم عزیز کشورمان افتخار کسب کنند.
برای من تفاوتی ندارد که خودم طلا بگیرم یا در موفقیت دیگران سهمی داشته باشم. لذت هر دو برایم یکسان است و امیدوارم این اتفاق رخ دهد.
جماران: آیا آرزویی دارید که هنوز در ورزش محقق نشده باشد؟
محمدسیفی: نه. خدا آنقدر من را دوست داشته که به همه اهدافی که در ذهنم داشتم و در ووشو برای خودم ترسیم کرده بودم، رسیدهام. فقط یک حسرت برایم باقی مانده و آن هم این است که تا زمانی که ما ورزش میکردیم، ووشو المپیکی نشد و حسرت حضور در المپیک برایمان باقی ماند.
در غیر این صورت هر افتخاری که در ووشو وجود داشته، به دست آوردهام و فکر میکنم بعضی از آنها را حتی 2 یا 3بار تکرار کردهام. همه اینها هم لطف و محبت خداوند بوده که شامل حال من شده و امیدوارم از این به بعد هم لطفش شامل حالم باشد و بتوانم در عرصههای دیگر نیز مانند دوران قهرمانی موفق باشم.
جماران: اگر قرار باشد جملهای به هوادارانی که سالها کنار شما بودند و تشویقتان کردند بگویید، آن جمله چیست؟
محمدسیفی: ممنون همه آنها هستم. همه افتخاراتی که تا امروز کسب کردهام؛ از 4 فینال بازیهای آسیایی گرفته تا فینالهای قهرمانی آسیا، 3 فینال جام جهانی و هر مدالی که در ووشو به دست آوردهام، بخش بزرگی از آن را مدیون مردمی هستم که برایم انرژی مثبت فرستادند و دعایم کردند.
همه این مدالها را تقدیم مردم عزیز کشورم میکنم. امیدوارم با همین چند مدالی که دارم، حتی برای یک ثانیه هم که شده دلشان شاد شده باشد.
تا زمانی که مسابقه میدادم، تمام تلاشم این بود که افتخار کسب کنم تا دل مردم عزیزم شاد شود. امیدوارم توانسته باشم دلشان را شاد کنم.
