«پروژه آزادی» یک واقعیت اساسی را آشکار میکند: قدرت آمریکا هنوز بزرگ است، اما مطلق نیست.
به گزارش جماران، وال استریت جورنال گفت که ابتکار دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا که به «پروژه آزادی» معروف است، محدودیتهای آشکار توانایی واشنگتن در تحمیل یک واقعیت جدید در تنگه هرمز، یکی از مهمترین گذرگاههای دریایی جهان را نشان میدهد.
جارد مالسین، روزنامهنگار، در گزارشی درباره این موضوع، آغاز این عملیات را قبل از اینکه رئیسجمهور ترامپ امروز چهارشنبه تصمیم به تعلیق آن بگیرد، «ماجراجویی پرمخاطره» دانست که هدف آن شکستن کنترل واقعی ایران بر این تنگه و بازگرداندن آزادی کشتیرانی است.
مالسین پیشبینی کرد که این ابتکار با محدودیتهای بزرگی در تغییر واقعیت استراتژیک گستردهتر مواجه خواهد شد، زیرا ترامپ به دنبال اجبار تهران به ارائه امتیاز است، در حالی که رهبران ایران اصرار دارد که او را از دستیابی به هرگونه پیروزی آشکار محروم کند.
مالسین اشاره میکند که ایران قبلاً با شلیک موشکهای کروز به کشتیهای جنگی آمریکایی و استفاده از پهپادها و قایقهای تندرو برای حمله به اهداف نظامی و غیرنظامی به طور یکسان، به شیوهای تهاجمی پاسخ داده است.
نویسنده تأکید میکند که این واقعیت یک تهدید مستمر نه تنها برای نیروهای نظامی، بلکه برای کشتیرانی تجاری ایجاد میکند، که هنوز برای بازگشت به تنگه بدون تضمینهای امنیتی روشن مردد است.
وضعیتی از عدم اطمینان
یکی از برجستهترین نتایجی که مالسین می گیرد این است که موفقیت عملیات آمریکا، حتی اگر محقق شود، ترافیک دریایی را به سطوح قبل از جنگ باز نمیگرداند. قبل از شروع جنگ، حدود ۱۳۰ کشتی روزانه از این تنگه عبور میکردند، در حالی که تعداد کشتیهایی که اکنون تلاش میکنند از آن عبور کنند، فقط چند کشتی است.
از نظر نویسنده، این کاهش شدید نه تنها منعکس کننده خطرات مادی است، بلکه فضای کلی عدم اطمینان را نیز نشان میدهد، زیرا بسته شدن تنگه هرمز منجر به بدترین شوک در عرضه نفت در تاریخ شد، که تأثیر منفی بر بازارهای انرژی و اقتصادهای سراسر جهان گذاشت.
مالسین همچنین این مساله را برجسته میکند که واشنگتن به سمت یک درگیری طولانی مدت در دریا برای کنترل این تنگه پیش میرود، جایی که قبلاً از حداکثر ابزارهای فشار نظامی بدون دستیابی به نتایج قاطع استفاده کرده است، که گزینههای محدودی را باقی میگذارد که برجستهترین آنها تلاش برای تأمین خطوط کشتیرانی است.
در عمل، نیروی دریایی آمریکا به مجموعهای از اقدامات متکی است، مانند تغییر مسیر کشتیها از طریق مسیرهای امنتر در نزدیکی سواحل عمان و استفاده از فناوریهای پیشرفته مانند هواپیماهای دریایی بدون سرنشین برای شناسایی مینها.
چالشهای بزرگ
اما این تلاشها از نظر نویسنده گزارش با چالشهای بزرگی مواجه است، به ویژه با اصرار ایران بر تحمیل شرایط خود، از جمله درخواست از کشتیها برای دریافت مجوز قبلی برای عبور.
در پایان، مالسین تأکید میکند که کنترل بر تنگه هرمز تنها با زور نظامی تعیین نمیشود و عامل تعیین کننده همچنان اعتماد بازارها، شرکتهای بیمه و بخش حمل و نقل است.
مالسین نتیجه میگیرد که بدون این اعتماد، حتی قدرتمندترین نیروی دریایی جهان نیز قادر به بازگرداندن امور به حالت عادی نخواهد بود. بدین ترتیب، «پروژه آزادی» یک واقعیت اساسی را آشکار میکند: قدرت آمریکا هنوز بزرگ است، اما مطلق نیست.
