بعد از آنکه کویت از ورود امام به خاک کشورش جلوگیری کرد، فرانسه گزینه مناسب تری در میان باقی کشورها بود، یکی از یاران امام این تصمیم گیری را روایت کرده است.
به گزارش خبرنگار جماران، به دنبال ممانعت دولت کویت از ورود امام خمینی (س) به خاک این کشور، ایشان تصمیم به حضور در کشور دیگری گرفتند که از این میان فرانسه شد محل هجرتشان. حجت الاسلام و المسلمین محمدرضا ناصری که از یاران امام در نجف اشرف بودند، به بیان علت این انتخاب پرداخته و چنین روایت کرده است:
علت انتخاب پاریس هم این بود که در ابتدا به ویزای ورودی احتیاج نداشت. در صورتی که هر کدام از کشورهای اروپایی و امریکایی که انتخاب می‌‌‌‌‌شد، می‌‌‌‌‌بایستی در همان بغداد ویزایش را می گرفتیم و مشکل نوبت و تهیه ویزا را داشت. کویت که ما ویزایش را داشتیم راهمان نداد شاید این کشور هم با وجود داشتن ویزا راهمان نمی دادند از طرفی امکان داشت دولت ایران عکس‌‌‌‌‌العمل نشان دهد و به همین علت فرانسه این حُسن را داشت که هنگام ورود احتیاج به ویزا نداشت و می شد تا 10 روز بدون ویزا اقامت کرد و کسی جلوی ما را نمی گرفت. در نتیجه ما 10 روز وقت داشتیم
تا بدون دغدغه ویزای اقامت سه ماهه فرانسه یا کشورهای دیگر را بگیریم. امتیاز دیگر فرانسه این بود که دوستان بسیاری در فرانسه داشتیم. حاج احمدآقا با فرانسه تماس تلفنی گرفت و تصمیم ورود به آنجا را به آنان اعلام کرد. امتیاز دیگر فرانسه، ریاست جمهوری ژیسکاردستن بود که این کشور را آزادتر و هماهنگ‌‌‌‌‌تر با انقلاب کرده بود. امتیاز دیگر که شاید خداوند مقدر کرده بود این بود که حدود چند ماه قبل خبرنگار مجله لوموند آمده بود نجف و با حضرت امام مصاحبه کرده بود. این مصاحبه که منتشر و ـ بالطبع در پاریس ـ پخش شده بود خیلی صدا کرده بود. در حقیقت با این مصاحبه حضرت امام به چهره شناخته شده‌‌‌‌‌ای تبدیل شده بود. حتی بعضی کمونیست های فرانسه ـ احزاب سوسیالیست کمونیست ـ به ما تلفن می کردند و می گفتند که ما نمی دانستیم حضرت امام چنین اندیشه هایی دارد که این قدر والا و عالی است و این مصاحبه خیلی گُل کرده بود. مجموعه شرایط این چنین آماده شده بود و به همین علت فرانسه انتخاب شد. حاج احمدآقا در تماس تلفنی با دوستان نظر حضرت امام را در مورد محل سکونت‌‌‌‌‌شان در پاریس مطرح کرد که ما نمی‌‌‌‌‌خواهیم جای خصوصی و شخصی برویم. خانه‌‌‌‌‌ای تهیه و اجاره شود که مال هیچ کس نباشد. در ابتدا خانه آقای صداقی انتخاب شد ـ و من هنوز به پاریس نرفته بودم ـ بعد هم امام به نوفل لوشاتو رفتند و من در آنجا به ایشان ملحق شدم.
برشی از کتاب خاطرات سال های نجـف؛ ج 2، ص 221
