به گفتهی فریدون عموزاده خلیلی رئیس هیئت مدیرهی انجمن نویسندگان، تکلیف ما روشن است؛ هرجا که بچهها قربانی خشونت، ستم و جنایت شوند، آسیب ببینند و یا رنج بکشند؛ به خصوص اگر بحث وطن هم مطرح باشد، وظیفهی ما نوشتن دربارهی این اتفاقات، بازتاب دادن و زنده نگهداشتن آنهاست؛ چرا که ما نویسندهایم و رسالت اصلی ما همین است که با قلم، همراه، همدرد، پشتیبان و حامی بچهها باشیم.
به گزارش جماران، عصر پنجشنبه، ۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، دورهمی بهاری اعضای انجمن نویسندگان کودک و نوجوان، با حضور تعداد زیادی از اعضا در دفتر این تشکل غیردولتی برگزار دولتی برگزار شد که مراسم، چه در بیانیهی انجمن و چه در سخنان اعضا تحتالشعاع مظلومیت بچههای میناب قرار گرفت و بارها بغض در گلوی گویندگان شکست.
در آغاز این مراسم، فریدون عموزاده خلیلی، رئیس هیئت مدیرهی انجمن، ضمن خوشامدگویی به حاضران گفت: سال سختی را گذراندیم؛ سال سختی برای کشور و مردم، برای انجمن و بهخصوص برای بچهها که موضوع و دلیل اصلی وجود و فعالیت ما در انجمن و تداوم فعالیت ما نویسندگان کودک و نوجوان هستند. در این سال شاهد دو بار تجاوز اسرائیلی- آمریکایی و تحمیل دو جنگ بر کشور بودیم. بهخاطر همین مدتهاست ارتباط اعضای انجمن با یکدیگر دچار اختلال شده و چند ماه است اعضای انجمن نتوانستهاند گردهمآیند و در برنامههای جمعی انجمن جویای حال همدیگر شوند. در دو جنگ اخیر منازل یا محل کار برخی از اعضای انجمن، در تهران و شهرستانها شدید و کلی یا جزیی آسیب دید. در پی این دورهی سخت، برگزاری این دورهمی صمیمانه فرصت خوبی برای دیدار اعضای انجمن بهشمار میآید که روح و جانمان را تازه کرد.
عموزاده با اشاره به حملهی هوایی متجاوزان در صبح روز اول جنگ به دبستان شجره طیبه میناب و شهادت اغلب دانشآموزان و کادر آموزشی دبستان گفت: ما چه بهطور شخصی و چه بهعنوان انجمن نمیتوانیم نسبت به ستم و جنایت علیه کودکان و رنج کشیدن آنان بیتفاوت باشیم و همیشه سعی میکنیم با قلممان دردها و رنجهای آنها را به شکلهای گوناگون بازتاب دهیم و در قالبهای متنوع هنری و رسانهای به روایت این دردها، بهویژه درد بچهها بپردازیم.
به گفتهی رئیس هیئت مدیرهی انجمن نویسندگان، تکلیف ما روشن است؛ هرجا که بچهها قربانی خشونت، ستم و جنایت شوند، آسیب ببینند و یا رنج بکشند؛ به خصوص اگر بحث وطن هم مطرح باشد، وظیفهی ما نوشتن دربارهی این اتفاقات، بازتاب دادن و زنده نگهداشتن آنهاست؛ چرا که ما نویسندهایم و رسالت اصلی ما همین است که با قلم، همراه، همدرد، پشتیبان و حامی بچهها باشیم.
عموزاده سپس به محدودیتهای ارتباطی این دوره اشاره کرد و گفت: در این دوره، انجمن و اعضای آن با محدودیت ارتباط در فضای مجازی و تشکیل گردهمایی و جلسههای حضوری روبهرو بود. با این همه، محدودیتها باعث نشد فعالیت انجمن در واکنش به جنایت علیه بچهها و روایتگری رنج کودکان قربانی تعطیل شود. یکی از این اقدامات، نگارش و انتشار دردنوشتهی انجمن خطاب به کودکان میناب بود که ۱۳ اسفند، در خبرگزاریهای داخلی منتشر شد.
نگارش و انتشار بیانیهی انجمن در محکومیت تجاوز صهیونیستی به کشور در ابتدای جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، نگارش روایتهایی کوتاه دربارهی تعدادی از شهدای کودک آن جنگ در همکاری با شرکت پست و برای انتشار همراه با مجموعهی تمبرهای یادبود آن شهیدان، مشارکت رئیس هیئت مدیرهی انجمن در دادخواست به سازمان ملل با بیش از هزار امضا و تقاضای رسیدگی به وقوع جنایت علیه بشریت در بمباران مدرسهی میناب و سخنرانی وی در تجمع مقابل دفتر سازمان ملل در تهران، پرسوجوی تلفنی و پیامکی اعضای هیئت مدیره از حال و احوال تعداد زیادی از اعضا در این دوره، نوشتن و انتشار یادداشتها و متنهای گوناگون به این مناسبت، توسط شماری از اعضا و انتشار آنها در رسانهها و شبکههای فعال، فعالیتهای داوطلبانهی برخی از اعضا مثل حضور در هلال احمر، برگزاری کارگاههای حضوری برای کودکان، ترویج کتابخوانی، روایتگری و... نیز از دیگر فعالیتهای انجمن و اعضای انجمن در مواجهه با حملهی دشمنان به خاک میهن عزیزمان ایران بهشمار میآید.
وی با تاکید بر اینکه انجمن و فعالیتهای آن نه فقط با هیئت مدیره، بلکه با اعضای آن معنا مییابد، از همهی اعضا خواست که بهویژه در موقعیتهای خاص، با ارائهی نظر و طرح فعالیتهای پیشنهادی به تقویت نقش و تاثیرگذاری انجمن کمک کنند.
خلیلی به راهاندازی کانال اطلاع رسانی انجمن در پیامرسان «بله» نیز اشاره کرد که در وضعیت فعلی و با توجه به قطع سایر کانالهای ارتباطی که قبلا فعال بودند، این کانال انعکاس دهندهی اخبار انجمن و همچنین دلنوشتهها و یادداشتهای اعضای انجمن است که فعالیت خود را با انتشار اشعار، یادداشتها و متنهایی با موضوع جنگ و کودکان و علاقه به میهن آغاز کرد و در همین مدت کوتاه، مطالب آن بازخورد خوبی داشته است، از جمله انتشار شعری از زندهیاد احمدرضا احمدی، پیشکوت عضو انجمن، با موضوع کودکان و جنگ که در دههی هشتاد سروده شده و انگار برای شرایط امروز گفته شده است.
انجمن نویسندگان کودک و نوجوان، به سیاق هر سال، پیام روز جهانی کتاب کودک را در دورهمی بهاری انجمن که سوم اردیبهشت، با حضور تعدادی از نویسندگان برگزار شد، منتشر کرد.
این پیام در مراسم امروز توسط یکی از اعضای هیات مدیره انجمن قرائت شد.
متن کامل این پیام در ادامه آمده است:
به نام پروردگار کودکی
پیام انجمن نویسندگان کودک و نوجوان به مناسبت روز جهانی کتاب کودک
کلمه، آنگاه که به آدمی هدیه شد، دنیایی دگرگون آفرید. کلمهها گاهی از خود انسانها زیباترند و امیدوارتر. کلمهها میتوانند معجزه کنند، آنگاه که در جان شعر مینشینند یا با افسانهها و متلها و داستانها، به زندگی آدمیان روح میبخشند و آنگاه که در کتاب و بهویژه در کتاب کودک، جهانی را که آفریدهاند، ماندگار میکنند و کودکان را سوار بر بال خود به سفرهای ناممکن میبرند. سالها تصور ما چنین بود؛ اما اینک با این پرسش روبهروییم که آیا در اوج پیشرفت علم و تکنولوژی و ارتباطات، کلمهها و کتابهای کودکان از معجزه درماندهاند و حریف قدرتها و جاهطلبیها نمیشوند؟ آیا دیگر توان رویارویی با سیاستهای زیادیخواه دنیا را ندارند که هر از چندی، جهان شاهد برافروختن آتش جنگی تازه است؟
آری ما نویسنده کودکانیم و وقتی شهادت اندوهبار بچههای معصوم دبستان میناب را میبینیم، وقتی میبینیم ترکش بمب یا گلولههای هولناک از هر سو بر تن و جان کودکان مینشیند یا وقتی شاهد پدر و مادرهایی هستیم که تن زخمی فرزندانشان را در آغوش گرفتهاند، اگرچه همراه آنان درد میکشیم و چشمانمان خون میبارند؛ همچنان به معجزهی کلمهها ایمان داریم، هنوز باورمان به جانبخشی شعرها و داستانها محکم و پابرجاست، هنوز کودکان را در پناه کتاب و در جهان گفتوگو، بیشتر در امان میدانیم و هنوز با اعتقادی راسخ، به اعجاز ادبیات دل بستهایم.
در این جهان بیمهر، ما نویسندگان کودک و نوجوان، با ایمان به معجزهی کلمهها از مردان قدرت و سیاست میخواهیم به وظیفهی ذاتیشان برای ساختن دنیایی شاد و امن و آرام و سرشار از صلح و آرامش برای کودکان بکوشند؛ دنیایی که جنگهایش فقط در قصهها باقی بمانند و ارزش جان آدمیان از هر ثروتی بیش باشد. دنیایی که صلح و دوستی، اولین درس کتابهای مدرسه باشد و کودکان و نوجوانان این کرهی خاکی، معنای جنگ و بمب و موشک را، فقط از فرهنگهای لغات دریابند.
ما نویسندگان کودک و نوجوان، به مناسبت روز جهانی کتاب کودک، با کودکان ایران عهد میبندیم، در مهلکهی بمبارانِ متجاوزان آمریکایی و اسراییلی، لحظهای در دفاع از کودکان ایران تردید نکنیم. پیمان میبندیم که تا توان داریم، دیگر مصائب همهی کودکان را از یاد نبریم و از رنجهایشان بنویسیم، از کودکان قربانی خشونتهای اخیر، از گرسنگی، از ترس، از مدرسههای تخریبی، از ورزشگاههای ناایمن، از اسباببازی یا کتابی که پشت شیشهی ویترین خاک میخورد و کودکی حسرت خریدنش را دارد... عهد میبندیم در کتابهایمان جهان بهتری برای زندگی کودکان خلق کنیم؛ جهانی که در آن صلح و عشق و مهر بر زشتیهای ستم و کینه و زیادهخواهی قدرتمندان غلبه کند، جهانی که در آن هیچ کودکی وحشت بمباران، غم نان، اندوه درمان، حسرت آموزش و هراس فردا نداشته باشد. جهانی که گردانندگان جهان، ساختن آن را به کودکان بدهکارند، باشد که دنیای واقعی نیز چنین شود.
بهار ۱۴۰۵- انجمن نویسندگان کودک و نوجوان
